Dizajn: Kreacja jest częścią drugą. Nie ma ambicji całościowego ogarnięcia problematyki projektowania widzianej jako problematyka twórczości w sensie teoretycznym. Z jednej strony jest relacją o metodach, które w praktyce sprawdziłam, z drugiej strony jest zaproszeniem do dyskusji, poprzez wprowadzenie koncepcji pochodzących z różnych dziedzin, jak neurologia, cybernetyka, retoryka, terapia zorientowana na sukces i inne. Koncepcji, a nie prawd, gdyż nie jestem w stanie sprawdzić czy są "prawdą", mogę jedynie sprawdzić ich przydatność w procesie projektowania i to wyłącznie przeze mnie, czyli subiektywnie.

Budowa w Harmonii z Naturą-wybrane zagadnienia.

Infrastruktura informacji przestrzennej należy do stosunkowo młodej, liczącej około 30 lat, dziedziny wiedzy zwanej geoinformatyką, geomatyką czy GIS (Geographic Information Systems, czyli „systemy informacji geograficznej"). Problematyka ta w Europie i w Polsce zaczęła się dynamicznie rozwijać po roku 2000. Komisja Europejska rozpoczęła wtedy pracę nad koncepcją budowy europejskiej infrastruktury informacji przestrzennej, a teoria informacji geograficznej  znalazła się w programie nauczania zarówno studiów technicznych, jak i przyrodniczych (systemy informacji przestrzennej, modelowanie danych).

Do tej pory w Polsce brakowało opracowania, które zawierałoby najistotniejsze zagadnienia związane z tą tematyką. Skrypt Wojciecha Pachelskiego, Agnieszki Chojki i Agnieszki Zwirowicz-Rutkowskiej wypełnia tę lukę. Kompleksowo opracowano w nim najistotniejsze pojęcia dotyczące budowy infrastruktury informacji przestrzennej. Opisano koncepcje
 i metody  projektowania oraz implementacji systemów geoinformacyjnych, a także problematykę usług sieciowych. Szczegółowo objaśniono strukturalną metodykę modelowania informacji geograficznej (diagramy ERD, CASE*Method, notację IDEF1X) i metodyki obiektowe (Unified Modeling Language, diagramy: klas, obiektów, pakietów, komponentów, rozlokowania, czynności, sekwencji i przypadków użycia). Scharakteryzowano eXtensible Markup Language (XML) oraz podano przegląd najważniejszych norm międzynarodowych i europejskich dotyczących informacji geograficznej. W końcowej części książki zamieszczono słownik  z definicjami używanych pojęć wraz z odsyłaczami do odpowiadających im terminów w języku angielskim.

Rosnące znaczenie informacji geograficznej w procesach gospodarczych, cywilizacyjnych i kulturowych powoduje, że  poruszana w skrypcie problematyka może zainteresować nie tylko studentów i doktorantów kierunków technicznych i przyrodniczych, którzy uczęszczają na zajęcia z teorii informacji geograficznej lub je prowadzą, ale także pracowników administracji rządowej i samorządowej zajmujących się problematyką rozwoju gospodarczego.

Prezentowane drugie, poprawione i uzupełnione, wydanie skryptu przeznaczone jest głównie dla studentów pierwszego roku kierunków geodezyjnych oraz uczniów techników i liceów o profilu geodezyjnym. W książce znajduje się opis technik tworzenia map klasycznych i numerycznych ze szczególnym uwzględnieniem mapy zasadniczej. Opisano także zasady tworzenia szkiców i opisów topograficznych. Treść skryptu uzupełniono aneksami z opisem popularnego oprogramowania do tworzenia mapy zasadniczej przy użyciu komputera, a także słownikiem pojęć przydatnym szczególnie adeptom sztuki geodezyjnej. Dodano również szczegółowe informacje związane z bezpieczeństwem i higieną pracy. Więcej uwagi poświęcono także mapie numerycznej. Skrypt napisano z wykorzystaniem dostępnych podręczników, stron internetowych oraz rozporządzeń, instrukcji i norm – w sumie blisko stu pozycji literatury.

Monografia jest wynikiem wieloletnich badań Autora, analiz i refleksji nad szkłem konstrukcyjnym. Materiałem, który choć znany jest od dawna, dopiero w ostatnich dekadach odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu architektury. Dzięki swej przezierności szkło jest praktycznie jedynym materiałem budowlanym, który pozwala na maksymalne wykorzystanie naturalnego światła w budynkach, co doskonale wpisuje się w nowoczesne trendy architektoniczne i urbanistyczne, zmierzające do zacierania granic między wnętrzem budynku a otaczającą go przestrzenią.

Niniejsza monografia jest próbą usystematyzowania dotychczasowej wiedzy na temat szkła konstrukcyjnego. Holistycznie przedstawia zarówno właściwości tego materiału, jak i specyficzne zasady projektowania konstrukcji szklanych.

W monografii za docelowe rozwiązanie w obszarze sterowania oświetleniem drogowym przyjęto system adaptacyjny, który na podstawie rzeczywistych danych pomiarowych umożliwia dynamiczną regulację poziomu oświetlenia i jego bieżące dostosowanie do aktualnych warunków na drodze. Wdrożenie takich systemów napotyka jednak istotne bariery. Najważniejszą z nich są wysokie nakłady inwestycyjne związane z koniecznością budowy szerokiej sieci czujników pomiarowych oraz doposażenia opraw oświetlenia w indywidualne sterowniki, umożliwiające płynną regulację strumienia świetlnego opraw oświetleniowych (z zachowaniem parametrów jakościowych zasilania, tj. mocy, współczynnika mocy, harmonicznych prądu i napięcia itd.). Niezbędne do spełnienia są również wymagania w zakresie budowy rozwiązań teleinformatycznych, umożliwiających optymalizację oświetlenia przy jednoczesnym zachowaniu odporności i cyberbezpieczeństwa systemu. Dodatkowym wyzwaniem jest brak jednolitych standardów i wytycznych dotyczących implementacji dynamicznego sterowania, a także nieprecyzyjne regulacje prawne odnoszące się do odpowiedzialności w przypadku wystąpienia zdarzeń drogowych. Równolegle problemem pozostaje ograniczona integracja systemów sterowania oświetleniem z rzeczywistymi danymi dotyczącymi uczestników ruchu, obejmującymi zarówno pojazdy, rowerzystów, jak i pieszych. Istotne znaczenie mają również informacje o warunkach atmosferycznych, takich jak opady atmosferyczne, lub zdarzenia występujące na sąsiednich drogach, które mogą wpływać na zachowania użytkowników dróg. Dopiero kompleksowa integracja różnorodnych danych umożliwi skuteczne wdrażanie adaptacyjnych algorytmów sterowania, które potrafią optymalnie dostosowywać poziom oświetlenia do dynamicznie zmieniających się potrzeb na drodze w ujęciu zarządzania całym oświetlanym obszarem.

Metafizyka miasta.

Niejednokrotnie już podnoszono, że polskie budownictwo drewniane jest jednym z najważniejszych i najbardziej zajmujących tematów, jak ie
ma przed sobą nasza historya sztuki. Mówiąc, polskie budownictwo dre­wniane, powiadamy bezmała tyle, co: polska rodzima architektura.
W prawdzie w świeckich czy kościelnych budowlach murowanych, które zapożyczaliśmy w każdej epoce z zagranicy, razem z całem słowni­ctwem murarskiem ,wyrobiliśmy tu i owdzie pewne specyficznie nasze cechy, wycisnęliśmy na nich pewne piętno wyodrębniające je od podo­bnych budowli włoskich czy niemieckich: ale jest to tylko nieznaczny indywidualizm w przerobieniu typów ogólnoświatowych, których ko­lebką były Kraje obce. Mówiąc o budowlach murowanych, mamy do czynienia jedynie z „architekturą w Polsce, podczas gdy architektury polskiej, tj. tej, która się na naszym gruncie od zarodka rozwinęła
i z natury rzeczy rodzimy charakter najlepiej zachowała, szukać na­leży w budownictwie drewnianem. Tę rolę gra ono nie tylko u nas,
nigdzie jednak może, z wyjątkiem Norwegii, a po części Rosyi, drzewo nie ma w stosunku do innych technik tak doniosłego, ja k w Polsce,
znaczenia. Do X IV wieku jest ono prawie wyłącznym materyałem budo­wlanym a i po Kazimierzu Wielkim , Polska murowana ogranicza
się jeszcze przez kilka stuleci do kościołów, zamków, obwarowań i zna­czniejszych zabudowań miejskich. Zwrot przeciwny budownictwu dre­wnianemu najsilniej się zaznacza od X V III wieku. W X IX -ty m giną w oczach całe szeregi drewnianych kościółków, dworków, spichlerzy,
płoną całe miasteczka z podcieniami, zastępowane już odtąd lichą ce­glaną budową bez żadnego charakteru. Od połowy tego stulecia odzy­wają się tu i owdzie głosy nawołujące do ochraniania tych zabytków, do utrwalania ich za pomocą rysunków, do badania całego tego tak bo­gatego a tak szybko niknącego, materyału.

Sekcja jest najważniejszym problemem projektowym budynku mieszkalnego. Analiza jej rzutu, elewacji i przekroju pozwala ocenić spójność witruwiańskiej triady na konkretnym przykładzie. Relacja układu funkcjonalnego z konstrukcją i wynikającymi z niej kosztami budowy jest czytelna w obrębie jednej sekcji. Jasność tej relacji w formie widzianej z zewnątrz w dużej mierze świadczy o jakości architektonicznej budynku. Fasada stanowi styk budynku z jego otoczeniem, stając się zarazem elementem przestrzeni publicznej. Forma mieszkania jest więc pośrednio elementem przestrzeni wspólnej. Jej architektoniczny wyraz uzależniony jest od układu funkcjonalnego mieszkań, kontekstu otoczenia, panującego stylu oraz autorskich rozwiązań architektów. W ponad stuletniej historii polskiej architektury mieszkaniowej wielorodzinnej ten problem rozwiązywany był na różne sposoby. Na przykładzie wyodrębnionej sekcji można go dostrzec w czystej postaci.

Diagnostyka, rewitalizacja i monitoring zabytkowych obiektów budowlanych to interdyscyplinarne, uporządkowane kompendium wiedzy, w którym przedstawiono praktyczne sposoby naprawy zabytkowych obiektów budowlanych z wyeksponowaniem ich słabych i mocnych stron. Obok tradycyjnych metod badań zaprezentowano nowoczesne metody i techniki. Szczegółowo omówione tu zostały różne rozwiązania oraz ich konsekwencje, zarówno pozytywne, jak i negatywne. Autor wykorzystał aktualną wiedzę naukową oraz bardzo bogate doświadczenie inżynierskie nabyte w trakcie wieloletnich badań naukowych prowadzonych na obiektach zabytkowych i w czasie długoletniej obserwacji skutków zastosowanych przez siebie rozwiązań. Podjął również próbę uporządkowania wytycznych dotyczących działań naprawczych. W swoich badaniach posługiwał się zarówno metodami tradycyjnymi, jak i nowoczesnymi technikami symulacyjno-obliczeniowymi, szeroko opisanym w książce. Prosty i jasny język wywodu oraz szczegółowo opisane przypadki sprawiają, że książka ma wyjątkowe walory dydaktyczne. Jest adresowana do studentów kierunków budowlanych i architektonicznych, pracowników uczelni zajmujących się tematyką badawczą rewitalizacji zabytków nieruchomych, a przede wszystkim do inżynierów-praktyków, którzy na co dzień mierzą się z trudnymi wyzwaniami ratowania i modernizacji dziedzictwa.

Architektura gmachów użyteczności publicznej doby wczesnego modernizmu na ziemiach Królestwa Polskiego (1909–1914).

MECHANIKA BUDOWLI W ZADANIACH. Układy statycznie wyznaczalne. Metoda sił. Linie wpływu.

Lokalizacja w szacowaniu nieruchomości nadmorskich.

Termografia aktywna. Modele, metody pomiaru i przetwarzanie obrazów termograficznych.

Badania przedstawione w niniejszej pracy służą pogłębieniu rozumienia percepcji formy miejskiej przestrzeni publicznej. Starano się określić elementy tej przestrzeni, które mają istotne znaczenie w procesie postrzegania. Jak juk wspominano, lepsze poznanie mechanizmu postrzegania pozwala na bardziej precyzyjne określenie zasad, jakim powinna podlegać budowa formy. Drugim istotnym celem pracy jest powiązanie uzyskanych wyników z kardynalnymi wartościami, stanowiącymi podstawę budowy miejskiej przestrzeni publicznej, a szerzej – kreacji architektonicznej jako sztuki kształtowania przestrzeni.

Opracowanie składa się z czterech części.
We wprowadzeniu określono cel badań: problem badawczy, hipotezę oraz przyjęto metodę i zakres badań, a także opisano dotychczasowy stan wiedzy, dotyczącej percepcji formy miejskiej przestrzeni publicznej. Omówiono samo pojęcie miejskiej przestrzeni publicznej oraz jej cechy charakterystyczne, a przede wszystkim elementy wchodzące w skład jej fizjonomii.
W pierwszej części, w której zawarto badania empiryczne, przedstawiono dotychczas stosowane rodzaje metod badawczych dotyczących percepcji przestrzeni miejskiej, wynikających z różnych podejść do samego rozumienia przestrzeni. Wyjaśniono wybrane metody badawcze, przebieg badań oraz przedstawiono osiągnięte rezultaty. Natomiast szczegółowe wyniki badań umieszczono w Dodatku załączonym na końcu opracowania. Naszkicowano podstawową problematykę dotyczącą uwarunkowań fizjologicznych i psychologicznych aparatu percepcyjnego w ujęciu wielodziedzinowym. W szczególności wskazano na znaczenie złożonych pakietów informacji, nazywanych schematami percepcyjnymi, wykorzystywanych w procesach poznawczych, gromadzących wiedzę wynikającą z uwarunkowań biologicznych, kulturowych i subiektywnych doświadczeń.
W kolejnej części odniesiono kategorie witruwiańskie: trwałości, użyteczności i urody, do elementów tworzących miejską przestrzeń publiczną w trzech skalach: makro – całego układu, mezo – ciągu przestrzennego i mikro – wnętrza urbanistycznego. Jednocześnie powiązano te kategorie z trzema rodzajami pakietów informacji wchodzących w skład schematów percepcyjnych. W tym kontekście osadzono rezultaty przeprowadzonych badań empirycznych, łącząc zagadnienia odczytu wrażenia emocjonalnego, opisującego schemat percepcyjny, z waloryzacją estetyczną.
W części końcowej, podsumowującej opracowanie, przedstawiono wnioski, dotyczące uzyskania, przynajmniej częściowej, odpowiedzi na pytania o percepcję miejskiej przestrzeni publicznej oraz możliwości bezpośredniego ich przełożenia na sposób projektowania tej przestrzeni, pozwalające otworzyć nowe, wielodziedzinowe pola dla dalszych działań badawczych.