Najpopularniejsze pieśni Bożonarodzeniowe, jakie złożyły się na niniejszą kolekcję, zostały opracowane z myślą o początkujących pianistach. Większość kolęd można wykonać bez trudu już po kilku tygodniach nauki. Melodie zostały zharmonizowane w sposób tradycyjny, z wykorzystaniem możliwie ograniczonego materiału dźwiękowego. W aranżacjach zastosowano rozmaite sposoby prowadzenia linii melodycznej i zabiegi fakturalne: gra prawą i lewą ręką na przemian, równoległe prowadzenie tematu, nieskomplikowane imitacje, układy dwugłosowe ze sporadycznym użyciem dwudźwięków. W trosce o wygodę gry utwory zostały starannie opalcowane. Miniatury nawiązują do różnych form i gatunków muzycznych (inwencja, walczyk, oberek) tak, by każda kolęda miała niepowtarzalny charakter. Służą temu również środki artykulacyjne oraz zaproponowane w kilku przypadkach krótkie wstępy, bądź zakończenia.

Podstawy fizyki dla studentów kierunku informatyka.

Rysunek techniczny.

Powodów, dla których można nazwać ten zbiór publikacją wyjątkową, jest kilka, wymieńmy trzy najważniejsze. Można zacząć od najbardziej oczywistego – każda publikacja z utworami Fryderyka Chopina jest wyjątkowa, tak jak wyjątkowa jest muzyka tego kompozytora. O ile jednak przez dziesiątki lat wydawano, poza oryginalnymi wersjami kompozycji Chopina, transkrypcje jego muzyki fortepianowej na inne instrumenty, tutaj, po raz pierwszy chyba, mamy do czynienia z sytuacją odwrotną. Publikacja ta zawiera bowiem wybór pieśni Chopina w opracowaniu na fortepian solo. Trzecia, bodaj najbardziej znacząca cecha wyróżniająca ten zbiorek od innych, to osoba opracowującego – jest nią wybitny polski kompozytor i pedagog końca XIX wieku – Zygmunt Noskowski.

Niewygórowany poziom trudności zamieszczonych w publikacji utworów pozwoli już najmłodszym adeptom pianistyki na praktyczne zaznajamianie się z twórczością Fryderyka Chopina.

• Autor: Fryderyk Chopin
• Autor opracowania: Ignacy Jan Paderewski , Ludwik Bronarski , Józef Turczyński

  Nagrania całości utworów: Walc Des-dur

Zestaw ćwiczeń, kanonów oraz krótkich utworów zawartych w niniejszej książce powstawał z myślą o rozwijaniu kompetencji rytmicznych młodzieżowego zespołu chóralnego, ale można stosować go bez obaw także w innych grupach wiekowych. Odwołuje się w dużej mierze do naturalnych skłonności młodego chórzysty do muzycznej zabawy, spontanicznego reagowania na bodźce dźwiękowe, a także do samolubnego czerpania przyjemności z procesu wytwarzania rytmicznego hałasu. Wykorzystano tu zasoby niskobudżetowej kreacji dźwiękowej, będące w zasięgu każdego adepta chóralistyki: począwszy od dźwięków wokalnych, możliwych do uzyskania za pomocą własnego narządu gębowego, po klaskanie, tupanie czy pstrykanie palcami. Celem prezentowanych zadań rytmicznych i melorytmicznych jest koordynacja ruchowa ciała w czynnościach wokalnych, a w szczególności praca nad zespołowym synchronizowaniem pulsu muzycznego z artykulacją głosek frazy tekstowej. Przedstawione zostaną także kreatywne sposoby użycia do celów muzycznych swoistych cech fonetyki języka polskiego oraz zagadnienia rytmiczne podejmowane w edukacji muzycznej mniej chętnie: synkopy, polirytmia, polimetria i metrum nieregularne. Ćwiczenia w znacznym stopniu nawiązują do stylistyki muzyki popularnej, która stanowi naturalne środowisko powstawania wyrazistych zjawisk rytmicznych (szczęśliwie jest to również naturalny ekosystem młodzieży). Są one stopniowane pod względem poziomu trudności i opatrzone stosownym komentarzem metodycznym, objaśniającym ich cel oraz sposób wykonania, a także podpowiadającym możliwe rozwiązania ewentualnych problemów wykonawczych. Szczegółowe komentarze są również pewną wykładnią mojej metody pracy z chórem, wskazującą istotne zagadnienia i efektywne sposoby osiągania celów".   Przy wybranych przykładach muzycznych znajdują się symbole odsyłające do do nagrań audio lub audio-wideo dostępnych na kanale PWM.   Premiera: 16 kwietnia 2019

Program nauczania gry na flecie zawiera obfitą literaturę pomocniczą. Wydanie niniejszego zbioru etiud, które wybrano z licznych podręczników, powinno ułatwić tok studiów i ściślejszą realizację programu nauczania. W doborze etiud kierowałem się dążeniem do podniesienia muzykalności uczniów oraz systematycznego opanowania przez nich instrumentu, a więc uwzględniałem przede wszystkim etiudy o wartościach artystycznych, a jednocześnie stopniowo wprowadzałem początkujących uczniów w coraz to nowe zagadnienia techniki gry na flecie. Etiudy zestawiłem progresywnie pod względem trudności, tak co do tonacji, jak i techniki palcowej i brzmieniowej. Opracowałem je na nowo pod względem frazowania i palcowania oraz przedstawiłem sposoby ćwiczenia dla zwiększenia ich instruktywności. Rozpoczęcie studiów niniejszego zbioru etiud nastąpić może po przyswojeniu sobie przez ucznia podstawowych umiejętności z zakresu czytania nut, pojęć rytmicznych, właściwego układu warg i wydobycia dźwięku, a więc po przestudiowaniu początkowych ćwiczeń odpowiedniej szkoły gry fletowej (Szkoła E. Towarnickiego, PWM). [Feliks Tomaszewski]

Zeszyt niniejszy jest drugim z kolei w cyklu ''Wyborów etiud na flet'', przeznaczonych dla szkół muzycznych I i II stopnia. Rozwija więc zagadnienia techniczne i muzyczne, z którymi uczeń zapoznał się w pierwszym zeszycie, a także wprowadza nowe, dotyczące artykulacji, rytmu i biegłości technicznej oraz ogólnego rozwoju muzycznego. Materiał w nim zawarty przewidziany jest na III rok nauki. [Feliks Tomaszewski]

W Suicie koncertowej znajdziecie wszystko, co bliskie mojemu muzycznemu światu: kantylenę, jazz, muzykę latynoską, przestrzeń, synkopy, zabawę barwą. Najważniejszym elementem tej całości jest bogata harmonia, która zabiera nas w daleką podróż i wciąga w swoją wielowątkową opowieść. A historia ta zaczyna się od monumentalnego Walca, który porywa nas do tańca, ale i czasami wytrąca z trójdzielnej strefy komfortu. Następujące po nim Perpetuum mobile pozwala nam osiąść na miękkiej, przestrzennej poduszce brzmieniowej i realizować swój niekończący się ruch, który ostatecznie jednak zatrzymuje się, robiąc miejsce Bossafino – kołyszącej nas subtelnie bossa novie. Całość zamyka Toccata jasé, której nazwa pochodzi od francuskiego słowa jaser („paplać, pleść, gadać”), co słychać w jej nieustającej i intensywnej narracji. Poszczególne części Suity, choć całkiem różne w wyrazie, tworzą spójną opowieść skłaniającą nas, wykonawców, do zatopienia się w jej meandrach i poprowadzenia przez nie słuchacza. Dajmy się więc wspólnie ponieść tej historii.

Większość kompozycji zamieszczonych w wydaniu Moja kolorowa wiolonczela pochodzi z pierwszego napisanego przeze mnie zbioru (Moja wiolonczela) do którego dodałam jeszcze kilka nowych utworów. Wybór został przygotowany z myślą o uczniach rozpoczynających przygodę z wiolonczelą. To właśnie praca z najmłodszymi stała się inspiracją do napisania tych miniatur, podobnie jak w przypadku albumu Zaczarowana wiolonczela. Utwory zawarte w obecnym zbiorze charakteryzują się różnorodnością środków artykulacyjnych oraz interpretacyjnych. Ciekawe tytuły rozbudzają wyobraźnię młodych wykonawców, a duety – bo i te można tu znaleźć obok utworów solowych – wprowadzają w świat kameralistyki i pozwalają cieszyć się wspólnym muzykowaniem.

Agnieszka Kaszuba