Edukacja

W skrypcie przedstawiono podstawowy kurs akademicki analizy matematycznej, obejmujący rachunek różniczkowy i całkowy funkcji jednej i wielu zmiennych rzeczywistych. Przeznaczony jest on dla studentów niematematycznych kierunków studiów (głównie technicznych i ekonomicznych).
Skrypt jest wynikiem wieloletnich doświadczeń autora. Podany jest w formie zwięzłej i możliwie przystępnej dla Czytelnika, z wieloma komentarzami oraz wyczuleniem na precyzję sformułowań i logiczne myślenie. Z uwagi na fakt, że skrypt spełnia rolę pomocniczą w dalszym kształceniu, pominięte zostały dowody niektórych twierdzeń, a nacisk położono na praktyczny aspekt opanowania i zrozumienia materiału. Służy temu między innymi odpowiedni dobór i duża liczba przykładów całkowicie rozwiązanych. Z myślą o słabiej przygotowanych studentach lub studiujących samodzielnie, został napisany rozdział wstępny, w którym zamieszczono powtórzenie i uzupełnienie wiadomości ze szkoły średniej, koniecznych do dalszego opanowania materiału.
Ze względu na dużą objętość, skrypt został podzielony na dwie części. Niniejsza część I obejmuje rachunek różniczkowy, a następna część II – rachunek całkowy i szeregi.

Medody ilosciowe-Klucz do efektywnej nauki i analizy danych.

Pierwsza praca pokolenia Z. Plany, preferencje, postawy i oczekiwania pracodawców.

Czynnik ludzki w technice

Książka z serii Małe monografie.

Józef Koffler (1896–1943/1944) – pierwszy polski dodekafonista, jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów XX wieku i jedna z najbardziej tragicznych postaci muzyki polskiego modernizmu.
Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wiedeńskiego, później jednak przeniósł się na Wydział Filozofii, gdzie podjął studia muzykologiczne. Po uzyskaniu doktoratu (rozprawa o kolorystyce orkiestrowej Felixa Mendelssohna) osiadł na stałe we Lwowie, gdzie nauczał harmonii, form muzycznych, instrumentacji oraz kompozycji. Był twórcą o wyjątkowej wyobraźni, który jako pierwszy odważył się przeszczepić idee szkoły wiedeńskiej na grunt polski, łącząc surową dyscyplinę serii z neoklasyczną przejrzystością i niespotykaną dyscypliną formy.
Jego działalność twórczą i pedagogiczną brutalnie przerwała wojna. Po zajęciu Lwowa przez wojska niemieckie w 1941 roku Koffler podjął dramatyczną próbę ocalenia siebie i swojej rodziny, lecz nie zdołał uniknąć Zagłady.
Okoliczności jego śmierci nie zostały w pełni wyjaśnione.
Pozostawił jednak twórczość, która do dziś intryguje nowoczesnością, dyscypliną formy i odwagą w poszukiwaniu własnego języka dźwiękowego.

Popularna seria utworów dla dzieci.

Zbiór zawiera 76 łatwych kompozycji fortepianowych.

Większość z nich stanowi opracowania znanych i lubianych dzieł takich twórców jak: Moniuszko (tematy z , Strasznego dworu), Verdi, Bizet () czy Mozart (Marsz turecki

Publikacja "kalendarium z najnowszej historii Polski okresu 1944 - 2007" została opracowana z myślą o uczniach szkół średnich, którzy przygotowują się do egzaminu maturalnego z historii oraz wiedzy o społeczeństwie na poziomie podstawowym, jak również poszerzonym.
W opracowaniu zawarte są wszystkie wydażenia dotyczące naszego kraju: polityczne, gospodarcze, spoleczne,kulturalne, a te wydażenia, które zdaniem autora wywarły szczególny wpływ nanaszą historię - są szczegółowo opisane.

Sprawa 5. Casus komendy ObwoduAK Mielec w dokumentach.

Jednoczęściowa sonata fortepianowa opatrzona tytułem Esercizio została zadedykowana prof. Stefanii Allinównie, u której Józef Świder przez dwa lata uczył się gry na fortepianie w katowickim Liceum Muzycznym, a następnie podczas studiów pianistycznych w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. 
Niewątpliwie można tu zauważyć zarówno neoklasyczne inspiracje będące pokłosiem studiów u Woytowicza oraz fascynacji twórczością Sergieja Prokofiewa, jak i wpływ techniki kompozytorskiej Béli Bartóka. Schemat kompozycji nawiązuje do klasycznej formy sonatowej, wykorzystując kontrast wyrazowy dwóch głównych myśli tematycznych, które w toku utworu podlegają przekształceniom.

Utwór przeznaczony dla zaawansowanych pianistów

Odpowiednio dobrane zeszyty zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji. 

Ze "skriabinowsko-chopinowskiego" kręgu stylistycznego wyrastają 4 Etiudy op. 4, skomponowane w latach 1900-1902 i dedykowane Tali Neuhaus. Odznaczają się śmielszym językiem harmonicznym i surowszą niż w dyscypliną w operowaniu jedną wybraną formułą rytmiczno-motywiczną.

Zbiór Polskich tańców ludowych op. 55 na fortepian na cztery ręce Maurycego (Moritza) Moszkowskiego (1854-1925) - urodzonego we Wrocławiu polsko-niemieckiego kompozytora i pianisty, znanego dziś głównie z twórczości pedagogicznej na fortepian - został opublikowany po raz pierwszy w 1895 roku. Dwa Mazurki, Polonez i Krakowiak są reminiscencją licznych podróży Moszkowskiego do Warszawy, ale też z pewnością ukłonem w stronę jego polskich korzeni. Inspiracje narodowe są tu bardzo czytelne, zwłaszcza w Polonezie, stanowiącym opracowanie słynnego Pożegnania Ojczyzny przypisywanego Michałowi Kleofasowi Ogińskiemu. Punktem odniesienia dla Moszkowskiego jest nie tyle autentyczny folklor z jego zmiennością i modalizmami, ile polskość w salonowym wydaniu. Tańce nawiązują w istocie do zbioru cech niejako wysyntetyzowanych z twórczości Chopina i innych polskich kompozytorów. Odnajdziemy w nich delikatną chybotliwość metrorytmiczną wywołaną przesunięciami akcentów, charakterystyczne rytmy tańców narodowych, ich żywiołowość oraz melancholię, kantylenę, ale też skoczność. 
Moszkowski wielokrotnie daje również dowody znakomitego zmysłu melodycznego. Wszystko jest klarowne pod względem formalnym, a harmonicznie pozbawione może ekscesów, ale też dalekie od banalności. Polskie tańce ludowe, choć na pierwszy rzut oka nie wydają się bardzo trudne, wymagają od duetu muzycznej dojrzałości i głębokiego porozumienia. Dopiero wówczas możliwe jest wspólne zrealizowanie drobnych odchyleń agogicznych, czytelne komunikowanie gestów, budowanie znakomicie zaplanowanych przez kompozytora kulminacji, spójne wariantowanie licznych powtórzeń i uwypuklenie poszczególnych warstw tam, gdzie kiełkuje wielowątkowość. Ujmując krótko, niemałym wyzwaniem okazuje się salonowa elegancja, pozbawiona tandetnego przerysowania czy sztampy.

Drugi zeszyt ''Wyboru etiud'' zawiera ćwiczenia, etiudy i utwory o charakterze pedagogicznym, o średnim stopniu trudności. Podobnie jak w zeszycie pierwszym, utwory zostały ułożone w sposób progresywny, tj. od łatwiejszych do coraz trudniejszych, z których większość jest poprzedzona ćwiczeniami przygotowawczymi.

Impromptu albo wariacje na temat arii „Que ne suis-je la fougère” to jeden z najbardziej reprezentatywnych przykładów twórczości fortepianowej krakowskiego kompozytora Franciszka Mireckiego (1791–1862).

Utwór cechuje się charakterystyczną dla twórczości Mireckiego przejrzystą, przeważnie homofoniczną fakturą oraz nadrzędną rolą melodyki. Istotną rolę w kształtowaniu dramaturgii dzieła odgrywa introdukcja, która w przeciwieństwie do tematu ma charakter niezwykle burzliwy i podniosły, jednak mocno osadzony w tradycji klasycyzmu. Faktura oraz sposób kształtowania fraz przywodzą na myśl orkiestrową uwerturę i tak też powinny zostać odwzorowane pod względem wolumenu oraz barwy brzmienia.

Wychowany w duchu poszanowania wartości klasycznych, Mirecki przykładał dużą wagę do sposobu konstruowania utworu, co widoczne jest choćby w sposobie dobierania różnorodnych technik wariacyjnych w następujących po sobie wariacjach. Szczególną uwagę warto zwrócić na wariacje ósmą i dziewiątą. Połączenie durowego, opisanego głównie przez trzydziestodwójki oraz sześćdziesięcioczwórki tematu z jego molową, prostą wersją sprawia, że utwór nabiera oddechu, aby poprowadzić słuchacza do wirtuozowskiego finału. 

Utwór nieskomplikowany, przeznaczony dla średnio zaawansowanych pianistów. 

W bogatej twórczości fortepianowej krakowskiego kompozytora Franciszka Mireckiego (1791–1862) sonaty zajmują miejsce centralne. W swojej stylistyce nawiązują do klasycyzmu, szczególnie do twórczości Muzia Clementiego, Josepha Haydna oraz Johanna Nepomuka Hummla (którego Mirecki był uczniem).
Trzy sonaty op. 14 opierają się na wczesnoklasycznych wzorcach sonatowych, czego dowodem jest ich dwuczęściowa budowa, można jednak zauważyć również elementy nawiązujące do stylu brillant.

Utwory te stawiają wykonawcy pewne wymagania zarówno pod względem trudności interpretacyjnych, jak i wykonawczych. W stosunku do nieco wcześniejszych sonat (czy też sonatin) z opusu 12 skomponowane zostały z myślą o dojrzalszym wykonawcy: są bardziej rozbudowane, bogatsze we fragmenty polifonizujące, nie zostały też opatrzone przez kompozytora palcowaniem, a wskazówki dynamiczne czy ekspresyjne pojawiają się sporadycznie.
Na szczególną uwagę zasługuje Sonata a-moll (jedyna sonata Mireckiego w tonacji molowej), a konkretnie jej druga część – wariacje, w których jako temat kompozytor wykorzystał melodię krakowiaka.

Publikacja przeznaczona dla pianistów na poziomie II stopnia szkoły muzycznej.

Kompozycja ma budowę jednoczęściową, lecz zróżnicowaną wewnętrznie.
Inspiracją do jej napisania był wiersz japońskiego poety Shigeharu Nakana pt. Rozstanie. W swoim utworze autor zwraca uwagę na ważne kwestie: miłość, kruchość bytu, cierpienie, śmierć i przemijanie. Poruszony tym do głębi, kompozytor postanowił napisać utwór, który odda atmosferę tej wyciszonej, bardzo osobistej poezji.

Utwór przeznaczony dla zaawansowanych instrumentalistów.