Zygmunt Stojowski (1870–1947), artysta jeszcze do niedawna zupełnie zapomniany, za życia cieszył się wielką sławą pianisty, pedagoga i kompozytora. Utalentowany uczeń Żeleńskiego, Delibes’a i Paderewskiego, dla tego ostatniego szybko stał się również bliskim przyjacielem. Światową karierę muzyczną rozpoczął w Paryżu w 1891, a rozwinął ją po emigracji do Stanów Zjednoczonych w 1905 roku. Wierny romantyzmowi i niechętny nowym nurtom w muzyce, z czasem coraz bardziej poświęcał się nauczaniu. Prowadził kursy m.in. w słynnej Juilliard School, a do jego prywatnego studia w Nowym Jorku ściągali uczniowie z całego świata. Choć nigdy nie powrócił z emigracji, do końca życia angażował się w działalność patriotyczną i upowszechnianie muzyki polskiej zagranicą. Zygmunt Stojowski Josepha A. Hertera z 2006 roku to książka pionierska. Ukazuje różnorodne aspekty biografii Stojowskiego, przybliża życie muzyczne Ameryki I połowy XX wieku, a dzięki katalogowi dzieł kompozytora daje pełen wgląd w jego dorobek twórczy. Pierwsza polska edycja tej monografii uzupełnia ją o nowe odkrycia ostatnich dwóch dekad.

Wyjątkowość tej publikacji polega na tym, że oprócz praktycznych porad dla pianistów, cennych i często odkrywczych wskazówek oraz przykładów nutowych, zawiera szereg niezwykle celnych rozważań i odniesień do innych gałęzi sztuki: kompozycji, teatru, śpiewu, tańca, malarstwa, literatury, a także psychologii, filozofii i religii. W ten oto sposób staje się ona swoistym kompendium wiedzy zdecydowanie poszerzającym spojrzenie na problem kondycji człowieka i sztuki we współczesnym świecie.

Jedną z największych zalet książki jest możliwość zetknięcia się młodych adeptów pianistyki z holistycznym, wręcz mistycznym podejściem Petera Feuchtwangera do kwestii wykonawczych. Wiele osób, które z nim pracowały, podkreśla, że w mgnieniu oka rozwiązywał zarówno problemy techniczne, jak również interpretacyjne i psychologiczne swoich uczniów. Wszak sztuka wymaga od nas w równym stopniu miłości i odwagi.

Książka Konrada Skolarskiego to wywiad rzeka w formie dyskusji, którą ten wybitny polski pianista i nauczyciel przeprowadził ze swoim mistrzem, legendą pedagogiki fortepianowej – Peterem Feuchtwangerem. Jest to lektura fascynująca, bowiem zmarły w 2016 roku Feuchtwanger był człowiekiem renesansu – pianistą, kompozytorem, malarzem, ekspertem od stylu bel canto, filozofem, z którego porad korzystali także znani artyści malarze i wokaliści.

Nie bez znaczenia jest również fakt, że pod jego kierunkiem pracowali pianiści tej miary, co Martha Argerich, Nelson Freire, Shura Cherkassky, Tatiana Nikołajewa. Sam zaś uczył się u Edwina Fischera, Waltera Giesekinga, pobierał też lekcje prywatne u Władimira Horowitza.

Trudno o kompozycje bardziej związane z Moniuszką niż pieśni, toteż tom I dzieł zebranych jest im właśnie poświęcony.

Już od ostatnich dekad XIX stulecia niemal wszyscy badacze twórczości Stanisława Moniuszki oraz autorzy poświęconych mu monografii dostrzegali potrzebę całościowego wydania dzieł artysty. Co znamienne, ideę taką zapoczątkował sam kompozytor, inicjując publikację swoich Śpiewników domowych czy utworów religijnych. Jeszcze za życia twórcy inicjatywę
zbiorowego opracowania jego dorobku podjęła warszawska oficyna Gebethnera i Wolffa, potem zaś przejął ją księgarz i wydawca Ferdynand Wilhelm Hoesick. Począwszy od przełomu XIX i XX wieku ochronę spuścizny po kompozytorze zapewnia Sekcja im. Stanisława Moniuszki Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, która przechowuje ją do dziś.
Z zaplanowanych wówczas trzydziestu czterech tomów ukazało się jedenaście. Celem tej niezwykle cennej inicjatywy było – jak pisał Rudziński w przedmowie do pierwszego tomu pieśni datowanej na 26 września 1962 roku – przygotowanie „wydania, które by objęło w miarę możności wszystkie, przynajmniej ukończone utwory Moniuszki.

Punktem wyjścia dla niniejszej edycji jest zatem wydanie dzieł Moniuszki zapoczątkowane w latach sześćdziesiątych XX wieku przez Mieczysława Tomaszewskiego, wieloletniego Dyrektora i Redaktora Naczelnego Polskiego Wydawnictwa Muzycznego, wraz z prof. Witoldem Rudzińskim, zasłużonym badaczem twórczości prezentowanego kompozytora.
W związku z odkryciem nowych źródeł oraz przy uwzględnieniu współczesnych standardów edycji źródłowo‑krytycznych – postanowiono dokonać rewizji wcześniejszych wydań lub, jeśli było to konieczne, opracować zawarte w nich utwory na nowo. Wypada wyrazić nadzieję, że niniejsza edycja doczeka się szczęśliwej finalizacji, stając się zarazem symboliczną spłatą długu wdzięczności zaciągniętego przez całe polskie środowisko muzyczne u naszego narodowego kompozytora.

Niezależnie od sporów estetycznych, czy mierzyć pieśni Moniuszki z osiągnięciami kompozytorów niemieckich, francuskich czy rosyjskich, oraz wyłączając z rozważań deprecjonowanie jego twórczości przy porównaniach z geniuszem Chopina, należy stwierdzić, że jest on największym twórcą pieśni w historii polskiej muzyki, że polską poezję „przekładał” na sztukę muzyczną, popularyzował, ale i podnosił ad astra, wypełniając misję służenia Polsce w czasach jej zniewolenia przez zaborców. Działał w okresie upadku obu powstań – listopadowego i styczniowego, kiedy to utrzymanie tożsamości i kultury narodowej uważane było za obowiązek moralny artysty.

W literaturze, w krytyce muzycznej traktowany był głównie jako apologeta polskości. W okresie modernizmu i międzywojnia dostrzegano w jego twórczości, zwłaszcza pieśniowej, jedynie społeczne zaangażowanie w dzieło budowania kultury muzycznej. Nazywano go „lirnikiem wioskowym”, „małym romantykiem”, artystą o wymiarze lokalnym.

Zbiór (op. 28) obejmuje wszystkie 24 tonacje durowe i molowe w porządku kwintowo-paralelnym. Wbrew zwyczajowi stosowania gatunku jako materiału dydaktycznego, cykl Chopina miał cel koncertowy. „Preludia” można traktować jako mikrokosmos 24 kategorii ekspresywnych , wyrażonych muzycznie za pomocą podstawowych opozycji dotyczących trybu, tempa, artykulacji, faktury itp. Określane były jako feeria niezwykłych i krańcowych stanów emocjonalnych, odbicie pełni świata wewnętrznego, a zarazem odblask harmonia aeterna.



Utwory zostały opracowane przez I. J. Paderewskiego, L. Bronarskiego i J. Turczyńskiego.

W wydaniu tym znajdują się również preludia: cis-moll i A-dur.



Illustrator: George Sand
Autor komentarza wykonawczego: Ludwik Bronarski, Józef Turczyński
Autor okładki: Ludwik Gardowski
Autor opracowania: Ignacy Jan Paderewski, Ludwik Bronarski, Józef Turczyński
Seria: Chopin, CW (ed. Paderewski)
ISMN 979-0-2740-0166-7
Wersja językowa wydania: eng
Liczba stron: 80
Oprawa: miękka
Nr wydania: 40
Rok wydania: 2020
Postaci: instrument solo
Format: N4 stojący (235x305 mm)

Monografia zawiera opracowania wielu autorów, którzy przedstawili swoje rozważania w odrębnych rozdziałach. Zróżnicowanie tematyczne artykułów odzwierciedla skalę i złożoność procesów, niezbędnych do przejścia na gospodarkę niskoemisyjną oraz adaptacji nowych regulacji prawnych, związanych z ochroną klimatu. W publikacji poruszone zostały m.in. kwestie związane z rozwojem zrównoważonych systemów energetycznych oraz technologii wspierających stabilność dostaw energii, takich jak magazynowanie energii z wykorzystaniem kół zamachowych. Istotne są również zagadnienia dotyczące jakości powietrza, zagrożeń środowiskowych wynikających z obecności osadów dennych, a także możliwości odzysku metali z odpadów hutniczych.

Testy A,AM,B,C,D,T. - Dostęp na 90 dni + wykłady.

Wydanie źródłowo-krytyczne.
Władysław Żeleński – „następca Moniuszki” i „najwybitniejszy polski pieśniarz spośród przedstawicieli nurtu konserwatywnego w drugiej połowie XIX wieku", wybitny liryk – zasłużył na te określenia,  komponując około stu pieśni na głos solowy i fortepian na przestrzeni  ponad sześćdziesięciu lat – od końca lat 50. XIX wieku do początku drugiej dekady wieku XX.

Mamy przyjemność oddać do Państwa rąk kolejny tom wydania źródłowo-krytycznego z serii „Dzieł Wszystkich Jana Stefaniego”, zawierający pieśni na głos wokalny z akompaniamentem oraz polonezy na klawesyn lub pianoforte.

''Śpiewnik pieśni kościelnych'' zawiera wybrane pieśni w układzie czterogłosowym na organy bez pedału - na cały rok liturgiczny. Jest przeznaczony przede wszystkim dla początkujących organistów, legitymujących się wykształceniem muzycznym na poziomie szkoły muzycznej II stopnia

Trois morceaux op. 12 na fortepian.

Trois piecettes polonaises op. 9