Wojsko

Wybrane aspekty bezpieczeństwa pozamilitarnego. Zagrożenia, wyzwania, koncepcje.

Panzerkampfwagen IV to jedyny typ niemieckiego czołgu, który znajdował się w wyposażeniu niemieckich wojsk pancernych przez całą II wojnę światową. Od pierwszych kampanii błyskawicznych, aż po ostatnie walki w obronie Rzeszy, atakowanej przez potężne zgrupowania Armii Czerwonej. PzKpfw IV należał do najważniejszych typów uzbrojenia niemieckich sił pancernych, a w latach 1939-194 wyprodukowano ponad 8500 egzemplarzy tego czołgu.

W-3 Sokół zajmuje szczególne miejsce pośród polskich konstrukcji lotniczych. To tylko jeden z dwóch typów opracowanych przez pols-kich konstruktorów, jaki doczekał się seryjnej produkcji, drugim był SW-4 Puszczyk. Produkcja W-3 Sokół, wliczając w to prototypy, zbliżyła się do 180 sztuk, co jak na nasz kraj jest liczbą znaczą-cą. Sokół wciąż z powodzeniem służy w różnych państwach, zarówno w siłach zbrojnych jak i w firmach cywilnych i będzie jeszcze długo w użyciu. Dla WSK PZL-Świdnik najważniejsze są jed-nak dwie rzeczy. Po pierwsze, Sokół pozwolił fir-mie przetrwać bardzo trudne lata 90., aż do mo-mentu gdy zakład ten stał się częścią dużej euro-pejskiej rodziny Leonardo, wraz z partnerem włoskim i brytyjskim. Po drugie, inżynierowie którzy nabywali doświadczenia przy opracowaniu W-3 Sokół, przekazali swoją wiedzę kolejnemu poko-leniu, które wraz z partnerami z Leonardo współ-tworzy nowe konstrukcję wiropłatów już pod wspólną marką. Publikacja jest pierwszą próbą kompleksowego opracowania historii tego śmi-głowca, jego genezy, rozwoju, kolejnych wersji i użycia. Zawiera wiele nigdy nie publikowanych zdjęć, rysunki modelarskie, a także wiele zebra-nych razem informacji, jakich dotąd nie dostar-czyła żadna publikacja na temat W-3 Sokół.

The W-3 Sokół takes a special place among Polish aircraft designes. This is only one of the two types developed by Polish engineers that were serial produced, the other is the SW-4 Puszczyk. The production of the W-3 Sokół, in-cluding the prototypes, approached 180 units, which is a significant number for our country. The Sokół is still successfully used in various countries, both in the armed forces and in civil companies, and will be in use for a long time. For WSK PZL-Świdnik, however, two things are most important. Firstly, the Sokół allowed the company to survive the very difficult 1990s, until the plant became part of the large European Leonardo family with an Italian and British partners. Secondly, the en-gineers who gained experience in developing the W-3 Sokół passed their knowledge and ex-pertise to the next generation, who, together with partners from Leonardo, are co-designing a new rotorcraft airframes under a common Leonardo brand. The publication is the first attempt to comprehensively elaborate the history of this helicopter, its genesis, development, subsequent versions and use. It contains many never-published photos, model drawings, as well as a lot of information collected together that has not been provided by any publication on the W-3 Sokół so far.

W 1935 roku w niemieckich wojskach lądowych przystąpiono do tworzenia Sturmartillerie – jednostek artylerii szturmowej złożonych z oddziałów wozów pancernych i piechoty, zdolnych do przełamywania nieprzyjacielskich umocnień. Na ich potrzeby powstały wozy bojowe charakteryzujące się niską sylwetką i silnym opancerzeniem czołowym, które były idealnym typem broni do wspierania oddziałów niemieckiej piechoty i niszczenia dział, gniazd broni maszynowej oraz bunkrów przeciwnika.

Ta bogato ilustrowana książka wnikliwie opowiada historię rozwoju i służby najpopularniejszego powojennego czołgu T-55, który od lat 60. XX wieku zasilał armie blisko 40 krajów. Autorzy, wybitni znawcy tematu, czerpią z najnowszych badań archiwów rosyjskich oraz bogatej kolekcji zdjęć.

Czołg T-55 wszedł do uzbrojenia w Związku Sowieckim w maju 1958 roku. W istocie powstał jako „racjonalizatorska” wersja czołgu T-54B: z silną armatą 100 mm i silnikiem dieslowskim W-2. W późniejszych latach wprowadzono w nim inne znaczne ulepszenia, w tym możliwość prowadzenia ognia przy użyciu przeciwpancernych pocisków rakietowych, dalmierze laserowe, większą moc wyjściową silnika i nowy układ jezdny oraz dodatkowe środki ochrony, szczególnie przeciwjądrowej.

Mimo że T-55 był ściśle związany z projektami poprzednich sowieckich czołgów, należał do najbardziej znanych typów broni stworzonych przez Związek Sowiecki w okresie zimnej wojny i jednocześnie stał się jednym z najbardziej rozpowszechnionych typów uzbrojenia w historii. W Związku Sowieckim wyprodukowano blisko 23 tysiące egzemplarzy T-55 we wszystkich wersjach, 15 tysięcy – w Polsce i Czechosłowacji, pewną niewielką liczbę – w Rumunii, z kolei tysiące pochodnych wersji opuściły fabryki w Chińskiej Republice Ludowej. Łącznie wyprodukowano ponad 95 tysięcy sztuk tego wozu bojowego (i jego pochodnych) – co zapewniło mu pierwsze miejsce pod względem liczebności na świecie.  

Niemiecka dywizja pancerna, wyposażona w najnowocześniejszy sprzęt wojskowy, była samodzielnym związkiem taktycznym, zdolnym do przełamania nieprzyjacielskich linii obronnych, likwidacji oporu przeciwnika na zdobytym terenie i ustanowienia nowej linii frontu.

Pierwsze trzy niemieckie dywizje pancerne powstały w 1935 roku z inicjatywy i pod nadzorem Heinza Guderiana. Zyskały reputację dzięki taktyce blitzkriegu i błyskawicznym zwycięstwom militarnym w latach 1939–1940. Do czasu gdy Niemcy zaatakowały Związek Sowiecki, liczba tych formacji wzrosła do 21. Ich organizacja (liczba pułków, batalionów oraz typy używanych pojazdów) nieustannie się zmieniała, gdyż wyciągano wnioski z przebiegu walk i problemów z wyposażeniem tych dywizji w odpowiedni sprzęt.

Trzeci tom kompendium Niemiecka broń pancerna to wyczerpujące źródło wiedzy o strukturze i historii najpotężniejszej formacji sił zbrojnych Trzeciej Rzeszy. Autor przedstawia fascynujące dzieje dywizji pancernych – od powstania w latach przedwojennych, po rozwój i ewolucję w okresie wojny – oraz dokładny opis wszystkich jednostek w ich składzie i działania na polach bitew. Szczegółowo opisuje struktury organizacyjne oraz doświadczenia bojowe tych dywizji na frontach drugiej wojny światowej. Publikacja powstała w oparciu o bogate źródła z lat przedwojennych i wojennych. Tekst został zilustrowany wykresami i tablicami, cytowanymi fragmentami autentycznych wojennych raportów oraz efektownymi, nieznanymi wcześniej zdjęciami z archiwów i zbiorów prywatnych.  

Thomas Anderson jest uznanym specjalistą w dziedzinie niemieckich opancerzonych wozów bojowych z lat drugiej wojny światowej i autorem licznych poświęconych im książek. Nakładem Wydawnictwa RM ukazały się jego monografie Pantera (2018) i Tygrys (2022), dwa pierwsze tomy Niemieckiej broni pancernej (2022), a także kompendium Czołgi II wojny światowej (2021).

Opis

 Czołgi odegrały pierwszoplanową rolę w niemieckich ofensywach na początku drugiej wojny światowej. Znajdowały się w szpicy atakujących zgrupowań Wehrmachtu podczas błyskawicznego podboju krajów zachodnioeuropejskich w 1940 roku, w czasie działań Afrika Korps w Afryce Północnej i w trakcie uderzenia na Związek Sowiecki w 1941 roku.  

Czołg, traktowany początkowo jako militarny eksperyment, za sprawą wykorzystania przez armię niemiecką przeobraził się w oręż, który mógł zadecydować o wyniku konfliktów zbrojnych. Wynikało to nie tyle z jego walorów technicznych, ile z utworzenia wojsk pancernych o odrębnej doktrynie, organizacji i taktyce. Panzerwaffe, bo tak nazywała się nowa formacja, wykazały się nadzwyczajną skutecznością w początkowych latach drugiej wojny światowej.  

Niniejsza książka jest pierwszą częścią dwutomowej historii sprzętu i działań bojowych legendarnej Panzerwaffe. W tym tomie szczegółowo opisano rozwój niemieckich sił pancernych od pierwszych dni ich istnienia, czyli czasów bezpośrednio po pierwszej wojnie światowej, przez największe sukcesy militarne Trzeciej Rzeszy w latach 1939–1942, aż po pierwsze półrocze wojny na froncie wschodnim, gdzie niemieckie czołgi po raz pierwszy trafiły na równorzędnego przeciwnika. Korzystając z autentycznych wojennych raportów i innych dokumentów z epoki, autor przedstawia ewolucję i dokonania Panzerwaffe, które po raz pierwszy dowiodły swej potęgi w kampanii polskiej w 1939 roku, a rok później, podczas kampanii na froncie zachodnim, przyczyniły się do sukcesu koncepcji Blitzkriegu. Nieznane wcześniej zdjęcia z archiwów i zbiorów prywatnych przybliżają dzieje tej potężnej niemieckiej machiny militarnej.  

Thomas Anderson jest znawcą niemieckiej broni pancernej z czasów II wojny światowej i autorem poczytnych książek na jej temat. Nakładem wydawnictwa RM ukazały się m.in. jego monografie poświęcone legendarnym czołgom: Tygrys (2017) i Pantera (2018).    

Im bliżej człowiek znajdzie się wojny, tym mniej mu się ona podoba. Ludzkim umysłem steruje pierwotna, nieświadoma, praktycznie niedostrzegalna niechęć do zabijania i równie silny strach przed utratą życia. Aby ułatwić wygrywanie wojen, ogromny wysiłek i niebotyczne pieniądze zainwestowano w próbę stłumienia u żołnierzy tych reakcji.

Ta książka łączy pochodzące z pierwszej ręki relacje z różnych bitew z wynikami badań naukowych w dziedzinie psychologii walki zbrojnej, które oferują wiarygodny wgląd w to, co wojna jest w stanie zrobić z umysłem człowieka. Nie mówi o generałach i strategach, lecz skupia się na najniższym poziomie taktycznym – na zwykłych żołnierzach, którzy stają twarzą w twarz do walki z nieprzyjacielem. Pokazuje, co i dlaczego dzieje się w głowie człowieka, który ma zabijać i sam może zostać zabity, i ma tego pełną świadomość. Podpowiada, jak wykorzystać ludzkie reakcje, aby odnieść zwycięstwo, a zarazem uchronić ludzkie życie.  

Leo Murray to literacki pseudonim analityka wojskowego i byłego żołnierza, który połowę swojego życia spędził na studiowaniu psychologii walki zbrojnej. Przeprowadził wywiady z wieloma weteranami wojennymi, młodymi i starymi, a także z dowódcami.  

Tiger, „król” pól bitewnych na froncie wschodnim, w Afryce Północnej i Europie Zachodniej w latach drugiej wojny światowej, to – za sprawą swojej masywnej sylwetki i wielkiej siły ognia – jeden z najsławniejszych czołgów w historii. Jego zabójczo celne i skuteczne działo 8,8-cm KwK L/56 budziło postrach wśród czołgistów sowieckich i alianckich, i nie bez powodu – było w stanie przebić pancerz każdego ówczesnego wozu bojowego.

Książka przedstawia historię Tygrysa od jego początków i pierwszych modeli prototypowych po liczne warianty budowane na podwoziu tego czołgu. Szczegółowo prezentuje mechanikę Tygrysa oraz jego dane taktyczno-techniczne – opancerzenie, uzbrojenie i amunicję – które czyniły z niego tak groźny oręż. Autor w oparciu o zachowane materiały archiwalne, uzupełnione wspomnieniami członków załóg czołgów, komentuje też rozpowszechnione opinie na temat Tygrysów – zarówno o ich rzekomej niezniszczalności i rozstrzygającej roli w wielu bataliach, jak i zbytnim skomplikowaniu konstrukcyjnym oraz zawodności na froncie.

Ta niezwykła monografia zawiera wiele niepublikowanych wcześniej zdjęć, efektownie ilustrujących bojowe dzieje Tygrysa. Przywołuje wyjątki z podręczników obsługi opisywanych czołgów, a także wydobyte z niemieckich archiwów wspomnienia weteranów wojsk pancernych Wehrmachtu i Waffen-SS o tym najsłynniejszym czołgu w historii wojen.  

Thomas Anderson jest znawcą niemieckich pojazdów opancerzonych z lat drugiej wojny światowej. Od wielu lat prowadzi badania w archiwach wojskowych w Niemczech, innych krajach europejskich oraz w USA. Dotarł też do niepublikowanych zdjęć, na których uwieczniono wozy bojowe potężnej Panzerwaffe. Jest ponadto autorem trzytomowej historii formacji artylerii szturmowej.  

Opis

Trzydziestego listopada 1939 roku Armia Czerwona zaatakowała Finlandię, licząc na rozbicie w kilka dni nielicznych i słabo uzbrojonych oddziałów armii fińskiej. Jednak niespodziewanie – przez ponad trzy zimowe miesiące, aż do zakończenia konfliktu 13 marca 1940 roku – Finowie opierali się radzieckiemu najeźdźcy, zadając jego wojsku ogromne straty i niszcząc rzucane na front dywizje.

Żeby zrekonstruować przebieg tych nierównych zmagań, Bair Irincheev sięgnął po imponujący wybór źródeł historycznych: od relacji naocznych świadków przez pamiętniki wojenne aż po raporty wojskowe i dokumenty pochodzące z fińskich i rosyjskich archiwów. Na ich podstawie dokonał analizy przyczyn nieudolnych poczynań Armii Czerwonej. Nigdy wcześniej surowa rzeczywistość wojny zimowej nie została przedstawiona z tak poruszającą szczegółowością. Bolesna codzienność wyczerpanych żołnierzy obu stron, brutalny charakter walk i nieustająca konfrontacja z żywiołami natury – to wszystko przewija się we wspomnieniach ludzi, którzy brali udział w tym koszmarnym starciu.

Książka jest pierwszą publikacją w całości poświęconą tajnym badaniom naukowym pułkownika profesora Hubertusa Strugholda prowadzonym na Dolnym Śląsku

W latach 1935-1945 był on dyrektorem Instytutu Badawczego Medycyny Lotniczej Ministerstwa Lotnictwa III Rzeszy w Berlinie (po wojnie tworzył w USA podstawy medycyny kosmicznej). Po nasileniu się nalotów alianckich na stolicę III Rzeszy Instytut został przeniesiony na Dolny Śląsk. Dokąd? - o tym przez długi czas nikt nie miał pojęcia, ponieważ miejsce otoczono ścisłą tajemnicą. Od kilkunastu lat różni polscy autorzy (m.in. J. Lamparska, J. Rostkowski, I. Witkowski) wysuwają niczym nie poparte hipotezy, że prof. Strughold kontynuował swoje badania w podziemiach zamku Książ. Po jakimś czasie J. Rostkowski rozwinął swoje hipotezy - nadal nie poparte żadnymi dowodami - twierdząc, że Instytut przeniesione do tzw. Starego Zamku Książ bądź do Szczawna Zdroju. Różnie polscy autorzy całkowicie bezpodstawnie oskarżali prof. Strugholda, że prowadził zbrodnicze eksperymenty medyczne na Więźniach obozu koncentracyjnego w Dachau. S. Wrzesiński obala te mity i udowadnia (na podstawie wspomnień, publikacji naukowych, niepublikowanych maszynopisów wspomnień byłych niemieckich mieszkańców Dolnego Śląska, sprawozdań powojennych itp.), że Instytut prof. Strugholda przeniesiono z Berlina do pałacu w Rząsinach koło Gryfowa Śląskiego. Przedstawia również dzieje tej rezydencji, która należała m.in. do feldmarszałka Iwana Dybicza, który tłumił powstanie listopadowe w 1831 r. Cennym uzupełnieniem tekstu są liczne zdjęcia dokumentalne i przedwojenne widokówki ukazujące opisywane miejscowości i budynki okoli

Przeglądowe, bogato ilustrowane zdjęciami dokumentalnymi opracowanie S. Kordaczuka i B. Wróbla, znanych badaczy tajemnic III Rzeszy, zwłaszcza technologi militarnych i podziemnych obiektów niemieckiego przemysłu zbrojeniowego

Sprawa VI K 394/96. Fakty i mity o 1. Samodzielnym Batalionie Kobiecym im. E. Plater.

Czy w III Rzeczypospolitej można zostać skazanym za pisanie prawdy o wydarzeniach z okresu II wojny światowej? Czy wyroki sądów: Rejonowego i Okręgowego w Warszawie przeciwko znanemu pisarzowi płk Henrykowi Piecuchowi świadczą, że dzisiejszej Polsce to normalna praktyka wymiaru sprawiedliwości?

To spojrzenie na sowiecką wojnę ojczyźnianą od wewnątrz, nie z pozycji generałów i marszałków, lekką ręką wysyłających do piekła całe armie, lecz z okopów i transzei. Na tle potworności wojny autor daje możliwość zwierzenia się zwykłemu lejtnantowi, jednemu z tych, o śmierci których oficjalne komunikaty zawiadamiały, jak o „nieznacznych stratach w walkach lokalnych”.

Broń biologiczna to drobnoustroje chorobotwórcze (wirusy, bakterie,
riketsje, grzyby), materiały z nich pochodzące, toksyny biologiczne oraz
środki do ich przenoszenia. Celem użycia broni biologicznej jest wywołanie
ostrych i przewlekłych chorób, doprowadzając do epidemii ludzi,
zwierząt lub roślin. Zasadniczo rozpatrywanymi środkami są jednak te,
które mogą bezpośrednio oddziaływać na człowieka i mogą być zastosowane
jako środek do prowadzenia wojny ekonomicznej lub do wyparcia
sił (ludności) z danego obszar. Oddziaływanie tych środków na człowieka
będzie uzależnione od ich rodzaju oraz podjętych czynności profilaktyczno
– ochronnych. Środki biologiczne, których działanie nie jest śmiertelne
będą zazwyczaj oddziaływać czasowo. Natomiast, środki o działaniu
śmiertelnym oraz epidemiotwórcze będą przyczyną powstawania zasadniczych
strat wśród żołnierzy i ludności cywilnej. Unikalną dla wielu
z tych środków oraz odróżniającą je od chemicznych odpowiedników
cechą jest zdolność do powielania w organizmie w czasie i zwiększenie
efektu chorobotwórczego