Obróbka scierna.

Celem ćwiczenia jest zapoznanie studentów z podstawowymi metodami obróbki ściernej jak: szlifowanie, gładzenie, dogładzanie i docieranie, oraz obrabiarkami i narzędziami do obróbki ściernej.

Cechy charakterystyczne obróbki ściernej
W takich sposobach obróbki jak toczenie, wiercenie czy frezowanie używa się narzędzi jedno – lub wieloostrzowych, a więc w każdym przypadku jest to ściśle określona liczba ostrzy. Prócz tego w sposobach tych ostrze skrawające jest celowo ukształtowane i ma określone cechy geometryczne. Natomiast w obróbce ściernej istnieje szereg cech specyficznych, które tę obróbkę wydzielają spośród innych sposobów, pomimo wspólnej cechy podstawowej, tj. usuwania naddatku na obróbkę w postaci wiórów.
Specyficzną cechą obróbki ściernej jest to, że:

• liczba ostrzy skrawających nie jest ściśle określona,
• kształt ostrzy skrawających jest różny i różne jest ich rozmieszczenie, wskutek czego tylko część ostrzy wykonuje pracę skrawania, a część powoduje odkształcenia plastyczne obrabianego materiału,
• rozmiary warstwy skrawanej przez jedno ostrze w porównaniu z innymi sposobami są bardzo małe i niejednakowe dla różnych ostrzy,
• maksymalne szybkości skrawania są niekiedy kilkunastokrotnie większe niż stosowane w obróbce wiórowej.

Zatem obróbką ścierną nazywa się takie sposoby obróbki skrawaniem, w których proces obróbkowy dokonywany jest za pomocą narzędzi ściernych lub luźnego ścierniwa, tj. narzędzi o nie określonej ściśle liczbie i kształcie ostrzy skrawających. Narzędzia te zamieniają warstwę skrawaną na wióry o wielkości najczęściej niedostrzegalnej nieuzbrojonym okiem i w pewnej części utleniane.
Z uwagi na małe skrawane wiórki obróbkę ścierną stosuje się najczęściej w obróbce metali skrawaniem na końcu procesu technologicznego jako obróbkę wykańczającą. Obróbka ścierna umożliwia obrabianie części wykonanych z różnych metali, tak miękkich, jak i bardzo twardych (hartowanych).

Skrypt zawiera liczne rysunki.