Metafizyka miasta.

Niejednokrotnie już podnoszono, że polskie budownictwo drewniane jest jednym z najważniejszych i najbardziej zajmujących tematów, jak ie
ma przed sobą nasza historya sztuki. Mówiąc, polskie budownictwo dre­wniane, powiadamy bezmała tyle, co: polska rodzima architektura.
W prawdzie w świeckich czy kościelnych budowlach murowanych, które zapożyczaliśmy w każdej epoce z zagranicy, razem z całem słowni­ctwem murarskiem ,wyrobiliśmy tu i owdzie pewne specyficznie nasze cechy, wycisnęliśmy na nich pewne piętno wyodrębniające je od podo­bnych budowli włoskich czy niemieckich: ale jest to tylko nieznaczny indywidualizm w przerobieniu typów ogólnoświatowych, których ko­lebką były Kraje obce. Mówiąc o budowlach murowanych, mamy do czynienia jedynie z „architekturą w Polsce, podczas gdy architektury polskiej, tj. tej, która się na naszym gruncie od zarodka rozwinęła
i z natury rzeczy rodzimy charakter najlepiej zachowała, szukać na­leży w budownictwie drewnianem. Tę rolę gra ono nie tylko u nas,
nigdzie jednak może, z wyjątkiem Norwegii, a po części Rosyi, drzewo nie ma w stosunku do innych technik tak doniosłego, ja k w Polsce,
znaczenia. Do X IV wieku jest ono prawie wyłącznym materyałem budo­wlanym a i po Kazimierzu Wielkim , Polska murowana ogranicza
się jeszcze przez kilka stuleci do kościołów, zamków, obwarowań i zna­czniejszych zabudowań miejskich. Zwrot przeciwny budownictwu dre­wnianemu najsilniej się zaznacza od X V III wieku. W X IX -ty m giną w oczach całe szeregi drewnianych kościółków, dworków, spichlerzy,
płoną całe miasteczka z podcieniami, zastępowane już odtąd lichą ce­glaną budową bez żadnego charakteru. Od połowy tego stulecia odzy­wają się tu i owdzie głosy nawołujące do ochraniania tych zabytków, do utrwalania ich za pomocą rysunków, do badania całego tego tak bo­gatego a tak szybko niknącego, materyału.

Sekcja jest najważniejszym problemem projektowym budynku mieszkalnego. Analiza jej rzutu, elewacji i przekroju pozwala ocenić spójność witruwiańskiej triady na konkretnym przykładzie. Relacja układu funkcjonalnego z konstrukcją i wynikającymi z niej kosztami budowy jest czytelna w obrębie jednej sekcji. Jasność tej relacji w formie widzianej z zewnątrz w dużej mierze świadczy o jakości architektonicznej budynku. Fasada stanowi styk budynku z jego otoczeniem, stając się zarazem elementem przestrzeni publicznej. Forma mieszkania jest więc pośrednio elementem przestrzeni wspólnej. Jej architektoniczny wyraz uzależniony jest od układu funkcjonalnego mieszkań, kontekstu otoczenia, panującego stylu oraz autorskich rozwiązań architektów. W ponad stuletniej historii polskiej architektury mieszkaniowej wielorodzinnej ten problem rozwiązywany był na różne sposoby. Na przykładzie wyodrębnionej sekcji można go dostrzec w czystej postaci.

Diagnostyka, rewitalizacja i monitoring zabytkowych obiektów budowlanych to interdyscyplinarne, uporządkowane kompendium wiedzy, w którym przedstawiono praktyczne sposoby naprawy zabytkowych obiektów budowlanych z wyeksponowaniem ich słabych i mocnych stron. Obok tradycyjnych metod badań zaprezentowano nowoczesne metody i techniki. Szczegółowo omówione tu zostały różne rozwiązania oraz ich konsekwencje, zarówno pozytywne, jak i negatywne. Autor wykorzystał aktualną wiedzę naukową oraz bardzo bogate doświadczenie inżynierskie nabyte w trakcie wieloletnich badań naukowych prowadzonych na obiektach zabytkowych i w czasie długoletniej obserwacji skutków zastosowanych przez siebie rozwiązań. Podjął również próbę uporządkowania wytycznych dotyczących działań naprawczych. W swoich badaniach posługiwał się zarówno metodami tradycyjnymi, jak i nowoczesnymi technikami symulacyjno-obliczeniowymi, szeroko opisanym w książce. Prosty i jasny język wywodu oraz szczegółowo opisane przypadki sprawiają, że książka ma wyjątkowe walory dydaktyczne. Jest adresowana do studentów kierunków budowlanych i architektonicznych, pracowników uczelni zajmujących się tematyką badawczą rewitalizacji zabytków nieruchomych, a przede wszystkim do inżynierów-praktyków, którzy na co dzień mierzą się z trudnymi wyzwaniami ratowania i modernizacji dziedzictwa.

Architektura gmachów użyteczności publicznej doby wczesnego modernizmu na ziemiach Królestwa Polskiego (1909–1914).

MECHANIKA BUDOWLI W ZADANIACH. Układy statycznie wyznaczalne. Metoda sił. Linie wpływu.

Lokalizacja w szacowaniu nieruchomości nadmorskich.

Termografia aktywna. Modele, metody pomiaru i przetwarzanie obrazów termograficznych.

Badania przedstawione w niniejszej pracy służą pogłębieniu rozumienia percepcji formy miejskiej przestrzeni publicznej. Starano się określić elementy tej przestrzeni, które mają istotne znaczenie w procesie postrzegania. Jak juk wspominano, lepsze poznanie mechanizmu postrzegania pozwala na bardziej precyzyjne określenie zasad, jakim powinna podlegać budowa formy. Drugim istotnym celem pracy jest powiązanie uzyskanych wyników z kardynalnymi wartościami, stanowiącymi podstawę budowy miejskiej przestrzeni publicznej, a szerzej – kreacji architektonicznej jako sztuki kształtowania przestrzeni.

Opracowanie składa się z czterech części.
We wprowadzeniu określono cel badań: problem badawczy, hipotezę oraz przyjęto metodę i zakres badań, a także opisano dotychczasowy stan wiedzy, dotyczącej percepcji formy miejskiej przestrzeni publicznej. Omówiono samo pojęcie miejskiej przestrzeni publicznej oraz jej cechy charakterystyczne, a przede wszystkim elementy wchodzące w skład jej fizjonomii.
W pierwszej części, w której zawarto badania empiryczne, przedstawiono dotychczas stosowane rodzaje metod badawczych dotyczących percepcji przestrzeni miejskiej, wynikających z różnych podejść do samego rozumienia przestrzeni. Wyjaśniono wybrane metody badawcze, przebieg badań oraz przedstawiono osiągnięte rezultaty. Natomiast szczegółowe wyniki badań umieszczono w Dodatku załączonym na końcu opracowania. Naszkicowano podstawową problematykę dotyczącą uwarunkowań fizjologicznych i psychologicznych aparatu percepcyjnego w ujęciu wielodziedzinowym. W szczególności wskazano na znaczenie złożonych pakietów informacji, nazywanych schematami percepcyjnymi, wykorzystywanych w procesach poznawczych, gromadzących wiedzę wynikającą z uwarunkowań biologicznych, kulturowych i subiektywnych doświadczeń.
W kolejnej części odniesiono kategorie witruwiańskie: trwałości, użyteczności i urody, do elementów tworzących miejską przestrzeń publiczną w trzech skalach: makro – całego układu, mezo – ciągu przestrzennego i mikro – wnętrza urbanistycznego. Jednocześnie powiązano te kategorie z trzema rodzajami pakietów informacji wchodzących w skład schematów percepcyjnych. W tym kontekście osadzono rezultaty przeprowadzonych badań empirycznych, łącząc zagadnienia odczytu wrażenia emocjonalnego, opisującego schemat percepcyjny, z waloryzacją estetyczną.
W części końcowej, podsumowującej opracowanie, przedstawiono wnioski, dotyczące uzyskania, przynajmniej częściowej, odpowiedzi na pytania o percepcję miejskiej przestrzeni publicznej oraz możliwości bezpośredniego ich przełożenia na sposób projektowania tej przestrzeni, pozwalające otworzyć nowe, wielodziedzinowe pola dla dalszych działań badawczych.

Dlaczego właśnie diagramy? Większość Czytelników zgodzi się zapewne z tym, że pojęcie diagram brzmi jakby mało architektonicznie. Prawdopodobnie wielu osobom, w tym także architektom, a może przede wszystkim właśnie im, diagramy wydadzą się dziwne, obce, odległe od symboliki zawartej oraz wyrażanej poprzez plany, przekroje, elewacje, perspektywy i ewentualnie aksonometrie – owe tradycyjne i uznane od pokoleń formy zapisów rysunków architektonicznych. A jednak, współczesna praktyka projektowa, a także poprzedzająca ją wiedza, podążając za innymi dziedzinami nauki i sztuki, coraz odważniej i bardziej świadomie odwołuje się do metody diagramatycznej jako tej, która sprawnie opisuje wieloaspektowość świata kreowanego, w tym przypadku przestrzeni architektonicznej. Wzrastająca popularność technik diagramatycznych, skądinąd niebędących niczym nowym dla obszaru wyobraźni i myśli, implikuje dość poważne pytania, z których podstawowe brzmi: czy diagramy są architekturą samą w sobie? Oczywiście zadanie sobie jednego pytania, dotykającego samej istoty diagramatyki, pociąga za sobą szereg kolejnych, jak choćby dotyczących zapisu i dekodowania go – czy diagramy oglądamy, czy też bardziej czytamy? Te i podobne im kwestie od lat nurtowały mnie i chcąc samemu sobie odpowiedzieć na nie, sięgnąłem poza obszar architektury, poza obszar sztuk wizualnych i nauk technicznych, w efekcie przyłapałem się na tym, iż zwróciłem swą uwagę ku metafizyce. Dlaczego właśnie tam? Z odpowiedzią przychodzi mi w sukurs nauczanie ojca filozofii nowożytnej Kartezjusza, który, poświęcając całe życie nauce, twierdził, iż wiedza jest niczym drzewo, którego korzenie to metafizyka, pień to fizyka, a gałęziami są wszelkie inne nauki. Wracając zatem do postawionych pytań – a książka ta jest pośrednio próbą odpowiedzi na nie – replika, która wywodzi się z takich obszarów jak sztuka, filozofia, kognitywistyka, psychologia, matematyka i oczywiście architektura, nie jest jednoznaczna. Diagramy są z pewnością zapisem idei projektowej, a w pewnych wyjątkowych okolicznościach mogą stać się architekturą samą w sobie, natomiast nie są zdecydowanie tym, czym nuty są dla muzyki, litery dla literatury, no i plany dla architektury. Być może są czymś więcej…

Założenia projektowe technicznych Hangarów lotniczych.

Zastosowanie blach fałdowych wstalowo-betonowych stropach zespolonych.

Właściwości mechaniczne ceowych profili zimnogiętych wzmocnionych przestrzennymi wkładkami.

Lądowisko dla helikopterów na dachu budynku Zespołu Opieki Zdrowotnej.