Dachy płaskie mają swoją wieloletnią tradycję, ale ich rzeczywisty rozwój nastąpił w wieku XX, początkowo dzięki zastosowaniu materiałów bitumicznych, a w późniejszym okresie - materiałów syntetycznych. Równolegle miało miejsce tworzenie norm i przepisów budowlanych z uwzględnieniem wyników badań laboratoryjnych tych materiałów oraz uwag praktyków zrzeszonych w organizacjach specjalistycznych, prezentujących wysoki poziom profesjonalizmu i wiarygodności, które traktowane są często na równi z innymi dokumentami odniesienia, jak na przykład z normami. Dla przykładu porównanie norm europejskich z opracowaniami wydanymi przez IFD nigdy nie wykazuje merytorycznych rozbieżności i trudno nie zauważyć, że miały i dalej mają one wpływ na powstawanie norm – jednocześnie są to dokumenty nawzajem się uzupełniające.

Przemiany ustrojowe i uruchomienie ludzkiej przedsiębiorczości spowodowały, że od początku lat dziewięćdziesiątych zaczęto stosować w Polsce nowocześniejsze technologie dekarskie. Pierwsze wdrożenia były nadzorowane przez profesjonalistów z długoletnim doświadczeniem – przedstawicieli zachodnich koncernów. Charakterystyczne dla tego okresu było zjawisko nie nadążania procesów legislacyjnych za gwałtownie postępującymi zmianami gospodarczymi, co często skutkowało np. brakiem odpowiednich rozporządzeń, ustaw, norm, instrukcji i innych dokumentów regulujących zastosowanie określonych rozwiązań technicznych. W tym też czasie zmieniono prawo budowlane, wprowadzając konieczność posiadania aprobat technicznych. W praktycznym jednak stosowaniu prawa budowlanego zaniedbano co najmniej dwie sprawy:

• porównywalność metod badawczych stosowanych w Polsce i w krajach zachodnich;
• praktycznie kompletny brak zapisów dotyczących kontroli jakości materiałów.

Wszystko to spowodowało pewne „odstępstwa od standardów”, a często wobec braku tychże standardów wręcz dowolność we wdrażaniu nowych technologii, czego następstwem są realizacje dachów płaskich które ciekną, a izolacje wodochronne po sześciu, ośmiu latach rozchodzą się w rękach.

Stąd też w ramach Stowarzyszenia DAFA zrodziła się inicjatywa opracowania „Wytycznych do projektowania i wykonywania dachów z izolacją wodochronną” (na bazie opracowania IFD), które to opracowanie wypełnia jakże brakujące ogniwo w polskiej literaturze fachowej.

Architektura – język specjalistyczny. Wydanie III poprawione i uzupełnione. Skrypt dla obcokrajowców na poziomie A2+/B1

Z zawilgoceniem ścian przyziemia (a co za tym idzie, ze szkodami przez zawilgocenie powodowanymi) spotyka się częstokroć w budynkach zabytkowych, lecz niestety również w budynkach stosunkowo nowych. Problem ten jest następstwem kapilarnego podciągania wód gruntowych spowodowanego brakiem, uszkodzeniem lub technicznym zużyciem izolacji poziomej muru.

Kapilarna absorpcja i transport wilgoci determinowane są przez właściwości zwilżające wody w stosunku do materiału oraz przez strukturę i rozkład porów w materiale. Zachodzą one zatem – w przypadku materiałów hydrofilowych (kąt zwilżania przez wodę < 90°) – w porach o promieniu od 10^-7 do 10^-4 m, nazywanych też porami kapilarnymi.

Na przestrzeni lat wypracowano szereg różnorodnych metod wykonywania tzw. wtórnej izolacji poziomej w murze. W przypadku metod mechanicznych w istniejący mur wprowadza się materiał izolacyjny, dzięki czemu w przekroju muru powstaje całkowicie nieprzepuszczalna dla wody, trwała warstwa, zapewniając tym samym zahamowanie jej kapilarnego transportu. Metody chemiczne (iniekcyjne) bazują na technologii wprowadzania w mur płynu iniekcyjnego, dzięki czemu powstaje blokada oparta na mechanizmie zwężenia światła kapilar, hydrofobizacji, uszczelnienia kapilar lub oddziaływaniu kombinowanym.

Przedmiotem pracy było poznanie zjawiska kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach budowlanych oraz sposobów przeciwdziałania temu zjawisku, jak również analiza stosowanych dotychczas w kraju i na świecie metod oceny szeroko rozumianej skuteczności wtórnych izolacji poziomych wykonywanych w technologii iniekcji chemicznej. Z kolei celem pracy stało się zaproponowanie parametru pozwalającego ocenić i porównać skuteczność stosowanych środków iniekcyjnych.

Skuteczność środków iniekcyjnych w oczywisty sposób weryfikowana jest przez zastosowania praktyczne. Kluczową rolę w długofalowej ocenie środków iniekcyjnych mają jednak badania prowadzone zarówno laboratoryjne, jak i in situ (czyli w rzeczywistych warunkach zastosowania).

Badania takie prowadzone są niemal od początku stosowania w budownictwie środków iniekcyjnych mających zapobiegać kapilarnemu zawilgacaniu przegród budowlanych. Obserwacji poddawany był wpływ preparatów iniekcyjnych bezpośrednio na stosowane w murach materiały budowlane (cegłę, kamień, zaprawę), na mury referencyjne (o zróżnicowanych rozmiarach), jak również prowadzono badania w warunkach rzeczywistych (na istniejących obiektach). W pracy opisano wybrane, przeprowadzone na przestrzeni kilkudziesięciu lat, w kraju i za granicą, badania dotyczące zastosowania i skuteczności metody odtwarzania poziomej izolacji przeciwwilgociowej muru w technologii iniekcji, w tym również badania własne autora.

W ramach pracy przeprowadzono badania absorpcji kapilarnej na niewielkich murkach referencyjnych, tj. próbkach składających się z sześciu cegieł ceramicznych ułożonych w trzy warstwy (na szerokość jednej cegły w obu kierunkach) i połączonych zaprawą wapienno-cementową. Próbki podzielono na grupy, a następnie zawilgocono – przy użyciu wody wodociągowej oraz roztworem mieszaniny soli – do dwóch stopni nasycenia (S=80% oraz 95%) oraz poddano iniekcji – metodą niskociśnieniową (przy zastosowaniu preparatu na bezie krzemianów i metylokrzemianów alkalicznych) oraz w technologii kremów iniekcyjnych (przy zastosowaniu dwóch typów kremu).
Badanie absorpcji prowadzono umieszczając próbki w pojemnikach z wodą w taki sposób, aby ciecz przez cały okres badania miała styczność jedynie z dolną powierzchnią oraz rejestrując zmianę masy próbki w czasie 24 godzin od zanurzenia. Po zakończeniu badania dla każdej z próbek obliczono wartości przyrostu masy na jednostkę powierzchni zanurzonej wodzie (po każdym ważeniu) oraz wykonano wykresy tej wielkości w funkcji pierwiastka z czasu zanurzenia w wodzie. Analogiczne badania wykonano dla dwóch rodzajów próbek referencyjnych, tj. nie poddanych iniekcji oraz zawierających powłokową hydroizolacje z mineralnej zaprawy uszczelniającej.

Z uwagi na zróżnicowany kształt wykresów absorpcji kapilarnej badanych próbek, zaproponowano wprowadzenie nowej wielkości, pozwalającej ocenić przebieg procesu absorpcji – synoptycznego współczynnika absorpcji kapilarnej s_w . Natomiast w celu oceny skuteczności środków iniekcyjnych przeciwdziałających podciąganiu kapilarnemu wilgoci, zaproponowano wprowadzenie kolejnej nowej wielkości, czyli stopnia redukcji absorpcji kapilarnej R_a , uwzględniającej dwie wartości odniesienia, tj. średnie wartości synoptycznego współczynnika absorpcji kapilarnej próbek nie poddanych iniekcji oraz zawierających powłokową izolacje mineralną.
Wyniki przeprowadzonych badań potwierdziły postawioną wcześniej tezę – zarówno stosowany środek iniekcyjny i sposób jego aplikacji, jak również stopień zawilgocenia i zasolenia przegrody mają istotny wpływ na skuteczność wykonania wtórnej hydroizolacji poziomej przeciw wilgoci podciąganej kapilarnie. Zaobserwowano również, że istotnym efektem wykonania w murze wtórnej hydroizolacji poziomej metodą iniekcji jest nie tylko ograniczenie absorpcji, ale również zmiana jej dynamiki.

W związku z powyższym zaproponowano nową procedurę prowadzącą do ustalenia stopnia redukcji absorpcji kapilarnej, jako kryterium pozwalającego klasyfikować środki iniekcyjne pod kątem ich wpływu na zahamowanie kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach budowlanych.

Nośniki energii i woda mają znaczący udział w kosztach utrzymania hotelu. Według European Environment Agency zużycie energii wynosi, zależnie od standardu, od 157 do 380 kWh/(m2 · rok), zużycie wody stanowi średnio 15% kosztów utrzymania hotelu, a w przypadku infrastruktury wymagającej jej dużych ilości (np. nawadniane pole golfowe) rośnie nawet do 40%. Hotele powinny więc postawić na jak największą niezależność energetyczną i optymalizację zużycia mediów, w czym wydatnie mogą im pomóc przemyślane instalacje budynkowe.

Nowoczesne instalacje wymagają inwestycji, które jednak w przypadku hoteli zwracają się szybko, a dodatkowo pomagają przyciągnąć gości dzięki zachowaniu „starych” cen. Własna mikroelektrownia (panele PV, turbiny wiatrowe, magazyny energii) zwraca się w ciągu kilku lat – najszybciej przy wysokim całorocznym zużyciu energii. Postawienie na odnawialne źródła energii i autarkię (samowystarczalność energetyczną) jest działaniem przyszłościowym, ponieważ regulacje prawne ewoluują w kierunku promocji pomp ciepła do ogrzewania i zużywania wyprodukowanej energii własnej na miejscu lub jej magazynowania (bezpośrednio albo w formie ciepła). Nowelizowana dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej wymusi wdrażanie standardu budynków bezemisyjnych.

Woda pitna w ciągu najbliższych dziesięcioleci może być coraz trudniej dostępna, dlatego warto, szczególnie w przypadku hoteli czyniących ze zrównoważenia środowiskowego swoją wizytówkę, odzyskiwać odpływ z przyborów sanitarnych czy wykorzystywać deszczówkę, pamiętając o dokładnym opomiarowaniu instalacji – takie podejście pozwala nie tylko oszczędzać wodę, ale też obniżać koszty odprowadzania ścieków. Rozwiązania energo- i wodooszczędne pozwalają także eksploatować rozwiązania budujące przewagę konkurencyjną (takie jak basen, strefa spa i wellness) w sposób rozsądny kosztowo.

Z myślą o wyzwaniach, jakie stoją przed wszystkimi osobami zaangażowanymi w budowę i wyposażenie obiektów hotelowych, powstał niniejszy poradnik. Liczę, że zawarte w nim wskazówki i inspiracje uwzględniające najnowszą wiedzę techniczną, stan prawny i prognozy rynkowe pomogą podejmować mądre i przyszłościowe decyzje.

SPIS TREŚCI
Wstęp
ROMANIZM
GOTYK
RENESANS/MANIERYZM
BAROK
Spis rysunków
Polecana literatura

Ze Wstępu
Prowadzenie wykładów i ćwiczeń dla studentów budownictwa i inżynierii środowiska z historii architektury i sztuki wymusiło napisanie dla nich podręcznika, który podawałby w „pigułce" podstawowe informacje o etapach rozwoju budownictwa i rytmie przemian architektonicznych oraz wielu wątkach sztuki w naszym Państwie od czasów gnieźnieńskich Polan do połowy/końca XVIII wieku. Początek tego okresu wiąże się z pojawieniem się budownictwa murowanego, najpierw kamiennego, później ceglanego (od XIII wieku), dopiero w 2. połowie X stulecia, po tej symbolicznej dacie 966 mówiącej o chrzcie Mieszka i elit księstwa Polan za czasów pierwszego historycznego władcy w naszych dziejach. Zachodnia część władztwa mieszkowego (Wielkopolska/Starsza Polska) dopiero wtedy zapoznała sig z tą formą budownictwa, a Małopolska (Młodsza Polska) kilka dziesięcioleci wcześniej, gdy prowincja ta znalazła się około 950 roku pod wpływem Przemyślidów. Końcowy zaś okres będziemy wiązać ze schyłkiem rokoka i zamknięciem wielkich inwestycji świeckich i monumentalnego budownictwa zgromadzeń zakonnych.
Nad większością przedstawionych tu problemów autor nie prowadził samodzielnych badań, choć podajemy tu najnowszą wersję rozwoju architektury i stanu badań, akceptowaną przez większość badaczy, ale też chciał przedstawić własną wizję przekształceń budownictwa w naszym kraju. Wydawnictwo naszej Uczelni wydało już kilka pozycji tyczących historii architektury, np. Michał Proksa, Monika Zub, Od mieszkań ludności paleolitycznej do bazyliki Bernardinusa de Gianotis w Płocku,T. i i II, Rzeszów 2014 i tych samych autorów: Kaplica Zygmuntów na Wawelu i kościół Magdalenek w Nowogrodlcu, T. I i II, Rzeszów 2015, ale wydaje się,
że są one zbyt obszerne dla studentów budownictwa i inżynierii środowiska, gdzie wymagana jest podstawowa znajomość dziejów budownictwa i architektury. Pojęcia architektury i budownictwa traktuję jako synonimy rozumiejąc, że architektura jest sztuką budowania, zaś budownictwo umiejętnością. Zainteresowani Studenci/Czytelnicy mogą sięgnąć do wzmiankowanego wyżej czterotomowego opracowania, tu tylko jeszcze trzeba zaznaczyć, że „wyliczankę" starszej literatury odnoszącej się do przedmiotu podaliśmy w tej rozszerzonej edycji. Nowe podziały Państwa, rozszerzenie jego granic będących wynikiem procesów historycznych, społecznych i kulturowych spowodowało również przedstawienie rytmu przekształceń w budownictwie na terenach, które dziś znajdują się w innych organizmach państwowych, ale w ówczesnych warunkach byty ściśle politycznie i kulturowo związane z naszą państwowością.

Projektowanie mostów zespolonych według Eurokodu 4.

SPIS TREŚCI
Wykaz ważniejszych oznaczeń
Wstęp
1. Dane ogólne do projektowania
2. Opis konstrukcji mostu i technologii budowy
3. Materiały
4. Oddziaływania i obciążenia
5. Kombinacje oddziaływań i obciążeń
6. Analiza globalna
7. Sprawdzanie stanów granicznych nośności (ULS) przekrojów zespolonych
z wyjątkiem zmęczenia
8. Sprawdzanie zmęczenia (ULS)
9. Sprawdzanie stanów granicznych użytkowalności (SLS) przekroju zespolonego
10. Sprawdzanie lokalne płyty betonowej (ULS i SLS)
11. Sprawdzanie łączników zespalających
Spis wykorzystanych norm
Piśmiennictwo uzupełniające
Załącznik

Budowa jazów.

Przedmiot budowy jazów, ważny dla inżynierów pracujących na polu budownictwa wodnego.

Obejmuje liczne konstrukcje , nad których rozwojem pracowano od dawna.

Część konstrukcyjna podręcznika obejmuje dawne i nowe typy jazów i na niej położono największy nacisk.

W książce zawarto liczne rysunki i plany budowli wykonanych w kraju i poza granicami.

Opracowanie dotyczy wystaw architektonicznych weneckiego Biennale architektonicznego. Książka nie jest jednak typową chronologiczną kroniką tych spotkań, ponieważ według Autora, nie sposób ich opisać jako jednej wielkiej całości, a ponadto nie wydaje się to celowe. W efekcie powstał metaforyczny zbiór refleksji na temat architektury, poprzedzony komentarzem dotyczącym – „lustra weneckiego”.
 
Podobnie jest z wystawami architektonicznymi weneckiego Biennale. Oglądamy eksponaty, oceniamy je, opisujemy, zapamiętujemy albo i nie, a jednocześnie, zwłaszcza my architekci, przeglądamy się w nich – w cudzych osiągnięciach – i możemy porównywać od razu prezentację i powidoki własnych prac. To porównywanie jest nie uniknione, bo po to zresztą wystawy te są organizowane. Obejrzyj i przymierz się do tego co oglądasz, oceniaj i ucz się, podziwiaj i zazdrość. Dziś jesteś z tej strony lustra, ale pożądaj miejsca po drugiej stronie. Tak to chyba działa, albo powinno działać.

c

Najważniejsze wiadomości na temat wykonywania ścianek działowych i sufitów podwieszanych przez zastosowanie płyt gipsowo-kartonowych mocowanych na stalowym ruszcie.

W niniejszym czwartym wydaniu uwzględniono wykonywanie poddaszy, zabudowy ścian i sufitów drewnianych oraz zmiany, jakie zaistniały w technologii i stosowanych materiałach.

Książka jest adresowana do osób pragnących uzupełnić swą wiedzę zawodową o tę specjalność. Może być też pomocna dla uczniów zasadniczych szkół budowlanych.

Sporządzanie świadectw jest w określonych sytuacjach obowiązkiem prawnym, którego nieprzestrzeganie jest zagrożone karami. Zmiany przepisów, które weszły wżycie 28 kwietnia 2023 r. w pewnym stopni podniosły znaczenie świadectw, a spodziewane są dalsze zmiany, które powinny sprawić, że świadectwa będą w pełni odgrywać przewidzianą dla nich rolę, a wszyscy użytkownicy będą przekonani o ich praktycznej przydatności i znaczeniu.

W książce przedstawiono obecnie obowiązujące w Polsce przepisy, wymagania oraz metody sporządzania świadectw energetycznych budynków.

Książka przeznaczona jest dla osób, które chcą się przygotować lub przygotowują się do sporządzania świadectw oraz dla osób już sporządzających świadectwa. Powinna stanowić pomoc dla właścicieli i zarządców budynków, których dotyczy obowiązek sporządzenia świadectw i którzy powinni korzystać z zawartej w świadectwach oceny charakterystyki energetycznej budynków i zaleceń dotyczących możliwej poprawy tej charakterystyki. Treść książki może być także przydatna dla osób pośredniczących w sprzedaży i wynajmie budynków i mieszkań.

Rozdział 1 zawiera informacje o systemie świadectw charakterystyki energetycznej budynków, o sytuacjach, w których istnieje obowiązek sporządzenia świadectwa, a także o wymaganiach dotyczących osób sporządzających świadectwa.

Rozdział 2 omawia obszernie zasady sporządzania świadectw, wraz z podaniem przykładów.

Rozdział 3 zawiera metody zbierania i przygotowania danych niezbędnych do wykonania obliczeń.

Rozdział 4 i 5 przedstawia (z licznymi przykładami) zasady obliczeń, których wykonanie jest konieczne dla sporządzenia świadectwa, a więc obliczenia dotyczących wymiany ciepła ze środowiskiem zewnętrznym oraz obliczenia zapotrzebowania na energię. Rozdział 6 dotyczy zaleceń, które można wskazać właścicielom jako środki poprawy charakterystyki energetycznej budynków.

Załącznik 1 zawiera wymagania prawne dotyczące cech energetycznych budynków.

Załączniku 2 przedstawia uwagi o działaniu systemu świadectw.

Książka zawiera: 20 rysunków, 64 tablic oraz liczne przykłady.

Niewątpliwym praktycznym ułatwieniem będą podane w książce Przykłady obliczania charakterystyki energetycznej budynku, Przykłady świadectwa energetycznego budynku, a także podane w 10 kolejnych krokach Obliczanie zapotrzebowana na energię do ogrzewania i wentylacji.

uzupełnieniem publikacji Architektura współczesna. Geneza i charakterystyka wiodących nurtów wydanej w 2017 roku, w której przedstawiono wiodące nurty światowej architektury XX i XXI wieku. Na uboczu tych głównych kierunków rozwijał się niszowy nurt architektury organicznej, kształtowany w USA przez wybitnych twórców: Louisa H. Sullivana, Franka Lloyda Wrighta, oraz w Europie przez Hiszpana Antoniego Gaudíego, Fina Alvara Aalto oraz Austriaka Rudolfa Steinera. Architektów tych łączyło dążenie do odrzucenia wszelkich schematów stylistycznych na rzecz formowania budowli symulujących naturalny wzrost podpatrzony w przyrodzie. Każdy z tych twórców stworzył wybitne dzieła o odrębnych indywidualnych cechach. Wszyscy oni w inspiracjach z natury poszukiwali odpowiedzi na pytanie, jak kształtować architekturę zharmonizowaną z otoczeniem i odpowiadającą uwarunkowaniom społeczno-ekonomicznym ich czasów, bez kontynuowania historycznych tradycji architektury tworzonej przez poprzednie pokolenia.
 
Nic lepiej nie rozwiązuje złożonych problemów energetycznych i ekologicznych, odnawiania zasobów i pełnego wykorzystania właściwości materiałów, jak sama natura. Dlatego istnieje cała grupa projektantów młodszej generacji, która uważa się za kontynuatorów organicznej tradycji. Książka niniejsza jest próbą przedstawienia genezy i charakterystyki ważnych nurtów obecnego i poprzedniego stulecia: architektury organicznej i nowo organicznej, które wychodzą naprzeciw wspomnianym wyzwaniom.

Monografia opisuje sprężone zespolone stropy występujące w Polsce pod nazwą handlową Teriva Panel oraz Konbet S-Panel. W pracy zawarto ich koncepcję, opisano podstawowe cechy, podano metody projektowania i zasady wykonawstwa, omówiono też wyniki badań doświadczalnych stropów oraz badania rynkowe. Praca szeroko omawia zagadnienia związane z projektowaniem stropu złożonego z prefabrykatu i nadbetonu. Publikacja jest adresowana do studentów budownictwa i architektury oraz inżynierów zajmujących się projektowaniem i wykonawstwem stropów. Ze względu na szerokie ujęcie tematu może być również przydatna handlowcom i producentom systemów stropowych.