Muzyczne

W bogatej twórczości fortepianowej krakowskiego kompozytora Franciszka Mireckiego (1791–1862) sonaty zajmują miejsce centralne. W swojej stylistyce nawiązują do klasycyzmu, szczególnie do twórczości Muzia Clementiego, Josepha Haydna oraz Johanna Nepomuka Hummla (którego Mirecki był uczniem).
Trzy sonaty op. 14 opierają się na wczesnoklasycznych wzorcach sonatowych, czego dowodem jest ich dwuczęściowa budowa, można jednak zauważyć również elementy nawiązujące do stylu brillant.

Utwory te stawiają wykonawcy pewne wymagania zarówno pod względem trudności interpretacyjnych, jak i wykonawczych. W stosunku do nieco wcześniejszych sonat (czy też sonatin) z opusu 12 skomponowane zostały z myślą o dojrzalszym wykonawcy: są bardziej rozbudowane, bogatsze we fragmenty polifonizujące, nie zostały też opatrzone przez kompozytora palcowaniem, a wskazówki dynamiczne czy ekspresyjne pojawiają się sporadycznie.
Na szczególną uwagę zasługuje Sonata a-moll (jedyna sonata Mireckiego w tonacji molowej), a konkretnie jej druga część – wariacje, w których jako temat kompozytor wykorzystał melodię krakowiaka.

Publikacja przeznaczona dla pianistów na poziomie II stopnia szkoły muzycznej.

Kompozycja ma budowę jednoczęściową, lecz zróżnicowaną wewnętrznie.
Inspiracją do jej napisania był wiersz japońskiego poety Shigeharu Nakana pt. Rozstanie. W swoim utworze autor zwraca uwagę na ważne kwestie: miłość, kruchość bytu, cierpienie, śmierć i przemijanie. Poruszony tym do głębi, kompozytor postanowił napisać utwór, który odda atmosferę tej wyciszonej, bardzo osobistej poezji.

Utwór przeznaczony dla zaawansowanych instrumentalistów.

Wojciech Kilar Orawa na kwartet smyczkowy.

Gustav Mahler (1860–1911) – kompozytor i dyrygent przeło­mu XIX i XX wieku, jedna z najbardziej fascynujących postaci późnego romantyzmu. Jego twórczość, początkowo przyjmo­wana z rezerwą, z czasem zdobyła uznanie i dziś należy do najważniejszych punktów odniesienia w repertuarze symfo­nicznym. Mahler rozwijał język muzyczny na styku tradycji i no­woczesności, łącząc rozbudowaną orkiestrację z intensywną, często skrajną ekspresją. W jego utworach spotykają się ele­menty natury, codzienności i refleksji egzystencjalnej, tworząc wielowymiarowe i pełne napięć struktury dźwiękowe. Choć za życia ceniono go przede wszystkim jako dyrygenta, kompono­wanie pozostawało dla niego sprawą najważniejszą. Nazywał siebie „wakacyjnym kompozytorem”, tworzył głównie w krót­kich przerwach od obowiązków zawodowych. Pozostawił po sobie stosunkowo niewielki, lecz niezwykle znaczący dorobek. Dziś jego muzyka postrzegana jest jako jedno z kluczowych ogniw prowadzących ku nowoczesnej wrażliwości. 

Celem opracowania Koncertu e-moll Chopina na fortepian i kwintet smyczkowy jest umożliwienie wykonywania tego popularnego dzieła przez małe kameralne zespoły. Sprowadzenie pełnej orkiestrowej partytury do wymagań kwintetu smyczkowego z jednoczesnym zachowaniem wierności oryginałowi było wielkim wyzwaniem dla twórców opracowania. Partia fortepianu została zaczerpnięta z wydania urtextowego zwanego Wydaniem Narodowym Dzieł Fryderyka Chopina. To wydanie jest również podstawą opracowania partii orkiestry.

Zapraszamy do przeczytania wywiadu z Kevinem Kennerem, w których pianista opowiada o tym, jak doszło do stworzenia opracowań Koncertów Chopina na kwintet smyczkowy.

Bacewicz w swojej czteroczęściowej Sonacie w sposób oczywisty nawiązuje do muzyki baroku, do wirtuozowskiego nurtu muzyki smyczkowej tej epoki. Wskazuje na to typ narracji, bachowskie ostinata i figuracje, chwyty fakturalne, takie choćby jak liryczne dwudźwięki czy burdony z pustą struną, kwintowy plan powtórzeń w części II itp. (...). Wszystko to czyni z Sonaty osobliwy komentarz do dzieła, którym się żywi i któremu wiele zawdzięcza (cykl Partit i Sonat na skrzypce solo J.S. Bacha), odzierając muzykę z arkadyjskich złudzeń, zostawiając jej za to muzykancki rozmach, niepodważalną ,,skrzypcowość brzmienia i energię, która jest wyłącznie energią tworzywa, bez jakichkolwiek pozamuzycznych odniesień. [M. Gąsiorowska, Bacewicz, PWM Kraków 1999]

Trzy sonaty op. 12 oparte są na wczesnoklasycznych wzorcach sonatowych, na co wskazuje dwuczęściowa budowa dwóch z nich. Można jednak zauważyć również elementy nawiązujące do stylu brillant.
W stosunku do nieco późniejszych Sonat op. 14 zostały napisane z myślą o młodszym, mniej doświadczonym pianiście. Są prostsze technicznie i interpretacyjnie, mniej rozbudowane, rzadziej pojawia się w nich polifonizująca faktura. Zawierają one więcej wskazówek dynamicznych i ekspresyjnych, zostały też opatrzone przez kompozytora palcowaniem. 

Są to kompozycje o wartościowym materiałem pedagogicznym, odpowiednim dla uczniów pierwszych lat szkoły muzycznej II stopnia. 

Zestaw ćwiczeń uwzględniający możliwie wszystkie zagadnienia techniczne pierwszych lat nauki, a więc wyrobienie siły i niezależności palców oraz rąk, uzyskanie równości uderzenia, przygotowanie do grania akordów, podwójnych tercji itd..

Popularna seria utworów dla dzieci. Zbiór zawiera 76 łatwych kompozycji fortepianowych. Większość z nich stanowi opracowania znanych i lubianych dzieł takich twórców jak: Moniuszko (tematy z , Strasznego dworu), Verdi, Bizet () czy Mozart (Marsz turecki

Kiedy w II połowie XIX wieku Camille Saint-Saëns skomponował cykl miniatur pod wdzięcznym tytułem Karnawał zwierząt, nie mógł przewidzieć, że utwór napisany dla żartu i celów prywatnych zyska ogromną popularność i stanie się inspiracją dla innych artystów, m.in. poetów, reżyserów operowych i choreografów. Powstały liczne teksty, wśród nich popularne francuskie wierszyki Francisa Blanche`a czy anglojęzyczne Ogdena Nasha. Polskie Wydawnictwo Muzyczne prezentuje polską wizję Karnawału zwierząt. Twórcą polskich wierszyków jest mieszkający na stałe we Francji Piotr Kamiński – tłumacz Szekspira i autor przewodnika Tysiąc i jedna opera oraz jego wersji elektronicznej Sto i jedna opera. Autorką ilustracji jest Joanna Rusinek.

Książce towarzyszy audiobook czytany przez Piotra Fronczewskiego oraz aplikacja mobilna.

Trzyczęściowy podręcznik zawiera blisko 900 ćwiczeń, umożliwiających systematyczne rozwijanie umiejętności solfeżowych uczniów. Materiał ćwiczeniowy stanowią wyłącznie oryginalne utwory oraz ich fragmenty ze światowej literatury muzycznej różnych epok oraz muzyka ludowa. We wszystkich częściach można znaleźć bardzo ciekawe ćwiczenia: zarówno jedno-, jak i wielogłosowe, tonalne i atonalne, z akompaniamentem fortepianu i do równoczesnego śpiewania z graniem, a także tylko do czytania literami. Dobór materiału uwzględnia wytyczne dwóch programów kształcenia słuchu: jako przedmiotu autonomicznego oraz zintegrowanego z zasadami muzyki i harmonią. Czytanie nut głosem I jest przeznaczone dla klas I II (VII VIII), część II dla klas III IV (IX X), część III zaś dla klas V VI (XI XII).

"Grać pierwszy fortepian. Rozmowy z Adamem Makowiczem" to kolejna pozycja z serii Ludzie Świata Muzyki. Znakomisty pianista jazzowy Adam Makowicz ujawnia w rozmowie z Markiem Straszem ścieżki, jakimi podążała jego kariera i życie osobiste.

Ta niesamowicie motywująca książka udowadnia, że jeśli się czegoś bardzo chce, to można pokonać nawet największe przeszkody. Adam Makowicz tak o tym mówi: ''Ja zawsze wiedziałem, czego chcę. Zawsze walczyłem ze wszystkimi dookoła, którzy uważali, że są ważniejsze rzeczy do zrobienia. Uważałem, że najważniejsza rzecz jest jedna, czyli muzyka i praca nad tą muzyką. I wszystko temu podporządkowywałem.'' Makowicz został pianistą jazzowym na przekór rodzicom, nauczycielom i tym, dla których jazz był niechcianą muzyką wykonywaną przez ludzi marginesu, wręcz kakofonią, która może powodować zmanierowanie, a nawet negatywne skutki psychiczne.

Zaletą książki "Grać pierwszy fortepian" jest przedstawienie rozwoju jazzu - to cenne tło historyczne w rozmowach przedstawia naoczny świadek i uczestnik tych wydarzeń. Adam Makowicz w gawędziarskim stylu odpowiada na pytania związane ze swoimi polskimi i zagranicznymi występami. Wspomina również współpracę z różnymi artystami, m.in. Leszkiem Możdżerem, Andrzejem Kurylewiczem, Zbigniewem Namysłowskim, oraz Wojciechem Młynarskim. Walorem tej publikacji są też wzbogacające ją wypowiedzi osób, które znają Makowicza. Należą do nich np. Urszula Dudziak, Michał Urbaniak, Piotr Paleczny i Janusz Muniak.

Układ podręcznika, metody pracy, sposób opracowania i prezentacji materiału (poza zmianą niektórych czcionek i wielkości pięciolinii) będzie taki sam, jak w nowych edycjach podręczników dla klas pierwszej i drugiej. Nie zabraknie zbiorów zadań podsumowujących CO JUŻ UMIEM, dodatkowych zestawów ćwiczeń solfeżowych NASZ ŚPIEWNICZEK, nowych piosenek, gier i zabaw.

Stanisław Moniuszko (1819–1872) – kompozytor, dyrygent, pedagog, twórca słynnej Halki, Strasznego dworu i Hrabiny oraz blisko trzystu pieśni zawartych w Śpiewnikach domowych. Jego twórczość operowa i pieśniarska ma ogromną wagę dla muzyki polskiej i umuzykalniania polskiego społeczeństwa. Lecz nie są to jedyne wybitne jego utwory. Mniej znana muzyka kantatowa, religijna czy fortepianowa wciąż czeka na wyjście z niesprawiedliwego cienia jego słynniejszych dzieł. Spojrzenie Ignacego Zalewskiego na postać Moniuszki odkrywa – w sposób pozbawiony patosu i zastałych etykiet czy uprzedzeń – ciekawego człowieka i interesującego kompozytora. Autor przenosi go z niedostępnego cokołu „ojca opery narodowej” na grunt codziennego życia, kreśląc jego przekonujący portret m.in. przy pomocy listów i tekstów z epoki. Wsłuchuje się także w głosy najnowszych biografów, niuansujących sylwetkę kompozytora.

Fryderyk Chopin (1810–1849) – kompozytor i pianista niezwykły. „Kapelusze z głów, to geniusz” – stwierdził już jego rówieśnik Schumann, gdy zaledwie zetknął się z jego muzyką. Od pierwszej połowy XIX wieku, kiedy ów geniusz fortepianu zaczarował Europę, nic się nie zmieniło. Jedynie to, że oprócz Europy uwielbia go także reszta świata. Urokowi jego twórczości ulegają kolejne pokolenia pianistów i melomanów. Polski i uniwersalny, nasz i wszystkich. Jednakowo bliski i kochany. Tyle już o nim napisano. Czy można jeszcze więcej, lepiej, inaczej? Jakub Puchalski szuka prawdy o Chopinie w listach, tekstach z epoki oraz w samej jego muzyce, a poprzez ciekawe konteksty i porównania nie tylko pokazuje przekraczanie przez twórcę granic swojej epoki, lecz także pozwala nam lepiej zrozumieć jego fenomen. Wnikliwie słucha, dzięki czemu odkrywa twórcę natchnionego i jednocześnie skupionego na formie, o czym opowiada nam w sposób prosty, bez sięgania po specjalistyczne pojęcia. Podczas tej lektury jesteśmy naprawdę blisko Chopina!