Historia

Książka składa się z trzech części;

pierwsza zawiera tło historyczne powstania i działań,

druga wywiady i wspomnienia kombatantów,

część trzecia zawiera literacki hołd  młodych, który składają NSZ.

Zagadkowa śmierć ważnego świadka, seria brutalnych zabójstw, półświatek, podziemie i ubecy…
Zygmunt Maciejewski, komisarz przedwojennej policji siedzi w więzieniu i jest rozpracowywany przez okrutnego ubeka.

Wprawdzie major Grabarz nie zdołał skłonić Zygi do kolaboracji, lecz wie, że dopnie swego.

Maciejewski, policjant oddany swojej pracy i lojalny wobec prześladowanych kolegów po fachu, zgadza się pomóc nawet ubekowi, gdy ten – zupełnie nieoczekiwanie – żąda,

by Zyga zapobiegł… mającemu wybuchnąć pogromowi w Lublinie.

Jeśli Maciejewski odmówi, życie jego byłego podkomendnego zawiśnie na włosku, o co Grabarz już się postara.
Komisarz wychodzi na wolność i trafia w środek powojennego zamętu i chaosu. Lublin już nie jest miastem, w którym Zyga znał każdy zaułek i każdą melinę.

Dawny gmach gestapo zajmuje NKWD, nową władzę trudno odróżnić od bandytów, a ludzki strach i zniechęcenie łatwo przeradzają się w agresję.
Mimo wszelkich trudności Zyga rozpoczyna nietypowe dochodzenie, rozpoznaje grunt i trafia na trop szmalcowników i delatorów, którzy w czasie wojny wydawali Żydów.

Przy okazji rozwikłuje zagadkę seryjnych morderstw, od kilku tygodni spędzającą sen z powiek milicji, i – co najważniejsze – stara się odzyskać utraconą rodzinę.

Czy te wszystkie sprawy nie przerosną zagubionego w powojennym świecie sanacyjnego policjanta?

Uczestnik II wojny światowej, przeszedł do historii jako „artysta uciekinier”.

Jego kariera wojskowa rozpoczęła się w 1929 roku.

Podczas wojny spędził kilka lat w obozach jenieckich, czternasta próba ucieczki okazała się skuteczna.

Przedostał się do Warszawy, gdzie brał udział w akcjach podziemnych.

Był członkiem AK.

W 1981 roku spisał swoje wspomnienia w książce Przeciw swastyce, cztery lata później został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej.

Sugestywna opowieść o mordzie we wsi Borów – największej pacyfikacji dokonanej przez hitlerowców podczas II wojny światowej.

Morderstwa dokonano w lutym 1944 roku w Borowie (na Lubelszczyźnie) i pobliskich miejscowościach.

Pod pozorem zwalczania „bolszewickich bandytów” oddziały SS i Własowcy zabili około 1200 osób,

a około 150 zdołało zbiec do lasu.

Ustalając fakty i próbując odtworzyć przebieg wydarzeń,

autor dotarł do rodzin tych, którzy przeżyli pogrom i do potomków sprawców tej tragedii.

Dziennik Leny Muchinej z czasów blokady - od 22 maja 1941 r. do 25 maja 1942 r. - odnaleziono niedawno w archiwum petersburskim. Jest to wstrząsające świadectwo cierpień i zagłady ludności cywilnej Leningradu, skazanej na powolną śmierć głodową. Szesnastoletnia dziewczyna - wesoła uczennica, szukająca przyjaźni, zakochana w swym rówieśniku i zastanawiająca się nad wyborem przyszłego zawodu - zmienia się w przerażoną, usiłującą jedynie przetrwać istotę. Z głodu zmarły dwie najbliższe jej osoby, w tym przybrana matka. Nieśmiała i skromna Lena powierzała dziennikowi swe marzenia, zapisywała ulubione wiersze lub piosenki. Przede wszystkim jednak, dzień za dniem, rejestrowała realia blokady: bombardowania, chłód i głód, brak prądu, wody i ogrzewania, wywożenie trupów na sankach na cmentarze, przymusową, zabójczą pracę wygłodzonych i zmarzniętych mieszkańców miasta przy uprzątaniu ruin. Porażająca lektura.

Zachodni recenzenci porównują ten dokument do słynnego dziennika Anny Frank.

Bohater uparty czy natrętny? Mąż stanu czy kompromitacja wolnej Polski?
Laureat Pokojowej Nagrody Nobla. Człowiek, który zniszczył komunizm. Pierwszy prezydent demokratycznej Polski wybrany w wolnych wyborach po upadku reżimu. Charyzmatyczny lider opozycji w czasie obrad Okrągłego Stołu. Postać, która do dziś wzbudza kontrowersje. Wielbiony przez jednych, nienawidzony przez innych. Jaki jest Lech Wałęsa? Czy współpracował z SB? Czy dobrze rządził Polską? Jak był odbierany na Zachodzie? Co jest prawdą, a co przekłamaniem na jego temat? Jak odnalazł się w nowej rzeczywistości?
Reinhold Vetter zbierał materiały do tej książki przez trzydzieści lat. Ma doskonałe rozeznanie w polskiej scenie politycznej – od ponad ćwierćwiecza pracuje jako korespondent z Europy Wschodniej dla niemieckich mediów. Lecha Wałęsę zna osobiście, ich pierwsze spotkanie miało miejsce podczas pamiętnych strajków z sierpnia 1980 roku.
Z dociekliwością dziennikarza i obiektywizmem naukowca Vetter przybliża sylwetkę człowieka legendy, bohatera „Solidarności”, prezydenta elektryka, bohatera-antybohatera, którego nie ominęły ataki z każdej niemal strony.
To pierwsza tak obszerna i wyczerpująca biografia Lecha Wałęsy na polskim rynku, która rzuca nowe światła na barwną postać ekscentrycznego polityka.

Generał Zając był osobowością nietuzinkową. Oficer piechoty, który projektował fortyfikacje śląskie i dowodził polskim lotnictwem.

Absolwent elitarnej francuskiej École Supeŕieure de Guerre, posiadający dwa cywilne doktoraty, w tym jeden uzyskany w wieku 60 lat na uczelni brytyjskiej,

po którym rozwinął badania naukowe i zyskał międzynarodowe uznanie.

Doskonały znawca historii sztuki, który zgromadzoną dzięki swej wiedzy kolekcję malarstwa i grafiki przekazał w darze społeczeństwu Śląska.

Książka jest próbą przedstawienia najważniejszych etapów kariery wojskowej gen. Zająca […].

Tam, gdzie to było możliwe, przytoczono wypowiedzi i sądy generała, zawarte w jego dziennikach i wspomnieniach.

Tekst zasadniczy wzbogacono o opinie i charakterystyki, wystawiane gen. Zającowi przez zwierzchników i współpracowników.

Książka zawiera dokumenty Rady Pomocy Żydom „ŻEGOTA” przy Pełnomocniku Rządu RP na Kraj

i Referatu Żydowskiego „ŻEGOTA” Departamentu Spraw Wewnętrznych Delegatury Rządu na Kraj, 

pochodzące ze zbiorów Archiwum Akt Nowych, które przygotował Mariusz Olczak, badacz specjalizujący się 

w publikacji dokumentów polskiego podziemia okresu okupacji.

Większość z 60 publikowanych dokumentów ukazuje się po raz pierwszy lub była dotąd bardzo mało znana. 

Publikacja przedstawia genezę powstania „ŻEGOTY”, a przede wszystkim konkretną różnorodną działalność

podejmowaną dla ratowania Żydów.

Doskonałe źródło oceny w nowym świetle stosunków polsko-żydowskich w okresie II wojny światowej.

Autorów z tego duetu nikomu nie trzeba przedstawiać. Jedno z najostrzejszych piór Polski, niepowtarzalny satyryk Michał Ogórek i uznany artysta fotograf Zenon Żyburtowicz bez patosu, ale za to z humorem opowiadają przede wszystkim o zwykłym życiu w PRL-u z jego zawiłościami i niedorzecznościami.
Obecnie PRL niektórym kojarzy się głównie z gagami z fi lmów Barei, Peweksem, kasetami magnetofonowymi, piosenkami Scorpionsów czy Franka Kimono. Jednak dla innych to wciąż wspomnienie szarej, pełnej trudów egzystencji.
Oto prawdziwy PRL – śmieszny, absurdalny i zarazem skłaniający do zadumy.
Michał Ogórek - dziennikarz, felietonista, satyryk. Od dwudziestu lat związany z „Gazetą Wyborczą”. Autor książek m. in. „Przewodnik po Polsce”, „Najlepszy Ogórek czyli kalendarz na każdy rok”, „Urok lat minionych”, „Poczet królów polskich”. W Telewizji Kino Polska prezentował cykl kronik fi lmowych „Na przełaj przez PRL”.

Zenon Żyburtowicz – reporter i artysta fotografi k. Podróżnik. Członek Académie Internationale de Lutece w Paryżu, Stowarzyszenia Polskich Artystów Karykatury i Związku Polskich Artystów Fotografi ków. Fotografował dla „Schweizer Illustrierte” i wiedeńskiego „Die Ganze Woche”. Laureat mnóstwa nagród za fotoreportaże i uczestnik wielu wystaw krajowych i zagranicznych. Autor wielu albumów, m.in. docenianego albumu Portret PRL. Twarze i maski.

Na kartach Zbrodni katyńskiej Jolanta Adamska i Andrzej Przewoźnik ujęli w ramy zwartej opowieści wszystko, czego udało się dowiedzieć historykom na temat samej zbrodni oraz kłamstwa katyńskiego.

Autorzy uwzględnili najnowsze ustalenia i tropy, a książka jest wzbogacona zdjęciami, wśród których znajdą się fotografie dotychczas nieznane.

Tragicznie zmarły w katastrofie smoleńskiej Andrzej Przewoźnik był jednym z badaczy najlepiej zorientowanych w samej historii zbrodni katyńskiej i miał ogromne zasługi w jej upamiętnianiu.

Książka przez niego przygotowana staje się w tym kontekście swoistym testamentem, a zarazem zwięzłym podsumowaniem najważniejszych faktów i spraw, które Katynia dotyczą.

W tym bardzo ważnego obecnie zjawiska - pamięci o Katyniu. Andrzej Przewoźnik (1963-2010) - historyk, sekretarz generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

Zaangażowany m.in. w prace nad utrwalaniem pamięci o zbrodni katyńskiej. Wiceprzewodniczący i Sekretarz Komisji ds. Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Katyńskiej przy Prezesie Rady Ministrów (1994-98).

Członek Rady Muzealnej Muzeum Auschwitz-Birkenau, wiceprzewodniczący Rady Muzeum Wojska Polskiego, członek Rady Programowej Muzeum Powstania Warszawskiego.

Andrzej Przewoźnik zginął w kwietniu 2010 roku w katastrofie samolotu prezydenckiego, w drodze na uroczystości 70-lecia zbrodni katyńskiej.

Jolanta Adamska - historyk, działająca w zespole upamiętniającym ofiary zbrodni katyńskiej (m.in. organizacja nekropolii), współpracująca z Andrzejem Przewoźnikiem

Otwarcie grobowca Tutanchamona było jednym z najbardziej ekscytujących wydarzeń w dziejach archeologii. Łączyło się z tym wszystko – złoto, skarby, śmierć, królewska mumia i klątwa – co sprawia, że starożytny Egipt wciąż fascynuje…

Autorka prowadzi czytelnika od dziejów kolejnych ekspedycji, które przyczyniły się do odkrycia grobowca Tutanchamona, poprzez odtworzenie jego relacji rodzinnych i historii panowania po nader ciekawe refleksje na temat losu, jakiego oczekiwał w zaświatach. Zgłębia też niesłabnące zainteresowanie Zachodu mumiami i ich klątwami.

Barwnie i przystępnie napisana książka obala wiele popularnych mitów i wyobrażeń na temat faraona oraz klątwy, jaka rzekomo dosięgła tych, którzy zakłócili jego spokój. Autorka nie tylko opisuje, jaką sensację wzbudziło we współczesnym świecie odkrycie grobowca tego nieznanego bliżej władcy, ale też na podstawie wyników najnowszych badań archeologicznych i laboratoryjnych rekonstruuje życie i śmierć młodego króla, stopniowo ukazując wyzierającą spoza złotej maski jego prawdziwą twarz.

Powieść światowej sławy klasyka literatury amerykańskiej.

Członek grupy wywiadowczej do zadań specjalnych, kierowanej przez samego Himmlera,

otrzymuje polecenie zbadania pochodzenia Adolfa Hitlera.

W tym celu udaje się do Spital, wioski w Austrii, gdzie kiedyś biedna dziewczyna urodziła nieślubne dziecko.

Dzieckiem tym był Alois Schicklgruber, który w dojrzałym wieku przybrał nazwisko Hitler.

On też stał się w przyszłości ojcem Adolfa.

Wisła jak krew czerwona. Czytelnik, który weźmie tę książkę do ręki, powinien zdać sobie sprawę, że autor tych wspomnień stał się w polskim ruchu podziemnym postacią niezwykłą i wyjątkową. Ronald Jeffery, Anglik, który dostał się do niewoli niemieckiej, zbiegł z kolegami z obozu jenieckiego z Łodzi do Warszawy i tam wstąpił na ochotnika do Armii Krajowej jest niewątpliwie nie tylko jedną z najbardziej kolorowych, ale także heroicznych postaci polskiego ruchu podziemnego. Odznaczył się wręcz szaleńczą odwagą, wobec której bledną wyczyny Kmicica i Skrzetuskiego.

Fascynujące wspomnienia Jeffreya odtwarzają niezapomniany nastrój Warszawy w latach Polski Walczącej i są jedynym świadectwem tego, jak walka AK była widziana oczyma cudzoziemca. Rony przestał być jednak cudzoziemcem. Zakochał się nie tylko w Polce, Marysi, przyszłej żonie, która ukrywała go w Warszawie. Zakochał się w Polsce i Polakach. Pisze o niej z głębokim sentymentem. O tę Polskę walczył na polskiej ziemi, narażając na każdym kroku własne życie, które był gotów za nią oddać. Narażał się nieustannie na aresztowanie, tortury śledztwa i śmierć. Jego przygody opisane w tej książce są jednym pasmem cudownych ocaleń.

Książka Archiwum Mitrochina. KGB w Europie i na Zachodzie – oparta na archiwalnych dokumentach Centrali, skopiowanych przez byłego oficera KGB Wasilija Mitrochina i udostępnionych przez niego brytyjskiemu wywiadowi – wstrząsnęła Zachodem, lecz przedstawiała tylko część historii. Archiwum Mitrochina II. KGB i świat po raz pierwszy zaś odsłania wymiar globalnych wpływów Centrali, ujawniając jej operacje w Ameryce Łacińskiej, na Bliskim Wschodzie, w Azji i Afryce.

Przez ćwierć wieku Moskwa uważała, że „zimną wojnę” można wygrać w Trzecim Świecie. Praca ta pokazuje tajne kontakty KGB z licznymi przywódcami, m.in. Castro, Allende, Husajnem, Indirą Gandhi, jak również z terrorystami i partiami komunistycznymi na całym świecie. Przedstawia też, jak wielkie środki zaangażowano, by wpłynąć na bieg wydarzeń w poszczególnych krajach, oraz obnaża absurdy radzieckiej polityki – agenci KGB oceniali wpływy największego rywala ZSRR, Chin, licząc plakaty Mao Tse-tunga w Afryce. Archiwum Mitrochina II. KGB i świat to pierwsze pełne świadectwo zasięgu działania niegdyś najpotężniejszej tajnej organizacji świata.