Muzyczne

Biriulki op. 28 Samuela Majkapara to kolekcja uroczych miniatur fortepianowych, stworzonych z myślą o dzieciach i młodzieży. Te łatwe, a zarazem pięknie zaaranżowane utwory, takie jak W ogródku, Sierotka czy Pastuszek, rozwijają umiejętności techniczne młodych pianistów i wprowadzają ich w świat muzycznej ekspresji. Doskonały wybór na początkowe lata nauki, łączący przyjemność grania z edukacyjnymi wartościami.

Fryderyk Chopin II Koncert f-moll op. 21 op. 21 na fortepian i orkiestrę; transkrypcja na fortepian i kwartet smyczkowy Oddając do dyspozycji muzyków transkrypcję ''II Koncertu f-moll'' op. 21 na fortepian i kwartet smyczkowy, zespół najczęściej spotykany w muzyce kameralnej, chciałbym stworzyć każdemu pianiście szansę zagrania tego wspaniałego utworu w bogatszej wersji. Dla większości z nich pozostaje ona tylko w sferze marzeń, a wykonanie musi ograniczyć się do towarzyszenia drugiego fortepianu. Może edycja ta ułatwi też odtworzenie atmosfery salonowych koncertów, podczas których muzykowano wśród przyjaciół i znajomych, sięgając również po pozycje z orkiestrowego repertuaru. Za podstawę niniejszego opracowania posłużyła powszechna w użyciu partytura koncertu przygotowana przez K. Sikorskiego w edycji Paderewskiego ''Dzieła Wszystkie'' t. XX. Głównym zamierzeniem było jak najwierniejsze opracowanie partii orkiestry na skład kameralny, i uzyskanie zbliżonego brzmienia w zredukowanym zespole.

W polonezach Chopin podejmuje tradycję gatunku świeżo obdarzonego funkcją tańca narodowego. Trzy polonezy dziecięce stanowią replikę wzoru tańca użytkowego, natomiast każdy z późniejszych utworów tego gatunku posiada odrębny charakter: liryczny, dramatyczny czy heroiczny. W interpretacjach łączone były z tematyką walki o wolność, z tradycją rycerską i powstańczą i nieraz spełniały symboliczne funkcje w polskiej historii. Wydanie źródłowo-krytyczne zredagowane przez Jana Ekiera na podstawie rękopisów, kopii zatwierdzonych przez samego Chopina i pierwszych wydań. Jego celem jest przedstawienie twórczości Chopina w autentycznym kształcie.

Skomponowana wokół powstałego wcześniej Marsza żałobnego Sonata b-moll op. 35 uważana jest przez niektórych za najwspanialsze i najgłębsze dzieło Chopina. Wraz z Sonatą h-moll op. 58 należą do utworów okresu syntezy, mistrzowskich warsztatowo i szczególnie intensywnych w wyrazie.

Wydanie źródłowo-krytyczne zredagowane przez Jana Ekiera i Pawła Kamińskiego na podstawie rękopisów, kopii zatwierdzonych przez samego Chopina i pierwszych wydań. Jego celem jest przedstawienie twórczości Chopina w autentycznym kształcie.

Batalia to kompozycja przeznaczona na dwa fortepiany, choć na sześć rąk – obsada pierwszego fortepianu podzielona jest bowiem na dwie oddzielne partie. Język muzyczny tego efektownego brzmieniowo utworu odpowiada konwencjonalnemu stylowi przełomu epok. Kompozycja wzbogacona jest licznymi momentami ilustracyjnymi, bazującymi na tremolandach w niskim rejestrze, mających odzwierciedlać najpewniej bitewne odgłosy powstania. Przede wszystkim jednak odnaleźć
można w Batalii szereg cytatów patriotycznych. Krogulski wplótł do kompozycji melodie Mazurka Dąbrowskiego, Szarej piechoty czy pieśni Witaj majowa jutrzenko napisanej w kwietniu 1831 roku.

Najpopularniejsze pieśni Bożonarodzeniowe, jakie złożyły się na niniejszą kolekcję, zostały opracowane z myślą o początkujących pianistach. Większość kolęd można wykonać bez trudu już po kilku tygodniach nauki. Melodie zostały zharmonizowane w sposób tradycyjny, z wykorzystaniem możliwie ograniczonego materiału dźwiękowego. W aranżacjach zastosowano rozmaite sposoby prowadzenia linii melodycznej i zabiegi fakturalne: gra prawą i lewą ręką na przemian, równoległe prowadzenie tematu, nieskomplikowane imitacje, układy dwugłosowe ze sporadycznym użyciem dwudźwięków. W trosce o wygodę gry utwory zostały starannie opalcowane. Miniatury nawiązują do różnych form i gatunków muzycznych (inwencja, walczyk, oberek) tak, by każda kolęda miała niepowtarzalny charakter. Służą temu również środki artykulacyjne oraz zaproponowane w kilku przypadkach krótkie wstępy, bądź zakończenia.

Powodów, dla których można nazwać ten zbiór publikacją wyjątkową, jest kilka, wymieńmy trzy najważniejsze. Można zacząć od najbardziej oczywistego – każda publikacja z utworami Fryderyka Chopina jest wyjątkowa, tak jak wyjątkowa jest muzyka tego kompozytora. O ile jednak przez dziesiątki lat wydawano, poza oryginalnymi wersjami kompozycji Chopina, transkrypcje jego muzyki fortepianowej na inne instrumenty, tutaj, po raz pierwszy chyba, mamy do czynienia z sytuacją odwrotną. Publikacja ta zawiera bowiem wybór pieśni Chopina w opracowaniu na fortepian solo. Trzecia, bodaj najbardziej znacząca cecha wyróżniająca ten zbiorek od innych, to osoba opracowującego – jest nią wybitny polski kompozytor i pedagog końca XIX wieku – Zygmunt Noskowski.

Niewygórowany poziom trudności zamieszczonych w publikacji utworów pozwoli już najmłodszym adeptom pianistyki na praktyczne zaznajamianie się z twórczością Fryderyka Chopina.

• Autor: Fryderyk Chopin
• Autor opracowania: Ignacy Jan Paderewski , Ludwik Bronarski , Józef Turczyński

  Nagrania całości utworów: Walc Des-dur

Zestaw ćwiczeń, kanonów oraz krótkich utworów zawartych w niniejszej książce powstawał z myślą o rozwijaniu kompetencji rytmicznych młodzieżowego zespołu chóralnego, ale można stosować go bez obaw także w innych grupach wiekowych. Odwołuje się w dużej mierze do naturalnych skłonności młodego chórzysty do muzycznej zabawy, spontanicznego reagowania na bodźce dźwiękowe, a także do samolubnego czerpania przyjemności z procesu wytwarzania rytmicznego hałasu. Wykorzystano tu zasoby niskobudżetowej kreacji dźwiękowej, będące w zasięgu każdego adepta chóralistyki: począwszy od dźwięków wokalnych, możliwych do uzyskania za pomocą własnego narządu gębowego, po klaskanie, tupanie czy pstrykanie palcami. Celem prezentowanych zadań rytmicznych i melorytmicznych jest koordynacja ruchowa ciała w czynnościach wokalnych, a w szczególności praca nad zespołowym synchronizowaniem pulsu muzycznego z artykulacją głosek frazy tekstowej. Przedstawione zostaną także kreatywne sposoby użycia do celów muzycznych swoistych cech fonetyki języka polskiego oraz zagadnienia rytmiczne podejmowane w edukacji muzycznej mniej chętnie: synkopy, polirytmia, polimetria i metrum nieregularne. Ćwiczenia w znacznym stopniu nawiązują do stylistyki muzyki popularnej, która stanowi naturalne środowisko powstawania wyrazistych zjawisk rytmicznych (szczęśliwie jest to również naturalny ekosystem młodzieży). Są one stopniowane pod względem poziomu trudności i opatrzone stosownym komentarzem metodycznym, objaśniającym ich cel oraz sposób wykonania, a także podpowiadającym możliwe rozwiązania ewentualnych problemów wykonawczych. Szczegółowe komentarze są również pewną wykładnią mojej metody pracy z chórem, wskazującą istotne zagadnienia i efektywne sposoby osiągania celów".   Przy wybranych przykładach muzycznych znajdują się symbole odsyłające do do nagrań audio lub audio-wideo dostępnych na kanale PWM.   Premiera: 16 kwietnia 2019