Dlaczego właśnie diagramy? Większość Czytelników zgodzi się zapewne z tym, że pojęcie diagram brzmi jakby mało architektonicznie. Prawdopodobnie wielu osobom, w tym także architektom, a może przede wszystkim właśnie im, diagramy wydadzą się dziwne, obce, odległe od symboliki zawartej oraz wyrażanej poprzez plany, przekroje, elewacje, perspektywy i ewentualnie aksonometrie – owe tradycyjne i uznane od pokoleń formy zapisów rysunków architektonicznych. A jednak, współczesna praktyka projektowa, a także poprzedzająca ją wiedza, podążając za innymi dziedzinami nauki i sztuki, coraz odważniej i bardziej świadomie odwołuje się do metody diagramatycznej jako tej, która sprawnie opisuje wieloaspektowość świata kreowanego, w tym przypadku przestrzeni architektonicznej. Wzrastająca popularność technik diagramatycznych, skądinąd niebędących niczym nowym dla obszaru wyobraźni i myśli, implikuje dość poważne pytania, z których podstawowe brzmi: czy diagramy są architekturą samą w sobie? Oczywiście zadanie sobie jednego pytania, dotykającego samej istoty diagramatyki, pociąga za sobą szereg kolejnych, jak choćby dotyczących zapisu i dekodowania go – czy diagramy oglądamy, czy też bardziej czytamy? Te i podobne im kwestie od lat nurtowały mnie i chcąc samemu sobie odpowiedzieć na nie, sięgnąłem poza obszar architektury, poza obszar sztuk wizualnych i nauk technicznych, w efekcie przyłapałem się na tym, iż zwróciłem swą uwagę ku metafizyce. Dlaczego właśnie tam? Z odpowiedzią przychodzi mi w sukurs nauczanie ojca filozofii nowożytnej Kartezjusza, który, poświęcając całe życie nauce, twierdził, iż wiedza jest niczym drzewo, którego korzenie to metafizyka, pień to fizyka, a gałęziami są wszelkie inne nauki. Wracając zatem do postawionych pytań – a książka ta jest pośrednio próbą odpowiedzi na nie – replika, która wywodzi się z takich obszarów jak sztuka, filozofia, kognitywistyka, psychologia, matematyka i oczywiście architektura, nie jest jednoznaczna. Diagramy są z pewnością zapisem idei projektowej, a w pewnych wyjątkowych okolicznościach mogą stać się architekturą samą w sobie, natomiast nie są zdecydowanie tym, czym nuty są dla muzyki, litery dla literatury, no i plany dla architektury. Być może są czymś więcej…

Założenia projektowe technicznych Hangarów lotniczych.

Zastosowanie blach fałdowych wstalowo-betonowych stropach zespolonych.

Właściwości mechaniczne ceowych profili zimnogiętych wzmocnionych przestrzennymi wkładkami.

Lądowisko dla helikopterów na dachu budynku Zespołu Opieki Zdrowotnej.

Rysunek odręczny dla architektów krajobrazu. 2025

c

PRZEDMOWA.

Konstrukcje oparte na podstawach statyki, oraz wytrzymałości materiałów, a w odniesieniu do konstrukcji drewnianych, na własnościach wytrzymałościowych i innych fizycznych drzewa, noszą nazwę:

DREWNIANYCH KONSTRUKCYJ INŻYNIERSKICH.

Mosty kolejowe i drogowe, więzary dachowe, hale, wieże ciśnień, wieże radiowe, kesony, skrzynie pływające, krążyny i rusztowania mostów, spichrze zbożowe, oraz wiele innych konstrukcyj drewnianych, tworzy bogaty zakres zainteresowań konstruktora.

W niniejszej książeczce główny nacisk położyłem na połączenia części drewnianych, poza tem, uwzględniłem potrzeby budownictwa w zakresie najczęściej spotykanym.

Chcę zaznaczyć, iż niema istotnej różnicy w zasadach konstruowania mostu czy też więzara dachowego, okładka książeczki przedstawia fragmenty mostów drewnianych, natomiast treść, jak wspomniano wyżej, dotyczy poza połączeniami, potrzeb budownictwa najczęściej stosowanego.

Kolegom z Zespołu Praesens składam najszczersze podziękowanie za podjęcie trudu wydania niniejszej książeczki; Koledze Inż. Arch. B. Luchcortowi specjalnie dziękuję za projekt okładki.

AUTOR.

Autoklawizowany beton komórkowy jest powszechnie stosowanym materiałem, przede wszystkim z uwagi na walory cieplne, przeciwpożarowe i wykonawcze. Niniejsza książka prezentuje podstawowe właściwości elementów murowych z autoklawizowanego betonu komórkowego (ABK) oraz zapraw i murów z ABK, które producenci powinni deklarować. Wyjaśnia także procedury służące wyznaczaniu tych właściwości. Zawarto w niej liczne wyniki badań prowadzonych w Centrach Badawczych SOLBET i w Katedrze Konstrukcji Budowlanych oraz Laboratorium Budownictwa Politechniki Śląskiej. Książka przeznaczona jest głównie dla projektujących architektów i konstruktorów budowlanych. Może być również wykorzystana przez kierowników budów oraz studentów i pracowników wyższych uczelni technicznych – na kierunku budownictwo.

Projektowanie krajobrazu miasta. Część II.

Projektowanie krajobrazu miasta. Część I

w publikacji podano zasady korzystania z danych na temat izolacyjności od dźwięków powietrznych ścian, dachów, okien i drzwi oraz nawiewników powietrza zewnętrznego. Ponadto omówiono rodzaje jednoliczbowych wskaźników wykorzystywanych do oceny izolacyjności od dźwięków powietrznych różnych elementów budowlanych, podając równocześnie ich zakres stosowania przy projektowaniu budynków zgodnie z wymaganiami akustycznymi.

W odniesieniu do okien i drzwi przytoczono zasady ich klasyfikacji akustycznej przy uwzględnieniu wskaźników izolacyjności określonych na podstawie badań laboratoryjnych. Instrukcja zwiera także wzory umożliwiające wyznaczenie wartości wskaźników izolacyjności akustycznej ścian masywnych z betonu zwykłego i betonu komórkowego, na podstawie ich masy powierzchniowej oraz przegród zewnętrznych, na podstawie wskaźników izolacyjności akustycznej poszczególnych elementów wchodzących w skład przegrody (np. części pełnych, okien, nawiewników powietrza).

Przy omawianiu ogólnych zasad doboru rozwiązań materiałowo-konstrukcyjnych poszczególnych przegród i ich elementów w celu spełnienia wymagań akustycznych w budynku nawiązano do normy PN-EN 12354-1:2017-10 oraz Poradnika ITB nr 406/2002. Niniejsza instrukcja jest uzupełniona zestawieniem wskaźników izolacyjności akustycznej: ścian masywnych oraz ścian o konstrukcji lekkiej (wewnętrznych i zewnętrznych), płyt warstwowych w okładzinach z blachy stalowej, okien, nawiewników powietrza, drzwi i dachów, zebranych w 26 tablicach.

Niniejsza publikacja to wielowątkowe rozważania na temat planowania i projektowania urbanistycznego – dziedzin mających ogromny wpływ na kreowanie przemian przestrzennych miasta. Z jednej strony to klasyczny podręcznik dla osób studiujących architekturę i urbanistykę, a z drugiej – doskonałe źródło praktycznej wiedzy dla urbanistów oraz przedstawicieli władz samorządowych odpowiedzialnych za proces rozwoju miast. Obecne wydanie jest rozszerzoną wersją książki nagrodzonej przez Ministra Rozwoju i Technologii w 2021 roku w konkursie na najlepszą publikację z dziedziny urbanistyki i planowania przestrzennego. Uwzględniono w niej aktualny stan związany ze zmianami wynikającymi z takich czynników jak: nowe technologie, konflikty zbrojne, zmiany klimatu, masowe migracje, problemy z wyżywieniem i inne. Książka stanowi punkt wyjścia do dyskusji o urbanistyce jutra.

Analiza wrażliwości konstrukcji prętowych w liniowej statyce

Podstawowym celem tej pracy była autorska identyfikacja, charakterystyka oraz typologia strefy podmiejskiej (peri-urban) średnich miast Mazowsza wraz z próbą zdelimitowania jej zasięgu. W siedmiu rozdziałach monografii udowodniono, że średnie miasta rozlewają się na tereny podmiejskie, zdelimitowano granice strefy peri-urban, dokonano jej podziału na części: obrzeże miejskie (urban fringe), strefa miejska (urban zone) i peryferie miejskie (urban periphery), oraz stworzono typy układów przestrzennych zabudowy. W celu ograniczenia dalszej ekspansji zabudowy na tereny rolnicze stworzono wytyczne związane z uwzględnieniem modelu funkcjonalno-przestrzennego, który można zastosować w Strategii rozwoju ponadlokalnego. Zaproponowano ustanowienie Lokalnego Obszaru Funkcjonalnego (LOF), bazującego na delimitacji strefy podmiejskiej. Podkreślono konieczność wprowadzenia policentrycznego układu osadniczego i zabudowy wielofunkcyjnej oraz obszarów stref koncentracji zabudowy i nieprzekraczalnego zasięgu zabudowy. Zaproponowano autorskie propozycje w zakresie działań naprawczych, obejmujące budowę relacji przestrzennych pomiędzy ośrodkami wielofunkcyjnymi a miastem centralnym, a także poszukiwanie możliwości lokalizacji korytarzy i ciągów ekologicznych w wymiarze strefy peri-urban.