Budownictwo

Dachy płaskie mają swoją wieloletnią tradycję, ale ich rzeczywisty rozwój nastąpił w wieku XX, początkowo dzięki zastosowaniu materiałów bitumicznych, a w późniejszym okresie - materiałów syntetycznych. Równolegle miało miejsce tworzenie norm i przepisów budowlanych z uwzględnieniem wyników badań laboratoryjnych tych materiałów oraz uwag praktyków zrzeszonych w organizacjach specjalistycznych, prezentujących wysoki poziom profesjonalizmu i wiarygodności, które traktowane są często na równi z innymi dokumentami odniesienia, jak na przykład z normami. Dla przykładu porównanie norm europejskich z opracowaniami wydanymi przez IFD nigdy nie wykazuje merytorycznych rozbieżności i trudno nie zauważyć, że miały i dalej mają one wpływ na powstawanie norm – jednocześnie są to dokumenty nawzajem się uzupełniające.

Przemiany ustrojowe i uruchomienie ludzkiej przedsiębiorczości spowodowały, że od początku lat dziewięćdziesiątych zaczęto stosować w Polsce nowocześniejsze technologie dekarskie. Pierwsze wdrożenia były nadzorowane przez profesjonalistów z długoletnim doświadczeniem – przedstawicieli zachodnich koncernów. Charakterystyczne dla tego okresu było zjawisko nie nadążania procesów legislacyjnych za gwałtownie postępującymi zmianami gospodarczymi, co często skutkowało np. brakiem odpowiednich rozporządzeń, ustaw, norm, instrukcji i innych dokumentów regulujących zastosowanie określonych rozwiązań technicznych. W tym też czasie zmieniono prawo budowlane, wprowadzając konieczność posiadania aprobat technicznych. W praktycznym jednak stosowaniu prawa budowlanego zaniedbano co najmniej dwie sprawy:

• porównywalność metod badawczych stosowanych w Polsce i w krajach zachodnich;
• praktycznie kompletny brak zapisów dotyczących kontroli jakości materiałów.

Wszystko to spowodowało pewne „odstępstwa od standardów”, a często wobec braku tychże standardów wręcz dowolność we wdrażaniu nowych technologii, czego następstwem są realizacje dachów płaskich które ciekną, a izolacje wodochronne po sześciu, ośmiu latach rozchodzą się w rękach.

Stąd też w ramach Stowarzyszenia DAFA zrodziła się inicjatywa opracowania „Wytycznych do projektowania i wykonywania dachów z izolacją wodochronną” (na bazie opracowania IFD), które to opracowanie wypełnia jakże brakujące ogniwo w polskiej literaturze fachowej.

Z zawilgoceniem ścian przyziemia (a co za tym idzie, ze szkodami przez zawilgocenie powodowanymi) spotyka się częstokroć w budynkach zabytkowych, lecz niestety również w budynkach stosunkowo nowych. Problem ten jest następstwem kapilarnego podciągania wód gruntowych spowodowanego brakiem, uszkodzeniem lub technicznym zużyciem izolacji poziomej muru.

Kapilarna absorpcja i transport wilgoci determinowane są przez właściwości zwilżające wody w stosunku do materiału oraz przez strukturę i rozkład porów w materiale. Zachodzą one zatem – w przypadku materiałów hydrofilowych (kąt zwilżania przez wodę < 90°) – w porach o promieniu od 10^-7 do 10^-4 m, nazywanych też porami kapilarnymi.

Na przestrzeni lat wypracowano szereg różnorodnych metod wykonywania tzw. wtórnej izolacji poziomej w murze. W przypadku metod mechanicznych w istniejący mur wprowadza się materiał izolacyjny, dzięki czemu w przekroju muru powstaje całkowicie nieprzepuszczalna dla wody, trwała warstwa, zapewniając tym samym zahamowanie jej kapilarnego transportu. Metody chemiczne (iniekcyjne) bazują na technologii wprowadzania w mur płynu iniekcyjnego, dzięki czemu powstaje blokada oparta na mechanizmie zwężenia światła kapilar, hydrofobizacji, uszczelnienia kapilar lub oddziaływaniu kombinowanym.

Przedmiotem pracy było poznanie zjawiska kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach budowlanych oraz sposobów przeciwdziałania temu zjawisku, jak również analiza stosowanych dotychczas w kraju i na świecie metod oceny szeroko rozumianej skuteczności wtórnych izolacji poziomych wykonywanych w technologii iniekcji chemicznej. Z kolei celem pracy stało się zaproponowanie parametru pozwalającego ocenić i porównać skuteczność stosowanych środków iniekcyjnych.

Skuteczność środków iniekcyjnych w oczywisty sposób weryfikowana jest przez zastosowania praktyczne. Kluczową rolę w długofalowej ocenie środków iniekcyjnych mają jednak badania prowadzone zarówno laboratoryjne, jak i in situ (czyli w rzeczywistych warunkach zastosowania).

Badania takie prowadzone są niemal od początku stosowania w budownictwie środków iniekcyjnych mających zapobiegać kapilarnemu zawilgacaniu przegród budowlanych. Obserwacji poddawany był wpływ preparatów iniekcyjnych bezpośrednio na stosowane w murach materiały budowlane (cegłę, kamień, zaprawę), na mury referencyjne (o zróżnicowanych rozmiarach), jak również prowadzono badania w warunkach rzeczywistych (na istniejących obiektach). W pracy opisano wybrane, przeprowadzone na przestrzeni kilkudziesięciu lat, w kraju i za granicą, badania dotyczące zastosowania i skuteczności metody odtwarzania poziomej izolacji przeciwwilgociowej muru w technologii iniekcji, w tym również badania własne autora.

W ramach pracy przeprowadzono badania absorpcji kapilarnej na niewielkich murkach referencyjnych, tj. próbkach składających się z sześciu cegieł ceramicznych ułożonych w trzy warstwy (na szerokość jednej cegły w obu kierunkach) i połączonych zaprawą wapienno-cementową. Próbki podzielono na grupy, a następnie zawilgocono – przy użyciu wody wodociągowej oraz roztworem mieszaniny soli – do dwóch stopni nasycenia (S=80% oraz 95%) oraz poddano iniekcji – metodą niskociśnieniową (przy zastosowaniu preparatu na bezie krzemianów i metylokrzemianów alkalicznych) oraz w technologii kremów iniekcyjnych (przy zastosowaniu dwóch typów kremu).
Badanie absorpcji prowadzono umieszczając próbki w pojemnikach z wodą w taki sposób, aby ciecz przez cały okres badania miała styczność jedynie z dolną powierzchnią oraz rejestrując zmianę masy próbki w czasie 24 godzin od zanurzenia. Po zakończeniu badania dla każdej z próbek obliczono wartości przyrostu masy na jednostkę powierzchni zanurzonej wodzie (po każdym ważeniu) oraz wykonano wykresy tej wielkości w funkcji pierwiastka z czasu zanurzenia w wodzie. Analogiczne badania wykonano dla dwóch rodzajów próbek referencyjnych, tj. nie poddanych iniekcji oraz zawierających powłokową hydroizolacje z mineralnej zaprawy uszczelniającej.

Z uwagi na zróżnicowany kształt wykresów absorpcji kapilarnej badanych próbek, zaproponowano wprowadzenie nowej wielkości, pozwalającej ocenić przebieg procesu absorpcji – synoptycznego współczynnika absorpcji kapilarnej s_w . Natomiast w celu oceny skuteczności środków iniekcyjnych przeciwdziałających podciąganiu kapilarnemu wilgoci, zaproponowano wprowadzenie kolejnej nowej wielkości, czyli stopnia redukcji absorpcji kapilarnej R_a , uwzględniającej dwie wartości odniesienia, tj. średnie wartości synoptycznego współczynnika absorpcji kapilarnej próbek nie poddanych iniekcji oraz zawierających powłokową izolacje mineralną.
Wyniki przeprowadzonych badań potwierdziły postawioną wcześniej tezę – zarówno stosowany środek iniekcyjny i sposób jego aplikacji, jak również stopień zawilgocenia i zasolenia przegrody mają istotny wpływ na skuteczność wykonania wtórnej hydroizolacji poziomej przeciw wilgoci podciąganej kapilarnie. Zaobserwowano również, że istotnym efektem wykonania w murze wtórnej hydroizolacji poziomej metodą iniekcji jest nie tylko ograniczenie absorpcji, ale również zmiana jej dynamiki.

W związku z powyższym zaproponowano nową procedurę prowadzącą do ustalenia stopnia redukcji absorpcji kapilarnej, jako kryterium pozwalającego klasyfikować środki iniekcyjne pod kątem ich wpływu na zahamowanie kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach budowlanych.

Nośniki energii i woda mają znaczący udział w kosztach utrzymania hotelu. Według European Environment Agency zużycie energii wynosi, zależnie od standardu, od 157 do 380 kWh/(m2 · rok), zużycie wody stanowi średnio 15% kosztów utrzymania hotelu, a w przypadku infrastruktury wymagającej jej dużych ilości (np. nawadniane pole golfowe) rośnie nawet do 40%. Hotele powinny więc postawić na jak największą niezależność energetyczną i optymalizację zużycia mediów, w czym wydatnie mogą im pomóc przemyślane instalacje budynkowe.

Nowoczesne instalacje wymagają inwestycji, które jednak w przypadku hoteli zwracają się szybko, a dodatkowo pomagają przyciągnąć gości dzięki zachowaniu „starych” cen. Własna mikroelektrownia (panele PV, turbiny wiatrowe, magazyny energii) zwraca się w ciągu kilku lat – najszybciej przy wysokim całorocznym zużyciu energii. Postawienie na odnawialne źródła energii i autarkię (samowystarczalność energetyczną) jest działaniem przyszłościowym, ponieważ regulacje prawne ewoluują w kierunku promocji pomp ciepła do ogrzewania i zużywania wyprodukowanej energii własnej na miejscu lub jej magazynowania (bezpośrednio albo w formie ciepła). Nowelizowana dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej wymusi wdrażanie standardu budynków bezemisyjnych.

Woda pitna w ciągu najbliższych dziesięcioleci może być coraz trudniej dostępna, dlatego warto, szczególnie w przypadku hoteli czyniących ze zrównoważenia środowiskowego swoją wizytówkę, odzyskiwać odpływ z przyborów sanitarnych czy wykorzystywać deszczówkę, pamiętając o dokładnym opomiarowaniu instalacji – takie podejście pozwala nie tylko oszczędzać wodę, ale też obniżać koszty odprowadzania ścieków. Rozwiązania energo- i wodooszczędne pozwalają także eksploatować rozwiązania budujące przewagę konkurencyjną (takie jak basen, strefa spa i wellness) w sposób rozsądny kosztowo.

Z myślą o wyzwaniach, jakie stoją przed wszystkimi osobami zaangażowanymi w budowę i wyposażenie obiektów hotelowych, powstał niniejszy poradnik. Liczę, że zawarte w nim wskazówki i inspiracje uwzględniające najnowszą wiedzę techniczną, stan prawny i prognozy rynkowe pomogą podejmować mądre i przyszłościowe decyzje.

Najważniejsze wiadomości na temat wykonywania ścianek działowych i sufitów podwieszanych przez zastosowanie płyt gipsowo-kartonowych mocowanych na stalowym ruszcie.

W niniejszym czwartym wydaniu uwzględniono wykonywanie poddaszy, zabudowy ścian i sufitów drewnianych oraz zmiany, jakie zaistniały w technologii i stosowanych materiałach.

Książka jest adresowana do osób pragnących uzupełnić swą wiedzę zawodową o tę specjalność. Może być też pomocna dla uczniów zasadniczych szkół budowlanych.

Monografia opisuje sprężone zespolone stropy występujące w Polsce pod nazwą handlową Teriva Panel oraz Konbet S-Panel. W pracy zawarto ich koncepcję, opisano podstawowe cechy, podano metody projektowania i zasady wykonawstwa, omówiono też wyniki badań doświadczalnych stropów oraz badania rynkowe. Praca szeroko omawia zagadnienia związane z projektowaniem stropu złożonego z prefabrykatu i nadbetonu. Publikacja jest adresowana do studentów budownictwa i architektury oraz inżynierów zajmujących się projektowaniem i wykonawstwem stropów. Ze względu na szerokie ujęcie tematu może być również przydatna handlowcom i producentom systemów stropowych.

W monografii podjęto problem szacowania rzeczywistego czasu pogłosu w aspekcie przewidywania właściwości akustycznych pomieszczeń. Określono i wyjaśniono wpływ przyjętej chłonności akustycznej przegród ograniczających pomieszczenie, rozmieszczenia materiałów dźwiękochłonnych w pomieszczeniu, warunków klimatu wewnętrznego, współczynnika rozproszenia przegród ograniczających pomieszczenie i niepewności pomiarowej na wartość czasu pogłosu w pomieszczeniu.

W monografii przedstawiono problematykę sprawdzania nośności niezbrojonych i zbrojonych murowych ścian usztywniających w budynkach o tradycyjnej konstrukcji ścianowej, w budynkach o konstrukcji szkieletowej oraz skrępowanej. Zasadniczym celem pracy było przedstawienie spójnych algorytmów projektowania zgodnych z Eurokodem 6. 

Hydroizolacje pomieszczeń mokrych i wilgotnych. Projektowanie i warunki techniczne wykonywania i odbioru robót

Niniejsza książka jest opracowaniem o charakterze przewodnika projektowania stalowych konstrukcji powłokowych według eurokodów oraz norm zharmonizowanych, uwzględniającego aktualny stan wiedzy dotyczącej modelowania i obliczania przedmiotowych konstrukcji. Zawiera interpretację szczegółowych zapisów normowych i zakres ich praktycznego stosowania. Jest opracowaniem krajowym, które wychodzi naprzeciw wieloletnim oczekiwaniom środowiska inżynierów praktyków, którzy zgłaszali potrzebę upowszechnienia reguł i zasad projektowania zharmonizowanych z eurokodami, a także europejskimi dokumentami w nich powoływanymi. W niniejszym opracowaniu przedstawiono zagadnienia odnoszące się do projektowania stalowych konstrukcji powłokowych.

Przekazywana Czytelnikom książka ujmuje owe reguły i zasady projektowania w sposób kompleksowy wraz z kompletnymi przykładami projektowania różnych rodzajów konstrukcji z blach stalowych, takich jak: silosy i zasobniki, zbiorniki, a także rurociągi.

Opracowanie powstało w ramach działalności Sekcji Konstrukcji Metalowych Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej Polskiej Akademii Nauk. Przeznaczone jest dla inżynierów projektantów, a także studentów i doktorantów wydziałów budownictwa wyższych uczelni technicznych.

W monografii przedstawiono problematykę projektowania murowych ścian usztywniających w budynkach o konstrukcji ścianowej, w budynkach szkieletowych z murowym wypełnieniem oraz w budynkach ze ścianami skrępowanymi. Zasadniczymi celami pracy były: analiza autorskich i normowych metod obliczeń ścian usztywniających oraz opracowanie własnych algorytmów i przykładów obliczeń zgodnych z Eurokodem 6 (prEN 1996-1:2017).

Podręcznik do kwalifikacji BD.04 (Wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych) opracowany zgodnie z podstawą programową 2017 kształcenia w zawodach monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie oraz technik robót wykończeniowych w budownictwie w pełni pokrywa również materiał do kwalifikacji BUD.11 / BD.04. (Wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych) do podstawy programowej 2019.

Autorzy wyczerpująco omówili rodzaje systemów wykonywania suchej zabudowy wnętrz, izolacji ścian działowych, sufitów podwieszanych, obudowy konstrukcji dachowych oraz okładzin ściennych i płyt podłogowych w systemie suchej zabudowy. Zaprezentowali wiedzę dotyczącą rodzajów materiałów i podłoży malarskich, wykonywania i zdobienia powłok malarskich, a także wykonywania robót tapeciarskich. Przedstawili również sposoby przygotowania obmiaru robót związanych z tymi pracami oraz sporządzania ich rozliczenia.

Podręcznik jest dostosowany językowo i merytorycznie do wieku odbiorcy. Zawiera podstawową terminologię techniczną stosowaną w branży oraz wykaz najważniejszych terminów i pojęć technicznych w językach polskim, angielskim i niemieckim.

Obowiązkowa pozycja w przygotowaniach do egzaminu zawodowego! Wiadomości teoretyczne wsparte licznymi przykładami, ćwiczeniami i ilustracjami przybliżającymi praktyczne zastosowanie wiedzy.

Wykonywanie remontów oraz rozbiórki murowanych konstrukcji budowlanych. Kwalifikacja B.18.4

Rysunek techniczny budowlany. Podręcznik