W monografii przedstawiono historię rozwoju metod analizy bezpieczeństwa konstrukcji budowlanych od metod deterministycznych, poprzez metody probabilistyczne, po metody oparte na teorii zbiorów rozmytych. Zaproponowano także nową metodę oceny stanu technicznego, niezawodności oraz prawdopodobieństwa awarii konstrukcji budowlanych, stanowiącą połączenie algorytmów teorii zbiorów rozmytych (FST) z probabilistyczną teorią niezawodności konstrukcji. Metoda ta wyróżnia się nieliniowym, dokładnym sposobem określania wektora stanu konstrukcji oraz nowym przejściem z przestrzeni teorii zbiorów rozmytych do przestrzeni probabilistycznej. Umożliwia wielokryterialną ocenę stanu technicznego konstrukcji z uwzględnieniem istotności (wag) poszczególnych czynników mających wpływ na stan konstrukcji. Pozwala również oszacować prawdopodobieństwo p_f awarii i wskaźnik bezpieczeństwa β konstrukcji z uwzględnieniem wpływu mierzalnych oraz rozmytych przyczyn awarii, a także z uwzględnieniem istotności poszczególnych przyczyn. W pracy zamieszczono przykłady liczbowe zastosowań opracowanej metody do oszacowania bezpieczeństwa eksploatacji różnych konstrukcji, co umożliwia łatwe jej wdrożenie do praktyki eksperckiej oraz projektowej.

Motywacją do napisania tego podręcznika były – powtarzające się przy pracy
z kolejnymi rocznikami – studenckie pytania i problemy.
Niepokojące wydało się to, że wielokrotne udzielanie tych samych odpowiedzi
może prowadzić do mimowolnego spłycania ich treści. Łatwo uchodzi uwagi, że słuchane
są za każdym razem przez innych studentów, z nowego rocznika, a słyszane są
po raz pierwszy. Kolejni studenci mają prawo otrzymać je w tak samo wyczerpującym
stopniu, jak ci sprzed lat pięciu czy piętnastu.
Kolejne rozdziały tej książki podejmują takie właśnie, cyklicznie pojawiające się
problemy. Pracę rozpoczyna ustalenie z czytelnikiem-studentem sposobu komunikacji:
rysunek jako forma dialogu. W kolejnych rozdziałach przedstawiona jest nomenklatura
elementów budowli i określenie, co jest tworzywem architekta.
Następne rozważania dotyczą konstrukcji funkcji i formy dzieła architektury.
Ważnym celem tego opracowania było powiązanie zawartych tu prostych rozważań
teoretycznych z praktyką projektową, a następnie z perspektywą zawodu architekta.
Podręcznik pisany był bez ambicji naukowych, trudno znaleźć w nim rzeczy nowe
i odkrywcze, nie jest jednak pozbawiony własnych poglądów autora, stąd daleko mu
do obiektywizmu.

Przestrzenie parkingowe w urbanistyce współczesnych osiedli mieszkaniowych w Polsce. Planowanie, realizacja, przyszłość.

Instalacje w obiektach edukacyjnych. Wentylacja, ogrzewanie, łazienki
Wydanie specjalne „Rynku Instalacyjnego” nr 2/2021

Nie słabnie zainteresowanie możliwościami przeprowadzenia kompleksowej i dzięki temu skutecznej modernizacji budynków szkół i przedszkoli. Jak poprawić jakość powietrza w klasach, zarówno pod kątem rozprzestrzeniania się chorób, jak i zwiększania wydajności pracy uczniów? Jak zmniejszyć zużycie mediów w obiektach edukacyjnych? Dowiesz się z nowego poradnika dla projektantów instalacji, dyrektorów obiektów edukacyjnych oraz inwestorów - jednostek samorządu terytorialnego, przygotowanego przez redakcję czasopisma "Rynek Instalacyjny".

Spis treści

Wentylacja szkół – warunek konieczny dla rozwoju Polski! / 8
Nowa szkoła wentylacji – rozwiązania dla szkół / 13
Dlaczego dobra wentylacja w szkole się opłaca? / 14
Wentylacja oraz klimatyzacja w obiektach edukacyjnych / 18
Wentylacja placówek edukacyjnych – przepisy, normy, zalecenia a rzeczywistość / 22
ODDECH DLA SZKÓŁ, czyli jak zapewnić prawidłową wentylację w szkołach / 31
Wentylacja sal gimnastycznych / 34
Czystość powietrza w placówkach edukacyjnych – rozwiązania uzupełniające / 43
Przyszłość ogrzewania budynków edukacyjnych / 49
Bezpieczeństwo wewnętrznych instalacji wodociągowych w szkołach / 53
Toalety w budynkach edukacyjnych / 60
Higieniczna armatura w szkołach – zastosowanie baterii bezdotykowych / 64

Wybrane problemy dynamiki i mechaniki budowli oraz materiałów

Planowanie i szacowanie kosztów cyklu życia budynków biurowych

Książka doskonale wyjaśnia pojęcia związane z budownictwem pasywnym w sposób bardzo przystępny dla każdego czytelnika. Porusza wszystkie aspekty związane z obniżeniem zużycia energii poprzez zwiększenie ochrony cieplnej budynku, wykorzystanie energii słonecznej, sposoby ogrzewania i wentylacji w budownictwie energooszczędnym i pasywnym , rozwiązania przy ciepłej wodzie użytkowej ,  jak również zużycie energii elektrycznej.

Spis treści:

Przedmowa do pierwszego wydania polskiego

1. Co to jest bynek pasywny?   
2. Podstawowa zasada budynku pasywnego: jak najwyższa efektywność przegród zewnętrznych
3. Ochrona cieplna: kluczem do budynku pasywnego
4. Konstruowanie bez mostków termicznych
5. Szczelna powłoka budynku
6. Pasywne wykorzystanie energii słonecznej   
7. Wentylacja: podstawą jest jakość - możliwe dogrzanie świeżego powietrza przez kolektory ziemne       
8. Bynek pasywny: ogrzewanie powietrzem i dogrzewanie powietrza   
9. Ciepła woda użytkowa - wzrastające znaczenie
10. Zimna woda użytkowa, kanalizacja - temat w budownictwie pasywnym?
11. Zużycie energii elektrycznej - również tutaj priorytet dla efektywności!
12. Doświadczenia wynikające z pierwszych budynków pasywnych
13. Droga do ekonomicznie dostępnego budynku pasywnego
14. Projektowanie i certyfikacja przy pomocy pakietu PHPP
15. Spis literatury
16. Przykłady realizacji budynków pasywnych
17. Możliwe jest wszystko co się podoba
18. Czy warto budować budynki pasywne?
19. Jakość powietrza wewnętrznego w domach pasywnych
20. Wysokoefektywna termomodernizacja przy wykorzystaniu komponentów budynku pasywnego a efektywność ekonomiczna. Faktor 1:10.
21. 1000 budynków pasywnych w Austrii
22. Część informacyjna firm

Dachy płaskie mają swoją wieloletnią tradycję, ale ich rzeczywisty rozwój nastąpił w wieku XX, początkowo dzięki zastosowaniu materiałów bitumicznych, a w późniejszym okresie - materiałów syntetycznych. Równolegle miało miejsce tworzenie norm i przepisów budowlanych z uwzględnieniem wyników badań laboratoryjnych tych materiałów oraz uwag praktyków zrzeszonych w organizacjach specjalistycznych, prezentujących wysoki poziom profesjonalizmu i wiarygodności, które traktowane są często na równi z innymi dokumentami odniesienia, jak na przykład z normami. Dla przykładu porównanie norm europejskich z opracowaniami wydanymi przez IFD nigdy nie wykazuje merytorycznych rozbieżności i trudno nie zauważyć, że miały i dalej mają one wpływ na powstawanie norm – jednocześnie są to dokumenty nawzajem się uzupełniające.

Przemiany ustrojowe i uruchomienie ludzkiej przedsiębiorczości spowodowały, że od początku lat dziewięćdziesiątych zaczęto stosować w Polsce nowocześniejsze technologie dekarskie. Pierwsze wdrożenia były nadzorowane przez profesjonalistów z długoletnim doświadczeniem – przedstawicieli zachodnich koncernów. Charakterystyczne dla tego okresu było zjawisko nie nadążania procesów legislacyjnych za gwałtownie postępującymi zmianami gospodarczymi, co często skutkowało np. brakiem odpowiednich rozporządzeń, ustaw, norm, instrukcji i innych dokumentów regulujących zastosowanie określonych rozwiązań technicznych. W tym też czasie zmieniono prawo budowlane, wprowadzając konieczność posiadania aprobat technicznych. W praktycznym jednak stosowaniu prawa budowlanego zaniedbano co najmniej dwie sprawy:

• porównywalność metod badawczych stosowanych w Polsce i w krajach zachodnich;
• praktycznie kompletny brak zapisów dotyczących kontroli jakości materiałów.

Wszystko to spowodowało pewne „odstępstwa od standardów”, a często wobec braku tychże standardów wręcz dowolność we wdrażaniu nowych technologii, czego następstwem są realizacje dachów płaskich które ciekną, a izolacje wodochronne po sześciu, ośmiu latach rozchodzą się w rękach.

Stąd też w ramach Stowarzyszenia DAFA zrodziła się inicjatywa opracowania „Wytycznych do projektowania i wykonywania dachów z izolacją wodochronną” (na bazie opracowania IFD), które to opracowanie wypełnia jakże brakujące ogniwo w polskiej literaturze fachowej.

Architektura – język specjalistyczny. Wydanie III poprawione i uzupełnione. Skrypt dla obcokrajowców na poziomie A2+/B1

Z zawilgoceniem ścian przyziemia (a co za tym idzie, ze szkodami przez zawilgocenie powodowanymi) spotyka się częstokroć w budynkach zabytkowych, lecz niestety również w budynkach stosunkowo nowych. Problem ten jest następstwem kapilarnego podciągania wód gruntowych spowodowanego brakiem, uszkodzeniem lub technicznym zużyciem izolacji poziomej muru.

Kapilarna absorpcja i transport wilgoci determinowane są przez właściwości zwilżające wody w stosunku do materiału oraz przez strukturę i rozkład porów w materiale. Zachodzą one zatem – w przypadku materiałów hydrofilowych (kąt zwilżania przez wodę < 90°) – w porach o promieniu od 10^-7 do 10^-4 m, nazywanych też porami kapilarnymi.

Na przestrzeni lat wypracowano szereg różnorodnych metod wykonywania tzw. wtórnej izolacji poziomej w murze. W przypadku metod mechanicznych w istniejący mur wprowadza się materiał izolacyjny, dzięki czemu w przekroju muru powstaje całkowicie nieprzepuszczalna dla wody, trwała warstwa, zapewniając tym samym zahamowanie jej kapilarnego transportu. Metody chemiczne (iniekcyjne) bazują na technologii wprowadzania w mur płynu iniekcyjnego, dzięki czemu powstaje blokada oparta na mechanizmie zwężenia światła kapilar, hydrofobizacji, uszczelnienia kapilar lub oddziaływaniu kombinowanym.

Przedmiotem pracy było poznanie zjawiska kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach budowlanych oraz sposobów przeciwdziałania temu zjawisku, jak również analiza stosowanych dotychczas w kraju i na świecie metod oceny szeroko rozumianej skuteczności wtórnych izolacji poziomych wykonywanych w technologii iniekcji chemicznej. Z kolei celem pracy stało się zaproponowanie parametru pozwalającego ocenić i porównać skuteczność stosowanych środków iniekcyjnych.

Skuteczność środków iniekcyjnych w oczywisty sposób weryfikowana jest przez zastosowania praktyczne. Kluczową rolę w długofalowej ocenie środków iniekcyjnych mają jednak badania prowadzone zarówno laboratoryjne, jak i in situ (czyli w rzeczywistych warunkach zastosowania).

Badania takie prowadzone są niemal od początku stosowania w budownictwie środków iniekcyjnych mających zapobiegać kapilarnemu zawilgacaniu przegród budowlanych. Obserwacji poddawany był wpływ preparatów iniekcyjnych bezpośrednio na stosowane w murach materiały budowlane (cegłę, kamień, zaprawę), na mury referencyjne (o zróżnicowanych rozmiarach), jak również prowadzono badania w warunkach rzeczywistych (na istniejących obiektach). W pracy opisano wybrane, przeprowadzone na przestrzeni kilkudziesięciu lat, w kraju i za granicą, badania dotyczące zastosowania i skuteczności metody odtwarzania poziomej izolacji przeciwwilgociowej muru w technologii iniekcji, w tym również badania własne autora.

W ramach pracy przeprowadzono badania absorpcji kapilarnej na niewielkich murkach referencyjnych, tj. próbkach składających się z sześciu cegieł ceramicznych ułożonych w trzy warstwy (na szerokość jednej cegły w obu kierunkach) i połączonych zaprawą wapienno-cementową. Próbki podzielono na grupy, a następnie zawilgocono – przy użyciu wody wodociągowej oraz roztworem mieszaniny soli – do dwóch stopni nasycenia (S=80% oraz 95%) oraz poddano iniekcji – metodą niskociśnieniową (przy zastosowaniu preparatu na bezie krzemianów i metylokrzemianów alkalicznych) oraz w technologii kremów iniekcyjnych (przy zastosowaniu dwóch typów kremu).
Badanie absorpcji prowadzono umieszczając próbki w pojemnikach z wodą w taki sposób, aby ciecz przez cały okres badania miała styczność jedynie z dolną powierzchnią oraz rejestrując zmianę masy próbki w czasie 24 godzin od zanurzenia. Po zakończeniu badania dla każdej z próbek obliczono wartości przyrostu masy na jednostkę powierzchni zanurzonej wodzie (po każdym ważeniu) oraz wykonano wykresy tej wielkości w funkcji pierwiastka z czasu zanurzenia w wodzie. Analogiczne badania wykonano dla dwóch rodzajów próbek referencyjnych, tj. nie poddanych iniekcji oraz zawierających powłokową hydroizolacje z mineralnej zaprawy uszczelniającej.

Z uwagi na zróżnicowany kształt wykresów absorpcji kapilarnej badanych próbek, zaproponowano wprowadzenie nowej wielkości, pozwalającej ocenić przebieg procesu absorpcji – synoptycznego współczynnika absorpcji kapilarnej s_w . Natomiast w celu oceny skuteczności środków iniekcyjnych przeciwdziałających podciąganiu kapilarnemu wilgoci, zaproponowano wprowadzenie kolejnej nowej wielkości, czyli stopnia redukcji absorpcji kapilarnej R_a , uwzględniającej dwie wartości odniesienia, tj. średnie wartości synoptycznego współczynnika absorpcji kapilarnej próbek nie poddanych iniekcji oraz zawierających powłokową izolacje mineralną.
Wyniki przeprowadzonych badań potwierdziły postawioną wcześniej tezę – zarówno stosowany środek iniekcyjny i sposób jego aplikacji, jak również stopień zawilgocenia i zasolenia przegrody mają istotny wpływ na skuteczność wykonania wtórnej hydroizolacji poziomej przeciw wilgoci podciąganej kapilarnie. Zaobserwowano również, że istotnym efektem wykonania w murze wtórnej hydroizolacji poziomej metodą iniekcji jest nie tylko ograniczenie absorpcji, ale również zmiana jej dynamiki.

W związku z powyższym zaproponowano nową procedurę prowadzącą do ustalenia stopnia redukcji absorpcji kapilarnej, jako kryterium pozwalającego klasyfikować środki iniekcyjne pod kątem ich wpływu na zahamowanie kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach budowlanych.

Nośniki energii i woda mają znaczący udział w kosztach utrzymania hotelu. Według European Environment Agency zużycie energii wynosi, zależnie od standardu, od 157 do 380 kWh/(m2 · rok), zużycie wody stanowi średnio 15% kosztów utrzymania hotelu, a w przypadku infrastruktury wymagającej jej dużych ilości (np. nawadniane pole golfowe) rośnie nawet do 40%. Hotele powinny więc postawić na jak największą niezależność energetyczną i optymalizację zużycia mediów, w czym wydatnie mogą im pomóc przemyślane instalacje budynkowe.

Nowoczesne instalacje wymagają inwestycji, które jednak w przypadku hoteli zwracają się szybko, a dodatkowo pomagają przyciągnąć gości dzięki zachowaniu „starych” cen. Własna mikroelektrownia (panele PV, turbiny wiatrowe, magazyny energii) zwraca się w ciągu kilku lat – najszybciej przy wysokim całorocznym zużyciu energii. Postawienie na odnawialne źródła energii i autarkię (samowystarczalność energetyczną) jest działaniem przyszłościowym, ponieważ regulacje prawne ewoluują w kierunku promocji pomp ciepła do ogrzewania i zużywania wyprodukowanej energii własnej na miejscu lub jej magazynowania (bezpośrednio albo w formie ciepła). Nowelizowana dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej wymusi wdrażanie standardu budynków bezemisyjnych.

Woda pitna w ciągu najbliższych dziesięcioleci może być coraz trudniej dostępna, dlatego warto, szczególnie w przypadku hoteli czyniących ze zrównoważenia środowiskowego swoją wizytówkę, odzyskiwać odpływ z przyborów sanitarnych czy wykorzystywać deszczówkę, pamiętając o dokładnym opomiarowaniu instalacji – takie podejście pozwala nie tylko oszczędzać wodę, ale też obniżać koszty odprowadzania ścieków. Rozwiązania energo- i wodooszczędne pozwalają także eksploatować rozwiązania budujące przewagę konkurencyjną (takie jak basen, strefa spa i wellness) w sposób rozsądny kosztowo.

Z myślą o wyzwaniach, jakie stoją przed wszystkimi osobami zaangażowanymi w budowę i wyposażenie obiektów hotelowych, powstał niniejszy poradnik. Liczę, że zawarte w nim wskazówki i inspiracje uwzględniające najnowszą wiedzę techniczną, stan prawny i prognozy rynkowe pomogą podejmować mądre i przyszłościowe decyzje.