Wojsko

Dziś czołgi to synonim nowoczesnej armii – pozornie niezniszczalny, zaawansowany pod względem technologicznym system uzbrojenia. Jak jednak przebiegał rozwój czołgu i jak czołgi wpłynęły na sposób prowadzenia konfliktów zbrojnych od chwili, gdy pierwsze z nich wtoczyły się ociężale na pole bitewne w 1916 roku? Z końcem pierwszej wojny światowej armie poszczególnych krajów zaczęły stawiać na „ciężkie” bądź „lekkie” czołgi zgodnie ze swoimi doktrynami militarnymi. W latach drugiej wojny światowej czołgi uczestniczyły już niemal we wszystkich walkach: stanowiły szpicę niemieckich wojsk podbijających Europę w kampaniach błyskawicznych aż do czasu, kiedy sowieckie wozy pancerne okazały się dla nich więcej niż równorzędnymi przeciwnikami, co doprowadziło na froncie wschodnim do największych bitew czołgowych w dziejach. Po drugiej wojnie światowej konstrukcje czołgów były coraz bardziej wyrafinowane, a broń pancerna odegrała główną rolę w konfliktach zbrojnych doby współczesnej. W niniejszym opracowaniu autorzy przedstawiają stuletnią historię innowacji technicznych i taktycznych cechujących proces nieprzerwanego rozwoju czołgu.

Oscar E. Gilbert ­– autor książek z dziedziny historii militarnej. Służył w amerykańskim Korpusie Piechoty Morskiej. Romain Cansière – badacz dziejów amerykańskich marines.

Czołg  Renault 18 K.M.

Wydana w 1921 roku przez Ministerstwo Spraw Wojskowych instrukcja;

obsługi, budowy, eksploatacji i prowadzenia czołgu Renault.

Liczne rysunki, dokładny opis części.

Reprint z 1921 roku.

Przystąpienie Stanów Zjednoczonych do drugiej wojny światowej zapewniło koalicji alianckiej potężne wsparcie przemysłowe Ameryki i umożliwiło przejęcie inicjatywy strategicznej w walkach z Niemcami i Japonią na różnych kontynentach. Główną rolę odegrał w tym amerykański przemysł zbrojeniowy dostarczający między innymi czołgów oraz innych opancerzonych wozów bojowych. W latach 1939–1945 w Stanach Zjednoczonych wyprodukowano 88 140 czołgów oraz 18 620 innych pojazdów opancerzonych – prawie dwukrotnie więcej niż w tym samym czasie w Niemczech i Wielkiej Brytanii razem wziętych.            

W tej bogato ilustrowanej książce Michael Green, specjalista w dziedzinie broni pancernej, przedstawił różnorodne typy amerykańskich wozów bojowych z czasów drugiej wojny światowej: od osławionych czołgów M4 Sherman, M3 Stuart i M3 Lee, po transportery półgąsienicowe, działa samobieżne, niszczyciele czołgów, opancerzone pojazdy ewakuacyjne i gąsienicowe amfibie desantowe. Opisał ich konstrukcję i rozwój, udział w wojennych bataliach oraz ocenił wpływ, jaki wywarły na ostateczny rezultat tego światowego konfliktu. Czołgi i inne wozy pancerne, które opuszczały amerykańskie fabryki, stanowiły uzbrojenie nie tylko armii amerykańskiej, ale także wojsk Wielkiej Brytanii i innych krajów alianckiej koalicji, tworząc potężną aliancką „pancerną pięść”, która zadała ostateczną klęskę nazistowskim Niemcom i cesarskiej Japonii.    

W 1935 roku w niemieckich wojskach lądowych przystąpiono do tworzenia Sturmartillerie – jednostek artylerii szturmowej złożonych z oddziałów wozów pancernych i piechoty, zdolnych do przełamywania nieprzyjacielskich umocnień. Na ich potrzeby powstały wozy bojowe charakteryzujące się niską sylwetką i silnym opancerzeniem czołowym, które były idealnym typem broni do wspierania oddziałów niemieckiej piechoty i niszczenia dział, gniazd broni maszynowej oraz bunkrów przeciwnika.

Thomas Anderson przedstawia szczegółowo dzieje niemieckiej artylerii szturmowej, która zadebiutowała bojowo w kampanii francuskiej w 1940 roku, a następnie przeszła prawdziwy test ogniowy na froncie wschodnim. Opisuje opracowanie i rozwój samobieżnych dział szturmowych (StuG) i innych pojazdów pomocniczych używanych przez jednostki Sturmartillerie. Przedstawia ich charakterystykę techniczną oraz zmiany modernizacyjne. Omawia też taktykę stosowaną przez te formacje w różnych fazach wojny. Oto rzetelnie udokumentowana praca prezentująca rozwój i szlak bojowy innowacyjnych jak na swoje czasy formacji niemieckiej artylerii szturmowej.

  Thomas Anderson jest znawcą niemieckiej broni pancernej z czasów drugiej wojny światowej i autorem poczytnych książek z dziedziny historii militarnej. W Wydawnictwie RM po polsku ukazały się jego monografie poświęcone słynnym niemieckim czołgom: Tygrys (2017) i Pantera (2018), oraz oba tomy kompendium Niemiecka broń pancerna (2019–2020).

Książka przedstawia historię Tygrysa – od jego początków i pierwszych modeli prototypowych po liczne warianty budowane na podwoziu tego czołgu. Komentuje też rozpowszechniony pogląd, że Tygrys był zanadto skomplikowany konstrukcyjnie, trudny do masowej produkcji oraz zawodny w służbie frontowej – przy tym jednak na tyle ważny, aby wielokrotnie rozstrzygać przebieg batalii z czołgami sowieckimi i alianckimi. Szczegółowo prezentuje mechanikę Tygrysa oraz jego dane taktyczno-techniczne – opancerzenie, uzbrojenie i amunicję – które czyniły z niego tak groźny oręż. Ta niezwykła monografia zawiera wiele niepublikowanych wcześniej zdjęć, efektownie ilustrujących bojowe dzieje Tygrysa. Przywołuje wyjątki z podręczników obsługi Tygrysów, a także wydobyte z niemieckich archiwów wspomnienia weteranów wojsk pancernych Wehrmachtu i Waffen-SS o tym najsłynniejszym czołgu w historii wojen.    

Thomas Anderson jest znawcą niemieckich pojazdów opancerzonych z lat drugiej wojny światowej. Od wielu lat prowadzi badania w archiwach wojskowych w Niemczech, innych krajach europejskich oraz w USA. Dotarł też do niepublikowanych zdjęć, na których uwieczniono wozy bojowe potężnej Panzerwaffe. Jest ponadto autorem trzytomowej historii formacji artylerii szturmowej.

Najlepszy niemiecki czołg II wojny światowej.
Panzerkampfwagen V Panther, zwany w Polsce Panterą, był wzorem dla wielu czołgów po II wojnie światowej. W tym bogato ilustrowanym kompendium zrekonstruowano jego historię i znaczenie na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych. Omówiono też system uzbrojenia czołgu, jego zalety i wady, a także zanalizowano raporty z czasów wojny, porównano go również z pojazdami będącymi na wyposażeniu wrogich armii. Przeglądu dopełniają niepublikowane dotychczas fotografie i artykuły prasowe.
Książka powstała w wyniku drobiazgowych prac archiwalnych, zawiera autentyczne raporty, kolorowe rysunki oraz rzadkie dokumenty i zdjęcia.
Thomas Anderson jest ekspertem w dziedzinie historii niemieckiego wojska w latach 1933–1945. Podając dane historyczne i techniczne, polega nie tylko na własnej pamięci i literaturze przedmiotu, lecz także na rzetelnych danych archiwalnych. Od lat prowadzi badania w archiwach wojskowych w USA, Niemczech oraz innych krajach europejskich.

brak opisu

brak opisu

brak opisu

Publikacja zwiera historię powstania, szczegółowy opis konstrukcji i zastosowanie bojowe polskich armat przeciwlotniczych wz. 36/37 kal. 75 mm oraz Bofors wz. 36 kal. 40 mm. Obie stanowiły podstawową broń przeciwlotniczą Wojska Polskiego w kampanii wrześniowej 1939 roku. Działo plot. kal. 40 mm skonstruowano na początku lat 30. w szwedzkim koncernie Bofors. Okazało się ono konstrukcją doskonałą i licencję na jego wytwarzanie nabyły Belgia, Norwegia, USA, Wielka Brytania, Związek Sowiecki i w 1935 roku także Polska. produkcję podjęto w Starachowickich zakładach Górniczych S.A. Do 1 IX 1939 roku Wojsko Polskie otrzymało 358 armat plot. wz. 36 kal. 40 mm (planowano zakup 638 armat). Przed wybuchem wojny za granicę sprzedano ok. 168 dział tego typu. Ponownie z armatami plot. Bofors zetknęli się żołnierze Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Otrzymały je jednostki formowane w Wielkiej Brytanii (m.in. 1 Dywizja Pancerna(, na Bliskim Wschodzie i we Włoszech. Znacznie potężniejsza armata plot. kal. 75 mm została skonstruowana w połowie lat 30. w Starachowickich Zakładach Górniczych S.A. na zamówienie Ministerstwa Spraw Wojskowych. Potrzeby Wojska Polskiego określono na 460 armat tego typu, ale do I IX 1939 r. armia otrzymała jedynie 52 działa plot. kal. 75 mm. Użyto ich do obrony przed niemieckimi bombowcami Warszawy, Lublina, Łucka, Stanisławowa, a także do zwalczania niemieckiej broni pancernej.

Karabiny i karabinki Mauser 98 w Wojsku Polskim w latach 1918-1939

"Polskie Mausery" - według autorów niniejszego opracowania, to pojęcie dotyczące zarówno broni wyprodukowanej w innych krajach, która w wyniku splotu wydarzeń historycznych znalazła się na uzbrojeniu Wojska Polskiego, jak również broni wyprodukowanej przez rodzimy przemysł. W pracy poruszono sprawy, na które w dotychczasowych opracowaniach w naszym kraju nie zwracano, zdaniem autorów, należytej uwagi lub też ich dotychczasowa interpretacja nie w pełni odpowiada aktualnym ustaleniom. Książka nie zawiera zbyt wielu technicznych opisów (poza niezbędnymi) dotyczących zasady działania broni, ponieważ byłoby to powielaniem treści już istniejących wydawnictw. Autorzy skupili się na takim przedstawieniu interesującego ich systemu broni, aby Czytelnik mógł stosunkowo łatwo zrozumieć, czym różni się na przykład karabin wz. 1898 produkcji niemieckiej od polskiej, czy też niemiecki karabinek wz. 1898 AZ od polskiego karabinka wz. 1898 PWU. Materiał ilustracyjny przygotowano w taki sposób, aby łatwo można było identyfikować różne wersje broni systemu Mauser 98.

Dominik KucińskiZygmunt Szendzielarz ,, Łupaszka"Archiwum Żołnierzy Wyklętych. Kolejny tom serii prezentującej prawdziwe losy najwybitniejszych żołnierzy niepodległościowego, =