Idylles op. 18 nuty na fortepian.

W zbiorze op. 23 Statkowski uwzględnia właściwości metrorytmiczne krakowiaka – dwudzielne metrum, synkopy i rytmy punktowane.

Chansons libres op. 15 nuty na fortepian.

Już gram. Na fortepian to wyjątkowa kolekcja 18 utworów, które łączą naukę z zabawą. Każdy z utworów został opracowany z myślą o młodych pianistach, oferując połączenie ćwiczeń technicznych z melodyjną przyjemnością gry.

Praca nad techniką to nieodzowny element kształcenia młodych pianistów. Najważniejsze jednak, by rozwijanie aparatu gry szło w parze z radością z wykonywania muzyki z całą jej różnorodnością – w oparciu o ciekawą harmonię, nietuzinkowe rozwiązania rytmiczne oraz elementy wykraczające poza muzykę klasyczną sensu stricto.

Nauka gry na mandolinie w oparciu o szkołę T. Musiałka nie sprawia dzieciom większych trudności, przeciwnie, pozwala na stosunkowo szybkie opanowanie techniki gry.

Zygmunt Mycielski skomponował Brzezinę w 1951 roku, kiedy gościł u Jarosława Iwaszkiewicza w Stawisku. Słowa zaczerpnął z przedwojennego opowiadania pisarza pod tym samym tytułem.

Tradycyjna szkoła dla saksofonistów klasycznych.

Historja mnemoniki i mnemonistyki. Przykłady i legendy. Różnicę mieszanych często pojęć mnemoniki i mnemonistyki wyjaśniliśmy w rozdziale pierwszym pracy niniejszej. Co się zaś tyczy epoki wynalezienia tych dwóch nauk, to przypuszczać należy, że sięga ona głębokiej starożytności i że wynalazek ten nastąpił wkrótce po wynalezieniu hieroglifów, z ich celu bowiem przechowywania myśli we wspomnieniach wynika bliskie powinowactwo zadań mnemoniki i hieroglifów, a cała różnica pomiędzy niemi polega na tem, że myśli w hieroglifach są wyrażone obrazami, a w mnemonice myśli wiążą się z obrazami. Każdy człowiek obmyśla sobie sam sposoby sztuczne do ułatwienia pracy pamięci.

Do wychowawców, po grecku polityków, należy kierowanie obroną własnej ziemi. Najsilniejszym i zasadniczo prawdziwym środkiem obronnym jest zdrowa rodzina. Wszystkie inne są tylko środkami pomocniczemi. Chora rodzina ułatwia tylko podbój. Rozbijanie rodziny polskiej, czyli świadome zachęcanie a w potrzebie zmuszanie do tworzenia rodziny chorej, rozpoczęło się mniejwięcej od 900 lat czasu chrześcijańskiego. Jak rozbijanie rodziny się dokonuje, wyjaśni niniejsza praca. Silne wrażenia odniesione w latach chłopięcych ze skutków z małżeństw niedobranych i błogosławione wyniki z małżeństw dobranych sprawiły, że w 14 r. mego życia postanowiłem sobie, wykryć te siły przyrody z pomocą których, mógłbym uszczęśliwić moich cierpiących ziomków i obronić moją ziemię, przed obcym podbojem. Zachętę do tej ciężkiej, mozolnej, twardej pracy w warunkach pełnych głodu i chłodu a trwającej całe 20 lat, zawdzięczam różnego rodzaju zwierzętom, różnego rodzaju drobiu, później włościanom z Jastrowa, Ostrolesia, Galowa, Lipnicy przy Szamotułach i ludności robotniczej w Szamotułach. Tym, Ziomkom i Nieziomkom, którzy mi byli pomocni materjalnie i przez udzielenie gościny w czasie mej dwuletniej, biednej pieszej podróży po kraju, koniecznej dla ukończenia mej pracy, składam tą drogą serdeczne podziękowanie. Na mocy § 117 naszej konstytucji, którem poręcza się wolność badań naukowych i ogłaszanie ich wyników, rozgłaszam to, niniejszą książką.

Antonio Vivaldi (1678–1741) – nazywany „rudym księdzem”, należy do największych i najpłodniejszych kompozytorów w historii muzyki, który na zawsze odmienił oblicze koncertu instrumentalnego epoki baroku. Kompozytor, wirtuoz skrzypiec, mistrz odpowiedzialny za edukację muzyczną dziesiątek utalentowanych kobiet, Wenecjanin i tajemniczy duchowny, którego dzieła rozbrzmiewały w całej Europie. Autor blisko 800 utworów – oper, motetów, kantat, sonat i oczywiście koncertów, wśród których zaszczytne miejsce zajmują Cztery pory roku. Nie zawsze jednak tak było, gdyż po śmierci kompozytora jego twórczość została niemal całkowicie zapomniana i długo czekała na należne miejsce w historii muzyki. Po blisko dwustu latach muzyka rudego księdza – na nowo odkryta i w pełni doceniona – zachwyca swą oryginalnością, świeżością, żarem i nieprawdopodobną wyobraźnią. Odrodzony niczym feniks z popiołów Vivaldi nie tylko powrócił na estrady i sceny całego świata, lecz także nieustannie inspiruje coraz to nowe pokolenia twórców z różnych środowisk, niezależnie od istniejących w muzyce podziałów i szufladek gatunkowych.

Głównym zadaniem niniejszej publikacji jest przybliżenie zagadnień analizy żywności studentom z kierunku „żywienie człowieka” oraz „dietetyka”, w którego programach nauczania istnieje ten przedmiot.
Mając na względzie potrzeby dydaktyki w tej dziedzinie, starano się w publikacji zebrać stosunkowo najprostsze, najczęściej stosowane w rutynowej analizie żywności metody, głównie chemiczne, możliwe do zrealizowania w przeciętnie wyposażonym laboratorium. Metody te nie obejmują wszystkich składników pokarmowych, a jedynie podstawowe, bez wnikania na przykład, w skład amino-kwasowy białka czy kwasów tłuszczowych w tłuszczu. Niemniej jednak zawarte w tej publikacji wiadomości powinny pozwolić studentom na opanowanie technik stosowanych w ocenie składu chemicznego pożywienia i zmniejszyć brak pomocy dydaktycznych z tego zakresu dla kierunku „żywienie człowieka”.

Publikacja zawiera czternaście ćwiczeń, których tematyka obejmuje biał­ka, tłuszcze i węglowodany oraz wybrane witaminy i składniki mineralne. Przy wyborze tych ostatnich kierowano się głównie ich niedoborem w pożywieniu, natomiast w przypadku witamin - ich podatnością na straty w procesach techno­logicznych, transporcie i przechowywaniu produktów spożywczych.

Od Instytutu Agronomicznego w Marymoncie do SGGW w Warszawie.

Niniejsze opracowanie ma charakter poradnika metodycznego przeznaczonego dla studentów wykonujących inżynierskie i magisterskie prace dyplomowe. Ma ono konkretnego adresata. Są nim studenci Wydziału Nauk Technicznych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie kierunków: edukacja techniczno-informatyczna, budownictwo, inżynieria środowiska, mechanika i budowa maszyn oraz technika rolnicza i leśna, studiujący zarówno w systemie studiów stacjonarnych, jak i niestacjonarnych.

Poradnik, oprócz wskazówek specyficznych dla technicznych kierunków studiów, zawiera przede wszystkim wskazówki natury ogólnej, które mogą być przydatne także studentom innych kierunków studiów prowadzonych w Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie, a także w innych różnego typu uczelniach.

Oddawany do rąk studentów poradnik stanowi swoistą próbę podpowiedzi, jak wykonywać prace dyplomowe. Celem było napisanie czegoś w rodzaju poradnika „pierwszej pomocy", który powinien pozwolić studentom na ogólne zapoznanie się z zagadnieniami niezbędnymi do realizacji pracy dyplomowej, bez konieczności zwracania się do promotora z każdym drobiazgiem. W tak krótkim opracowaniu nie sposób przedstawić szczegółowo wszystkich spraw, z jakimi zetkną się studenci przy realizacji konkretnej pracy dyplomowej.

W każdym przypadku zajdzie konieczność sięgnięcia do innej literatury, która w sposób bardziej szczegółowy będzie przedstawiać interesujące studenta zagadnienie. Poradnik ma przede wszystkim wskazać sposób korzystania z odpowiedniej literatury, zmusić do własnych przemyśleń i ułatwić poszukiwanie właściwych rozwiązań. Treść poradnika obejmuje osiem rozdziałów, podzielonych na podrozdziały i punkty.

Książka zawiera ciekawie i przystępnie przedstawione informacje z zakresu biologii zwierzyny łownej występującej w Polsce oraz zasad jej pozyskiwania, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa. Poza opisami gatunków zwierzyny grubej i drobnej, omówieniem metod i zasad polowania, a także rodzajów broni i amunicji myśliwskiej, znalazły się w niej cenne praktyczne porady dotyczące postępowania ze zwierzyną - od momentu jej wytropienia po postępowanie w łowisku z pozyskaną tuszą. Porady te są szczególnym walorem publikacji, wynikającym z wieloletniej praktyki autorów, pracowników naukowych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, ich pasji łowieckiej i wieloletnich badań. Całość wzbogacają liczne fotografie oraz słownik terminologii łowieckiej.