Publikacja podejmuje tematykę krajobrazu kulturowego Żuław Wiślanych oraz oddziaływania energetyki wiatrowej na środowisko i zdrowie. W kolejnych częściach omówiono emisje towarzyszące siłowniom wiatrowym, w tym hałas słyszalny, infradźwięki, drgania, efekty optyczne, migotanie światła i pola elektromagnetyczne, a także zagrożenia związane z eksploatacją i awariami turbin wiatrowych, stan prawny, niezbędne działania regulacyjne, pożary oraz wnioski. Następnie przedstawiono wpływ energetyki wiatrowej na środowisko przyrodnicze, protesty lokalnych społeczności i konsultacje społeczne, a także oddziaływanie siłowni wiatrowych na zdrowie zwierząt hodowlanych, wykorzystanie siedlisk przez zwierzęta, śmiertelność ptaków i ssaków, poziom stresu, wyniki produkcyjne i jakość mięsa. Ostatnia część dotyczy prawnych uwarunkowań rozwoju odnawialnych źródeł energii w Polsce na przykładzie energetyki wiatrowej, w tym uwarunkowań prawno-politycznych, wykorzystania OZE, regulacji prawnych, uwarunkowań przestrzennych, wymogów ochrony środowiska, decyzji środowiskowych, pozwolenia na budowę oraz zagrożeń dla człowieka. Całość zamyka posłowie, literatura i summary.

Publikacja stanowi praktyczne wprowadzenie do wybranych technik stosowanych w biologii molekularnej. Obejmuje podstawowe zasady pracy w laboratorium, wyposażenie, technikę pipetowania oraz obliczanie stężeń roztworów, a następnie przedstawia metody analizy kwasów nukleinowych i białek. Omówiono m.in. pobieranie i przechowywanie materiału biologicznego, izolację genomowego DNA i całkowitego RNA, ilościową i jakościową analizę kwasów nukleinowych, elektroforezę, reakcję PCR i markery DNA, a także izolację białek, oznaczanie ich stężenia metodą Bradforda, SDS-PAGE oraz immunodetekcję metodą Western-blotting. Publikację uzupełniają materiały dodatkowe, objaśnienia skrótów i nazw potocznych oraz skorowidz rzeczowy.

Spis Treści

Wprowadzenie . . . . . . . . . . str. 5

I. INFORMACJE WSTĘPNE

1. Zasady bezpieczeństwa pracy w laboratorium biologii molekularnej . . . . . . . . . . str. 6

2. Podstawowe wyposażenie laboratorium biotechnologicznego . . . . . . . . . . str. 7

3. Technika pipetowania . . . . . . . . . . str. 11

4. Obliczanie stężeń roztworów . . . . . . . . . . str. 17
   4.1. Stężenie procentowe . . . . . . . . . . str. 17
   4.2. Stężenie molowe . . . . . . . . . . str. 19

II. ANALIZY KWASÓW NUKLEINOWYCH . . . . . . . . . . str. 23

1. Pobieranie i przechowywanie materiału biologicznego . . . . . . . . . . str. 23

2. Izolacja genomowego DNA z materiału roślinnego . . . . . . . . . . str. 23
   2.1. Izolacja genomowego DNA z wykorzystaniem buforu CTAB . . . . . . . . . . str. 24
   2.2. Izolacja genomowego DNA z wykorzystaniem metody fenolowo-chloroformowej . . . . . . . . . str. 27

3. Izolacja całkowitego RNA i zasady pracy z kwasami rybonukleinowymi . . . . . . . . . . str. 31

4. Ilościowa i jakościowa analiza kwasów nukleinowych . . . . . . . . . . str. 36

5. Metody rozdziału i wizualizacji kwasów nukleinowych . . . . . . . . . . str. 42
   5.1. Elektroforeza w żelu agarozowym . . . . . . . . . str. 43
   5.2. Elektroforeza w żelu poliakrylamidowym . . . . . . . . . str. 48

6. Reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) . . . . . . . . . str. 52
   6.1. Rodzaje reakcji PCR . . . . . . . . . str. 56

7. Markery DNA . . . . . . . . . str. 60

III. ANALIZY BIAŁEK . . . . . . . . . . str. 64

1. Izolacja białek z materiału roślinnego . . . . . . . . . . str. 64

2. Oznaczanie stężenia białka w próbie za pomocą metody Bradforda . . . . . . . . . . str. 65

3. Elektroforeza białek w żelu poliakrylamidowym w warunkach denaturujących z SDS (SDS-PAGE) . . . . . . . . . . str. 68

4. Immunodetekcja białek za pomocą metody Western-blotting . . . . . . . . . . str. 76

Materiały uzupełniające . . . . . . . . . . str. 85
Objaśnienia skrótów i nazw potocznych używanych w biologii molekularnej . . . . . . . . . . str. 90
Skorowidz rzeczowy . . . . . . . . . . str. 95

Spis Treści

1. Wprowadzenie do hydrologii . . . . . . . . . . str.7
1.1. Podział hydrologii według Dębskiego . . . . . . . . . . str.7

2. Meteorologia i klimatologia w zarysie . . . . . . . . . . str.9
2.1. Równowaga atmosfery ziemskiej . . . . . . . . . . str.9
2.2. Rozkład temperatury w atmosferze ziemskiej . . . . . . . . . . str.12
2.3. Zarys zjawisk elektrycznych, optycznych i akustycznych w atmosferze ziemskiej . . . . . . . . . . str.14
2.4. Badania meteorologiczne i analizy klimatologiczne . . . . . . . . . . str.16
2.5. Masy powietrza i fronty atmosferyczne . . . . . . . . . . str.20
2.6. Krążenie monsunowe i lokalne . . . . . . . . . . str.21
2.7. Prądy i fale morskie . . . . . . . . . . str.22
2.8. Prognozowanie stanów pogody . . . . . . . . . . str.24

3. Hydrologia krążenia i zasobów wody . . . . . . . . . . str.26
3.1. Bilans wodny i pomiary jego składników . . . . . . . . . . str.27
3.2. Organizacja pomiarów i obserwacji hydrologicznych . . . . . . . . . . str.31
3.2.1. Opady i osady atmosferyczne . . . . . . . . . . str.32
3.2.1.1. Pomiary punktowe wysokości i natężenia opadów . . . . . . . . . . str.34
3.2.1.2. Metody wyznaczania obszarowych i średnich opadów . . . . . . . . . . str.41
3.2.2. Stany wody oraz odpływy wody i rumowiska . . . . . . . . . . str.47
3.2.2.1. Stany i głębokości wody oraz ich pomiar . . . . . . . . . . str.48
3.2.2.2. Pomiary przekroju koryta cieku lub misy jeziornej . . . . . . . . . . str.55
3.2.2.3. Pomiary prędkości wody . . . . . . . . . . str.58
3.2.2.4. Krzywa natężenia przepływu (krzywa konsumacyjna) . . . . . . . . . . str.82
3.2.2.5. Transport rumowiska rzecznego . . . . . . . . . . str.87
3.2.2.6. Metody pomiaru transportu rumowiska unoszonego . . . . . . . . . . str.88
3.2.2.7. Metody pomiaru transportu rumowiska wleczonego . . . . . . . . . . str.92
3.2.3. Parowanie i transpiracja . . . . . . . . . . str.97
3.2.4. Retencja . . . . . . . . . . str.100
3.2.5. Metody i techniki teledetekcji w hydrologii i meteorologii . . . . . . . . . . str.109

4. Wybrane zagadnienia z hydrografii . . . . . . . . . . str.113
4.1. Metody opracowania wyników pomiarów i wykorzystania współzależności . . . . . . . . . . str.113
4.1.1. Stany i przepływy charakterystyczne . . . . . . . . . . str.114
4.1.2. Krzywe częstotliwości (częstości) i sum czasów trwania . . . . . . . . . . str.117
4.1.3. Prawdopodobieństwo zjawisk hydrologiczno-meteorologicznych . . . . . . . . . . str.121
4.1.3.1. Wprowadzenie . . . . . . . . . . str.121
4.1.3.2. Równania i krzywe prawdopodobieństwa
4.1.3.3. Przykład obliczeń prawdopodobieństwa występowania maksymalnych dobowych opadów deszczu dla stacji Szczecin – Lotnisko według metody decyli . . . . . . . . . . str.131
4.1.4. Zagadnienia sumowania, wyrównywania odpływu wody i ustalania pojemności wyrównawczej zbiorników wodnych . . . . . . . . . . str.135

Literatura . . . . . . . . . . str.140

Załącznik I Wartości funkcji prawdopodobieństwa Φ(p,α) dla rozkładu Dębskiego, wyznaczone przez Glassera . . . . . . . . . . str.142

Spis tabel . . . . . . . . . . str.162

Spis rysunków . . . . . . . . . . str.163

Indeks haseł . . . . . . . . . . str.166

Spis Treści

1. ROŚLINY BOBOWATE . . . . . . . . . . str.7
1.1. Informacje wstępne . . . . . . . . . . str.7
1.2. Ciecierzyca pospolita . . . . . . . . . . str.8
1.3. Lędźwian siewny . . . . . . . . . . str.15
1.4. Soczewica jadalna . . . . . . . . . . str.21
1.5. Soja uprawna . . . . . . . . . . str.28
Literatura . . . . . . . . . . str.40

2. ROŚLINY OKOPOWE BULWIASTE I KORZENIOWE . . . . . . . . . . str.43
2.1. Informacje wstępne . . . . . . . . . . str.43
2.2. Rośliny okopowe bulwiaste . . . . . . . . . . str.43
2.2.1. Batat . . . . . . . . . . str.43
2.2.2. Nasturcja bulwiasta . . . . . . . . . . str.54
2.2.3. Słonecznik bulwiasty . . . . . . . . . . str.59
2.3. Okopowe korzeniowe . . . . . . . . . . str.69
2.3.1. Brukiew pastewna . . . . . . . . . . str.69
2.3.2. Cykoria uprawna . . . . . . . . . . str.77
2.3.3. Marek kucmerka . . . . . . . . . . str.84
2.3.4. Pasternak zwyczajny . . . . . . . . . . str.87
2.3.5. Rzepa zwyczajna . . . . . . . . . . str.96
2.3.6. Rzodkiew zwyczajna . . . . . . . . . . str.100
2.3.7. Salsefia . . . . . . . . . . str.107
2.3.8. Skorzonera . . . . . . . . . . str.111
Literatura . . . . . . . . . . str.118

3. ROŚLINY OLEISTE . . . . . . . . . . str.123
3.1. Informacje wstępne . . . . . . . . . . str.123
3.2. Dynia oleista . . . . . . . . . . str.124
3.3. Gorczyca biała . . . . . . . . . . str.130
3.4. Gorczyca sarepska . . . . . . . . . . str.137
3.5. Konopie siewne . . . . . . . . . . str.141
3.6. Krokosz barwierski . . . . . . . . . . str.149
3.7. Len zwyczajny . . . . . . . . . . str.154
3.8. Lnianka siewna . . . . . . . . . . str.161
3.9. Mak lekarski . . . . . . . . . . str.166
3.10. Słonecznik zwyczajny . . . . . . . . . . str.173
Literatura . . . . . . . . . . str.181

4. ZBOŻA WŁAŚCIWE I RZEKOME . . . . . . . . . . str.185
4.1. Informacje wstępne . . . . . . . . . . str.185
4.2. Zboża właściwe . . . . . . . . . . str.186
4.2.1. Pszenica orkisz . . . . . . . . . . str.186
4.2.2. Proso zwyczajne . . . . . . . . . . str.193
4.2.3. Sorgo dwubarwne . . . . . . . . . . str.202
4.2.4. Włośnica ber . . . . . . . . . . str.211
4.3. Zboża rzekome . . . . . . . . . . str.215
4.3.1. Gryka siewna . . . . . . . . . . str.215
4.3.2. Komosa ryżowa . . . . . . . . . . str.222
4.3.3. Szarłat wyniosły . . . . . . . . . . str.229
Literatura . . . . . . . . . . str.236

Spis treści

1. WSTĘP . . . . . . . . . . str.7

2. CHARAKTERYSTYKA KOMOSY RYŻOWEJ . . . . . . . . . . str.9
2.1. Potencjał komosy ryżowej . . . . . . . . . . str.10
2.2. Rys historyczny . . . . . . . . . . str.10
2.3. Warunki siedliskowe, możliwości adaptacji . . . . . . . . . . str.12
2.4. Budowa morfologiczna, systematyka . . . . . . . . . . str.14
2.5. Wartość odżywcza . . . . . . . . . . str.15
2.6. Uprawa . . . . . . . . . . str.16
2.7. Europejska historia komosy ryżowej . . . . . . . . . . str.18
2.8. Międzynarodowy Rok Quinoa . . . . . . . . . . str.21
2.9. Produkcja . . . . . . . . . . str.22
2.9.1. Pochodzenie i przeznaczenie eksportu . . . . . . . . . . str.24
2.9.2. Ewolucja ceny eksportu . . . . . . . . . . str.25
2.10. Zastosowanie . . . . . . . . . . str.26

3. WYNIKI BADAŃ POLSKICH . . . . . . . . . . str.27
3.1. Wpływ warunków opadowo-termicznych na cechy biologiczne komosy ryżowej . . . . . . . . . . str.27
3.1.1. Rozwój roślin na tle warunków opadowo-termicznych . . . . . . . . . . str.27
3.1.2. Wpływ sumy opadów na cechy morfologiczne komosy ryżowej . . . . . . . . . . str.31
3.2. Wpływ dawki azotu na cechy morfologiczne roślin, plon zielonej masy i nasion oraz wartość użytkową trzech odmian komosy ryżowej . . . . . . . . . . str.32
3.2.1. Uprawa na zieloną masę . . . . . . . . . . str.32
3.2.1.1. Skład chemiczny zielonej masy . . . . . . . . . . str.34
3.2.1.2. Ocena strawności zielonej masy . . . . . . . . . . str.37
3.2.2. Uprawa na nasiona . . . . . . . . . . str.39
3.2.2.1. Wpływ nawożenia azotem na cechy morfologiczne i plonowanie trzech odmian komosy ryżowej . . . . . . . . . . str.39
3.2.2.2. Skład chemiczny nasion . . . . . . . . . . str.40
3.2.2.3. Skład aminokwasowy - jakość białka nasion . . . . . . . . . . str.42
3.3. Wpływ gęstości siewu i nawożenia mineralnego na cechy morfologiczne roślin i plon nasion komosy ryżowej . . . . . . . . . . str.44
3.3.1. Gęstość siewu i nawożenie NPK . . . . . . . . . . str.44
3.3.2. Regulowana obsada i nawożenie NPK . . . . . . . . . . str.47
3.3.3. Regulowana obsada i termin siewu . . . . . . . . . . str.49
3.4. Wpływ terminu i gęstości siewu na cechy morfologiczne roślin i plon nasion komosy ryżowej . . . . . . . . . . str.51
3.4.1. Termin i gęstość siewu . . . . . . . . . . str.51
3.4.2. Opóźniony termin siewu . . . . . . . . . . str.53
3.5. Wpływ rodzaju retardanta, dawki i terminu stosowania na cechy morfologiczne roślin i plon nasion komosy ryżowej . . . . . . . . . . str.55
3.6. Plonowanie komosy ryżowej w różnych warunkach agrotechnicznych . . . . . . . . . . str.63
3.6.1. Wpływ warunków pogodowych na plon nasion . . . . . . . . . . str.63
3.6.2. Termin siewu a plon nasion . . . . . . . . . . str.64
3.6.3. Wpływ nawożenia azotem oraz NPK na plon nasion . . . . . . . . . . str.65
3.6.4. Obsada roślin a plon nasion . . . . . . . . . . str.67
3.6.5. Wpływ retardantów na plon nasion . . . . . . . . . . str.69
3.6.6. Współzależność między plonem nasion a cechami morfologicznymi . . . . . . . . . . str.70
3.6.7. Wpływ warunków pogodowych oraz nawożenia azotem na plon zielonej masy . . . . . . . . . . str.72

4. ANALIZA BADAŃ POLSKICH NA TLE LITERATURY . . . . . . . . . . str.73

5. PODSUMOWANIE I ZALECENIA DO PRAKTYKI . . . . . . . . . . str.87

LITERATURA . . . . . . . . . . str.88

ZDJĘCIA . . . . . . . . . . str.100

Po prostu za dużo słów"  to barwna, pogłębiona rozmowa poświęcona karierze kompozytorskiej i pedagogicznej Lidii Zielińskiej, inkrustowana anegdotami rodzinnymi i towarzyskimi, wydobywanymi przez kompozytora Dominika Puka, absolwenta profesorki, i skrzypaczkę Annę Zielińską, prywatnie córkę kompozytorki Pustynnienia. 

W tych „słownych pejzażach” przeplatają się wątki z obszarów sztuki, kultury, polityki, socjologii, nauki i technologii. Ostatecznie jednak rozmowa zawsze powraca do muzyki – odczuwanej nawet „przez drgania w organizmie”. Obejmuje ona między innymi eksperymenty w zakresie technik, form i idei twórczych, eksplorację nowych technologii, a także poszukiwanie równowagi między tradycyjnymi instrumentami akustycznymi a elektroakustycznymi. W poszczególnych wątkach rozmowy toczą się wokół autorskich instalacji i realizacji projektów intermedialnych, refleksji teoretycznej – szczególnie nad kulturą Dalekiego Wschodu oraz pejzażem dźwiękowym (soundscape) – a wreszcie próby uchwycenia przewartościowań, które odcisnęły piętno na muzyce Zielińskiej w ostatnich dwóch dekadach. To także słodko-gorzka opowieść o byciu kobietą kompozytorką w patriarchalnym świecie, potrzebie dążenia do niezależności twórczej i finansowej, o życiu artystów w PRL-u, wartości otwierania się na inność, zagrożeniach dostrzeganych w aktualnej sztuce i tych płynących z unifikacji kulturowej.

Z rozmów wyłania się portret artystki dążącej do niezależności twórczej, artystki osobnej, z radością chłonącej i przetwarzającej wszystko, co życie niesie, otwartej na to, co nowe, na czerpanie „z ogrodu nauk”, by przywołać tytuł jednego z jej utworów, a przede wszystkim na drugiego człowieka.

Książka jest próbą reportażowego portretu Tomasza Sikorskiego, opartą na rozmowach z jego przyjaciółmi i znajomymi, listach, dokumentach i psychoanalizach. Oddzielne rozdziały poświęcono wybranym dziełom, a także ulubionym obsadom i motywom twórcy. Inne dotyczą najważniejszych postaci, miejsc i wydarzeń z życia kompozytora, składając się na wielogłosowy kontrapunkt.

Kompozytor wyklęty? Wyrzut sumienia pokolenia? Głos odrębny, wyprzedzający swoje czasy i niezrozumiany za życia? Wszystkie te określenia pasują do Sikorskiego – zjawiska osobnego w polskiej muzyce drugiej połowy XX wieku.
Przypisywano go do sonorystów, wkładano do szuflady minimalizmu, a on wciąż był gdzieś indziej. Opętany ideami zwielokrotnienia i redukcji, doszedł do zupełnie unikatowego stylu, rozpoznawalnego od pierwszych sekund.
Muzykę Sikorskiego przenikają echa i dzwony, wybrzmiewania i pauzy, trytony i rytm utykającego kroku. Jego utwory wymagają nowego sposobu słuchania i dopiero niedawno doczekały się uznania odbiorców, a kompozytor stał się twórcą kultowym.

Publikacja obejmuje trzy części i poświęcona jest nauce gry muzyki góralskiej na instrumentach charakterystycznych dla składu tradycyjnej kapeli góralskiej (prym, sekund I, sekund II, basy). W części pierwszej autor wprowadza zagadnienia teoretyczne, charakteryzujące muzykę regionu podhalańskiego, szczegółowo omawia zagadnienia repertuarowe oraz przywołuje nazwiska wybitnych instrumentalistów, takich jak m.in. Bartłomiej Obrochta Bartuś", Bronisława Dziadoń-Konieczna Dziadońka" czy Bolesław Karpiel Bułecka i Władysław Trebunia Tutka; którzy mieli bezpośredni wpływ na jej ostateczny kształt. Podsumowanie pierwszego tomu stanowią zdjęcia prezentujące tradycyjne trzymanie instrumentów, krótki opis wszystkich tradycyjnych instrumentów występujących na Podhalu, a także słowniczek wybranych terminów gwarowych. Część druga poświęcona jest zapisowi palcowemu, który pozwala na stopniowanie trudności w nauce gry. Dzięki zapisowi palcowemu naukę gry może rozpocząć każdy. W części trzeciej natomiast zawarto zapis nutowy, przeznaczony dla osób zaawansowanych w grze. Podręcznik stanowi kompendium wiedzy na temat nauki gry na instrumentach góralskich, jest przeznaczone dla uczniów na każdym poziomie zaawansowania. Można z niego zarówno nauczyć się grać od podstaw muzyki góralskiej, jak i rozwinąć swoje umiejętności gry, a także poszerzyć wiedzę teoretyczną. Dodatkową pomoc w nauce stanowią również dedykowane tej publikacji nagrania, do bezpłatnego pobrania dla wszystkich użytkowników podręcznika.

Druga część szkoły obejmuje naukę kolejnych elementów gry. Wprowadzane są dwudźwięki, zmiany pozycji, bardziej skomplikowane układy rytmiczne (synkopa, rytm sicilianowy), artykulacja staccato, półpozycja, tonacja molowa, ozdobniki i akordy łamane". 

Niniejsza szkoła została pomyślana tak, aby uczeń od początku nauki możliwie często grał na lekcjach z nauczycielem w duecie, a od czasu do czasu także z akompaniamentem fortepianu. Wspólne muzykowanie uczy dyscypliny, rozwija muzykalność ucznia i stanowi  też dla niego dodatkową atrakcję.

Jest rzeczą oczywistą, ze nie można stawiać jednakowych wymagań wszystkim uczniom. Jedni założone cele dydaktyczne zrealizują w krótszym czasie, inni w dłuższym. Zamieszczony w części pierwszej podręcznika materiał uczniowie zdolnie mogą opanować w ciągu jednego roku, ale nie jest błędem rozłożenie go nawet na dwa lata nauki. 

Szkoła ABC na altówkę jest transkrypcją cenionego przez nauczycieli podręcznika Skrzypcowe ABC Antoniego Cofalika. Głównym założeniem autora transkrypcji było, by uczniowie już od początku nauki mogli korzystać z kompletnego materiału ćwiczeniowego i muzycznego w kluczu altowym. Akompaniament fortepianowy został przejrzany i opracowany tak, by dostosować go do rejestru i barwy altówki. Szkoła jest przeznaczona dla uczniów rozpoczynających grę na instrumencie zarówno w szkołach muzycznych cyklu 6- jak i 4-letniego.

Wybór utworów do zbioru "Muzyka z kraju Chopina" na klarnet i fortepian został dokonany przez klarnecistę Karola Respondka. Z bogatych zasobów polskiej literatury fortepianowej i skrzypcowej zostały wybrane utwory przede wszystkim nadające się do transkrypcji na klarnet, ale równocześnie takie, które będą cieszyć słuchaczy i wykonawców. Głównym kryterium doboru poszczególnych pozycji był zakres skali i tonacji jak najbardziej odpowiadający możliwościom klarnetu, tak by ich wykonania brzmiały naturalnie i swobodnie. Kompozycje zawarte w zbiorze niekiedy są bardzo wymagające pod względem wykonawczym, dlatego przeznaczone są dla uczniów starszych klas szkół muzycznych II stopnia, studentów oraz profesjonalnych muzyków.

W zbiorze:
Fryderyk Chopin - Tarantella As-dur
Stanisław Moniuszko - Walc es-moll
Ignacy Jan Paderewski - Krakowiak B-dur
Karol Szymanowski - Mazurek op. 50 nr 14
Juliusz Zarębski - Dumka f-moll
Aleksander Zarzycki - Pieśń miłosna E-dur

Henryk Wieniawski (1835–1880)—a Polish composer and world-renowned violinist, known as the “prince of violinists,” the “king of the G string,” the “wizard of the violin,” “the last virtuoso of Romanticism”—an artist whom one might describe today as a celebrity in the best sense of the word. His creative legacy is not extensive, but its significance in the world of violin literature is fundamental. Mateusz Borkowski recounts the colorful biography and extraordinary life story of this fascinating figure, guiding the reader in the footsteps of the virtuoso’s numerous tours, during which he performed with an intensity comparable to that of today’s pop and rock stars. A virtuoso endowed with both immense passion and profound lyricism. The famous Poznań International Violin Competition bears his name, and although almost everyone has heard of the competition, not everyone is familiar with the figure of its patron. It’s surprising, really, because this biography reads like an engaging movie script—it draws you in completely. 

W roku 2003 Romuald Twardowski – powodowany ciekawością – komponował te miniatury bez użycia instrumentu, ufając wyłącznie swemu doświadczeniu i muzycznej wyobraźni. Mimo tego, że efekty pracy uznał za nadzwyczaj zadowalające, tego typu eksperymentu twórczego już więcej nie powtórzył. Podkreślał przy tym, że Trzy szkice na trio smyczkowe to ważna i unikatowa pozycja w katalogu jego dzieł. Miniatury pomyślane zostały jako cykl, na co wyraźnie wskazują tytuły poszczególnych części: Initio – Corale – Conclusione. Tym razem „kompozytor umiarkowanie nowoczesny”, jak mawiał Twardowski o sobie, odczuwający stale potrzebę dialogu z przeszłością, spogląda wstecz także na własne dokonania artystyczne. W Corale nawiązuje bowiem do pomysłu z finałowej części kompozycji orkiestrowej (utrzymanej w konwencji neoarchaicznej) z roku 1966, Tre studi secondo Giotto. Zestawiał tam – jak to określił – „ściśle wymierne rytmicznie wątki chorałowe” z „rozwibrowaną tkanką aleatoryczną”. W zakresie awangardowych technik i środków wyrazu jak zawsze zachowuje umiar, dzięki czemu narracja muzyczna pozostaje klarowna, logiczna i niezwykle zajmująca. Utwór został nagrany w 2006 roku przez Warsaw Trio dla wytwórni Acte Préalable.

Pierwsza gwiazdka z gitarą to kolekcja dwunastu kolęd w najłatwiejszym opracowaniu. Zamieszczone tu aranżacje wykorzystują podstawowe dźwięki, elementarne techniki prawej i lewej ręki, a przewaga pustych strun i schematyczne palcowanie to nawiązanie do metody i materiału popularnego podręcznika Gitara pierwsza klasa. Dzięki takim rozwiązaniom, każdy uczeń już po kilku, kilkunastu tygodniach nauki, z łatwością wykona kolędy zamieszczone w Pierwszej gwiazdce. Mimo technicznej prostoty każda kolęda zachowała swój wyjątkowy, niepowtarzalny charakter. Niekiedy nastrój ten podkreślony jest rytmicznym wstępem, np. w Dzisiaj w Betlejem, innym razem subtelnymi flażoletami, np. w lirycznej kolędzie Jezus malusieńki, czy delikatnej Cichej nocy. Obok melodii zamieszczone zostały słowa kilku zwrotek, a nad nimi  symbole akordów gitarowych, aby w ten sposób zachęcić gitarzystów do akompaniowania.

podręcznik do o kwalifikacji PGF.08 Zarządzanie kampanią reklamową; typ szkoły: technikum; zawód: technik reklamy

Polskie Państwo Podziemne – Kobiety w walce