Muzyczne

Po prostu za dużo słów"  to barwna, pogłębiona rozmowa poświęcona karierze kompozytorskiej i pedagogicznej Lidii Zielińskiej, inkrustowana anegdotami rodzinnymi i towarzyskimi, wydobywanymi przez kompozytora Dominika Puka, absolwenta profesorki, i skrzypaczkę Annę Zielińską, prywatnie córkę kompozytorki Pustynnienia. 

W tych „słownych pejzażach” przeplatają się wątki z obszarów sztuki, kultury, polityki, socjologii, nauki i technologii. Ostatecznie jednak rozmowa zawsze powraca do muzyki – odczuwanej nawet „przez drgania w organizmie”. Obejmuje ona między innymi eksperymenty w zakresie technik, form i idei twórczych, eksplorację nowych technologii, a także poszukiwanie równowagi między tradycyjnymi instrumentami akustycznymi a elektroakustycznymi. W poszczególnych wątkach rozmowy toczą się wokół autorskich instalacji i realizacji projektów intermedialnych, refleksji teoretycznej – szczególnie nad kulturą Dalekiego Wschodu oraz pejzażem dźwiękowym (soundscape) – a wreszcie próby uchwycenia przewartościowań, które odcisnęły piętno na muzyce Zielińskiej w ostatnich dwóch dekadach. To także słodko-gorzka opowieść o byciu kobietą kompozytorką w patriarchalnym świecie, potrzebie dążenia do niezależności twórczej i finansowej, o życiu artystów w PRL-u, wartości otwierania się na inność, zagrożeniach dostrzeganych w aktualnej sztuce i tych płynących z unifikacji kulturowej.

Z rozmów wyłania się portret artystki dążącej do niezależności twórczej, artystki osobnej, z radością chłonącej i przetwarzającej wszystko, co życie niesie, otwartej na to, co nowe, na czerpanie „z ogrodu nauk”, by przywołać tytuł jednego z jej utworów, a przede wszystkim na drugiego człowieka.

Książka jest próbą reportażowego portretu Tomasza Sikorskiego, opartą na rozmowach z jego przyjaciółmi i znajomymi, listach, dokumentach i psychoanalizach. Oddzielne rozdziały poświęcono wybranym dziełom, a także ulubionym obsadom i motywom twórcy. Inne dotyczą najważniejszych postaci, miejsc i wydarzeń z życia kompozytora, składając się na wielogłosowy kontrapunkt.

Kompozytor wyklęty? Wyrzut sumienia pokolenia? Głos odrębny, wyprzedzający swoje czasy i niezrozumiany za życia? Wszystkie te określenia pasują do Sikorskiego – zjawiska osobnego w polskiej muzyce drugiej połowy XX wieku.
Przypisywano go do sonorystów, wkładano do szuflady minimalizmu, a on wciąż był gdzieś indziej. Opętany ideami zwielokrotnienia i redukcji, doszedł do zupełnie unikatowego stylu, rozpoznawalnego od pierwszych sekund.
Muzykę Sikorskiego przenikają echa i dzwony, wybrzmiewania i pauzy, trytony i rytm utykającego kroku. Jego utwory wymagają nowego sposobu słuchania i dopiero niedawno doczekały się uznania odbiorców, a kompozytor stał się twórcą kultowym.

Publikacja obejmuje trzy części i poświęcona jest nauce gry muzyki góralskiej na instrumentach charakterystycznych dla składu tradycyjnej kapeli góralskiej (prym, sekund I, sekund II, basy). W części pierwszej autor wprowadza zagadnienia teoretyczne, charakteryzujące muzykę regionu podhalańskiego, szczegółowo omawia zagadnienia repertuarowe oraz przywołuje nazwiska wybitnych instrumentalistów, takich jak m.in. Bartłomiej Obrochta Bartuś", Bronisława Dziadoń-Konieczna Dziadońka" czy Bolesław Karpiel Bułecka i Władysław Trebunia Tutka; którzy mieli bezpośredni wpływ na jej ostateczny kształt. Podsumowanie pierwszego tomu stanowią zdjęcia prezentujące tradycyjne trzymanie instrumentów, krótki opis wszystkich tradycyjnych instrumentów występujących na Podhalu, a także słowniczek wybranych terminów gwarowych. Część druga poświęcona jest zapisowi palcowemu, który pozwala na stopniowanie trudności w nauce gry. Dzięki zapisowi palcowemu naukę gry może rozpocząć każdy. W części trzeciej natomiast zawarto zapis nutowy, przeznaczony dla osób zaawansowanych w grze. Podręcznik stanowi kompendium wiedzy na temat nauki gry na instrumentach góralskich, jest przeznaczone dla uczniów na każdym poziomie zaawansowania. Można z niego zarówno nauczyć się grać od podstaw muzyki góralskiej, jak i rozwinąć swoje umiejętności gry, a także poszerzyć wiedzę teoretyczną. Dodatkową pomoc w nauce stanowią również dedykowane tej publikacji nagrania, do bezpłatnego pobrania dla wszystkich użytkowników podręcznika.

Druga część szkoły obejmuje naukę kolejnych elementów gry. Wprowadzane są dwudźwięki, zmiany pozycji, bardziej skomplikowane układy rytmiczne (synkopa, rytm sicilianowy), artykulacja staccato, półpozycja, tonacja molowa, ozdobniki i akordy łamane". 

Niniejsza szkoła została pomyślana tak, aby uczeń od początku nauki możliwie często grał na lekcjach z nauczycielem w duecie, a od czasu do czasu także z akompaniamentem fortepianu. Wspólne muzykowanie uczy dyscypliny, rozwija muzykalność ucznia i stanowi  też dla niego dodatkową atrakcję.

Jest rzeczą oczywistą, ze nie można stawiać jednakowych wymagań wszystkim uczniom. Jedni założone cele dydaktyczne zrealizują w krótszym czasie, inni w dłuższym. Zamieszczony w części pierwszej podręcznika materiał uczniowie zdolnie mogą opanować w ciągu jednego roku, ale nie jest błędem rozłożenie go nawet na dwa lata nauki. 

Szkoła ABC na altówkę jest transkrypcją cenionego przez nauczycieli podręcznika Skrzypcowe ABC Antoniego Cofalika. Głównym założeniem autora transkrypcji było, by uczniowie już od początku nauki mogli korzystać z kompletnego materiału ćwiczeniowego i muzycznego w kluczu altowym. Akompaniament fortepianowy został przejrzany i opracowany tak, by dostosować go do rejestru i barwy altówki. Szkoła jest przeznaczona dla uczniów rozpoczynających grę na instrumencie zarówno w szkołach muzycznych cyklu 6- jak i 4-letniego.

Wybór utworów do zbioru "Muzyka z kraju Chopina" na klarnet i fortepian został dokonany przez klarnecistę Karola Respondka. Z bogatych zasobów polskiej literatury fortepianowej i skrzypcowej zostały wybrane utwory przede wszystkim nadające się do transkrypcji na klarnet, ale równocześnie takie, które będą cieszyć słuchaczy i wykonawców. Głównym kryterium doboru poszczególnych pozycji był zakres skali i tonacji jak najbardziej odpowiadający możliwościom klarnetu, tak by ich wykonania brzmiały naturalnie i swobodnie. Kompozycje zawarte w zbiorze niekiedy są bardzo wymagające pod względem wykonawczym, dlatego przeznaczone są dla uczniów starszych klas szkół muzycznych II stopnia, studentów oraz profesjonalnych muzyków.

W zbiorze:
Fryderyk Chopin - Tarantella As-dur
Stanisław Moniuszko - Walc es-moll
Ignacy Jan Paderewski - Krakowiak B-dur
Karol Szymanowski - Mazurek op. 50 nr 14
Juliusz Zarębski - Dumka f-moll
Aleksander Zarzycki - Pieśń miłosna E-dur

Henryk Wieniawski (1835–1880)—a Polish composer and world-renowned violinist, known as the “prince of violinists,” the “king of the G string,” the “wizard of the violin,” “the last virtuoso of Romanticism”—an artist whom one might describe today as a celebrity in the best sense of the word. His creative legacy is not extensive, but its significance in the world of violin literature is fundamental. Mateusz Borkowski recounts the colorful biography and extraordinary life story of this fascinating figure, guiding the reader in the footsteps of the virtuoso’s numerous tours, during which he performed with an intensity comparable to that of today’s pop and rock stars. A virtuoso endowed with both immense passion and profound lyricism. The famous Poznań International Violin Competition bears his name, and although almost everyone has heard of the competition, not everyone is familiar with the figure of its patron. It’s surprising, really, because this biography reads like an engaging movie script—it draws you in completely. 

W roku 2003 Romuald Twardowski – powodowany ciekawością – komponował te miniatury bez użycia instrumentu, ufając wyłącznie swemu doświadczeniu i muzycznej wyobraźni. Mimo tego, że efekty pracy uznał za nadzwyczaj zadowalające, tego typu eksperymentu twórczego już więcej nie powtórzył. Podkreślał przy tym, że Trzy szkice na trio smyczkowe to ważna i unikatowa pozycja w katalogu jego dzieł. Miniatury pomyślane zostały jako cykl, na co wyraźnie wskazują tytuły poszczególnych części: Initio – Corale – Conclusione. Tym razem „kompozytor umiarkowanie nowoczesny”, jak mawiał Twardowski o sobie, odczuwający stale potrzebę dialogu z przeszłością, spogląda wstecz także na własne dokonania artystyczne. W Corale nawiązuje bowiem do pomysłu z finałowej części kompozycji orkiestrowej (utrzymanej w konwencji neoarchaicznej) z roku 1966, Tre studi secondo Giotto. Zestawiał tam – jak to określił – „ściśle wymierne rytmicznie wątki chorałowe” z „rozwibrowaną tkanką aleatoryczną”. W zakresie awangardowych technik i środków wyrazu jak zawsze zachowuje umiar, dzięki czemu narracja muzyczna pozostaje klarowna, logiczna i niezwykle zajmująca. Utwór został nagrany w 2006 roku przez Warsaw Trio dla wytwórni Acte Préalable.

Pierwsza gwiazdka z gitarą to kolekcja dwunastu kolęd w najłatwiejszym opracowaniu. Zamieszczone tu aranżacje wykorzystują podstawowe dźwięki, elementarne techniki prawej i lewej ręki, a przewaga pustych strun i schematyczne palcowanie to nawiązanie do metody i materiału popularnego podręcznika Gitara pierwsza klasa. Dzięki takim rozwiązaniom, każdy uczeń już po kilku, kilkunastu tygodniach nauki, z łatwością wykona kolędy zamieszczone w Pierwszej gwiazdce. Mimo technicznej prostoty każda kolęda zachowała swój wyjątkowy, niepowtarzalny charakter. Niekiedy nastrój ten podkreślony jest rytmicznym wstępem, np. w Dzisiaj w Betlejem, innym razem subtelnymi flażoletami, np. w lirycznej kolędzie Jezus malusieńki, czy delikatnej Cichej nocy. Obok melodii zamieszczone zostały słowa kilku zwrotek, a nad nimi  symbole akordów gitarowych, aby w ten sposób zachęcić gitarzystów do akompaniowania.

Książka z serii Małe monografie.

Józef Koffler (1896–1943/1944) – pierwszy polski dodekafonista, jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów XX wieku i jedna z najbardziej tragicznych postaci muzyki polskiego modernizmu.
Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wiedeńskiego, później jednak przeniósł się na Wydział Filozofii, gdzie podjął studia muzykologiczne. Po uzyskaniu doktoratu (rozprawa o kolorystyce orkiestrowej Felixa Mendelssohna) osiadł na stałe we Lwowie, gdzie nauczał harmonii, form muzycznych, instrumentacji oraz kompozycji. Był twórcą o wyjątkowej wyobraźni, który jako pierwszy odważył się przeszczepić idee szkoły wiedeńskiej na grunt polski, łącząc surową dyscyplinę serii z neoklasyczną przejrzystością i niespotykaną dyscypliną formy.
Jego działalność twórczą i pedagogiczną brutalnie przerwała wojna. Po zajęciu Lwowa przez wojska niemieckie w 1941 roku Koffler podjął dramatyczną próbę ocalenia siebie i swojej rodziny, lecz nie zdołał uniknąć Zagłady.
Okoliczności jego śmierci nie zostały w pełni wyjaśnione.
Pozostawił jednak twórczość, która do dziś intryguje nowoczesnością, dyscypliną formy i odwagą w poszukiwaniu własnego języka dźwiękowego.

Popularna seria utworów dla dzieci.

Zbiór zawiera 76 łatwych kompozycji fortepianowych.

Większość z nich stanowi opracowania znanych i lubianych dzieł takich twórców jak: Moniuszko (tematy z , Strasznego dworu), Verdi, Bizet () czy Mozart (Marsz turecki

Jednoczęściowa sonata fortepianowa opatrzona tytułem Esercizio została zadedykowana prof. Stefanii Allinównie, u której Józef Świder przez dwa lata uczył się gry na fortepianie w katowickim Liceum Muzycznym, a następnie podczas studiów pianistycznych w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. 
Niewątpliwie można tu zauważyć zarówno neoklasyczne inspiracje będące pokłosiem studiów u Woytowicza oraz fascynacji twórczością Sergieja Prokofiewa, jak i wpływ techniki kompozytorskiej Béli Bartóka. Schemat kompozycji nawiązuje do klasycznej formy sonatowej, wykorzystując kontrast wyrazowy dwóch głównych myśli tematycznych, które w toku utworu podlegają przekształceniom.

Utwór przeznaczony dla zaawansowanych pianistów

Ze "skriabinowsko-chopinowskiego" kręgu stylistycznego wyrastają 4 Etiudy op. 4, skomponowane w latach 1900-1902 i dedykowane Tali Neuhaus. Odznaczają się śmielszym językiem harmonicznym i surowszą niż w dyscypliną w operowaniu jedną wybraną formułą rytmiczno-motywiczną.

Odpowiednio dobrane zeszyty zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji. 

Zbiór Polskich tańców ludowych op. 55 na fortepian na cztery ręce Maurycego (Moritza) Moszkowskiego (1854-1925) - urodzonego we Wrocławiu polsko-niemieckiego kompozytora i pianisty, znanego dziś głównie z twórczości pedagogicznej na fortepian - został opublikowany po raz pierwszy w 1895 roku. Dwa Mazurki, Polonez i Krakowiak są reminiscencją licznych podróży Moszkowskiego do Warszawy, ale też z pewnością ukłonem w stronę jego polskich korzeni. Inspiracje narodowe są tu bardzo czytelne, zwłaszcza w Polonezie, stanowiącym opracowanie słynnego Pożegnania Ojczyzny przypisywanego Michałowi Kleofasowi Ogińskiemu. Punktem odniesienia dla Moszkowskiego jest nie tyle autentyczny folklor z jego zmiennością i modalizmami, ile polskość w salonowym wydaniu. Tańce nawiązują w istocie do zbioru cech niejako wysyntetyzowanych z twórczości Chopina i innych polskich kompozytorów. Odnajdziemy w nich delikatną chybotliwość metrorytmiczną wywołaną przesunięciami akcentów, charakterystyczne rytmy tańców narodowych, ich żywiołowość oraz melancholię, kantylenę, ale też skoczność. 
Moszkowski wielokrotnie daje również dowody znakomitego zmysłu melodycznego. Wszystko jest klarowne pod względem formalnym, a harmonicznie pozbawione może ekscesów, ale też dalekie od banalności. Polskie tańce ludowe, choć na pierwszy rzut oka nie wydają się bardzo trudne, wymagają od duetu muzycznej dojrzałości i głębokiego porozumienia. Dopiero wówczas możliwe jest wspólne zrealizowanie drobnych odchyleń agogicznych, czytelne komunikowanie gestów, budowanie znakomicie zaplanowanych przez kompozytora kulminacji, spójne wariantowanie licznych powtórzeń i uwypuklenie poszczególnych warstw tam, gdzie kiełkuje wielowątkowość. Ujmując krótko, niemałym wyzwaniem okazuje się salonowa elegancja, pozbawiona tandetnego przerysowania czy sztampy.

Drugi zeszyt ''Wyboru etiud'' zawiera ćwiczenia, etiudy i utwory o charakterze pedagogicznym, o średnim stopniu trudności. Podobnie jak w zeszycie pierwszym, utwory zostały ułożone w sposób progresywny, tj. od łatwiejszych do coraz trudniejszych, z których większość jest poprzedzona ćwiczeniami przygotowawczymi.

Impromptu albo wariacje na temat arii „Que ne suis-je la fougère” to jeden z najbardziej reprezentatywnych przykładów twórczości fortepianowej krakowskiego kompozytora Franciszka Mireckiego (1791–1862).

Utwór cechuje się charakterystyczną dla twórczości Mireckiego przejrzystą, przeważnie homofoniczną fakturą oraz nadrzędną rolą melodyki. Istotną rolę w kształtowaniu dramaturgii dzieła odgrywa introdukcja, która w przeciwieństwie do tematu ma charakter niezwykle burzliwy i podniosły, jednak mocno osadzony w tradycji klasycyzmu. Faktura oraz sposób kształtowania fraz przywodzą na myśl orkiestrową uwerturę i tak też powinny zostać odwzorowane pod względem wolumenu oraz barwy brzmienia.

Wychowany w duchu poszanowania wartości klasycznych, Mirecki przykładał dużą wagę do sposobu konstruowania utworu, co widoczne jest choćby w sposobie dobierania różnorodnych technik wariacyjnych w następujących po sobie wariacjach. Szczególną uwagę warto zwrócić na wariacje ósmą i dziewiątą. Połączenie durowego, opisanego głównie przez trzydziestodwójki oraz sześćdziesięcioczwórki tematu z jego molową, prostą wersją sprawia, że utwór nabiera oddechu, aby poprowadzić słuchacza do wirtuozowskiego finału. 

Utwór nieskomplikowany, przeznaczony dla średnio zaawansowanych pianistów.