Książka Krzysztofa Pawłowskiego „Projektowanie przegród zewnętrznych budynków o niskim zużyciu energii” jest aktualnym opracowaniem zmian, jakie wprowadzane są w ostatnich latach w przepisach budowlanych, dotyczących w dużej mierze aspektów racjonalizacji zużycia energii, poprawy efektywności energetycznej, a także ograniczenia emisji CO2. Zmiany te, formułowane w rozporządzeniach dotyczących warunków technicznych budowlanych, charakterystyki energetycznej i świadectw charakterystyki energetycznej, czy planach mających na celu zwiększenie liczby budynków o niskim zużyciu energii, w znacznej mierze dotyczą kwestii poszanowania energii, w tym ciepła podczas eksploatacji budynków. Ostatnia nowelizacja przepisów kolejny raz zaostrzyła wymagania energetyczne stawiane budynkom. Ich spełnienie wymaga szczególnie precyzyjnego podejścia do obliczeń parametrów cieplno-wilgotnościowych przegród zewnętrznych budynków, w tym poprawnego uwzględnienia wpływu liniowych mostków cieplnych na straty ciepła i kształtowanie się warunków wilgotnościowych na powierzchni przegród budowlanych.

Książka Krzysztofa Pawłowskiego, bardzo wartościowa pod kątem prezentowanych zasad, wytycznych i wskazówek co do właściwego obliczania, oceniania i projektowania przegród budowlanych w zakresie właściwości cieplno-wilgotnościowych, może stać się elementem procesu poprawy wiedzy w danym zakresie wśród projektantów, studentów i innych specjalistów zajmujących się problematyką właściwego funkcjonowania przegród budowlanych i całych budynków.

Książka jest pozycją przydatną dla architektów, projektantów, osób opracowujących świadectwa charakterystyki energetycznej budynków, audytorów energetycznych, audytorów efektywności energetycznej, studentów i innych specjalistów zajmujących się problematyką ochrony energii w budownictwie. Zawiera wiele przykładów obliczeniowych, co szczególnie może być przydatne w praktyce projektowej specjalistów.

Czy jesteś miłośnikiem architektury? Czy potrafisz rozpoznać budynek barokowy albo wyobrazić sobie styl palladiański? Czy widzisz różnicę między art nouveau a art déco albo dostrzegasz narodowe i regionalne wpływy w architekturze? Czy po prostu chcesz dowiedzieć się czegoś więcej o otaczających cię budynkach i o zabytkach, które podziwiasz w podróży?
Bez względu na to, czy o architekturze wiesz dużo czy niewiele, przekonasz się, że ten zwięzły przewodnik, opisujący tak rozmaicie zabudowane krajobrazy na całym świecie, jest nieoceniony. Nie tylko dostarcza bogato ilustrowanych, łatwych do wykorzystania wiadomości na temat najważniejszych kierunków, które dominowały w architekturze od starożytności, ale zawiera również wykazy charakterystycznych cech, które pozwolą ci zidentyfikować styl niemal każdego budynku, jakim się zainteresujesz.

Samouczek metody elementów skończonych dla studentów budownictwa. Część I - statyka konstrukcji prętowych

Projektowanie betonu samozagęszczalnego

Betony samozagęszczalne były dotychczas stosowane w Polsce na niewielką skalę. Aktualny rozwój tej technologii wymaga pokonania wielu barier. Podstawowe znaczenie ma tu poprawne zaprojektowanie składu, a następnie wyprodukowanie i dostarczenie na plac budowy mieszanki o pożądanych właściwościach. Mieszanka musi charakteryzować się odpowiednim rozpływem, stabilnością i odpornością na segregację. Beton samozagęszalny musi być tak zaprojektowany, aby w znacznym stopniu był odporny na pewną zmienność warunków wykonania i wahania we właściwościach składników. W projektowaniu, poza kryteriami technicznymi, powinny być uwzględnione także aspekty ekologiczne i ekonomiczne (m.in. odległość i koszt transportu składników).

Prezentując wiedzę nt. projektowania betonu samozagęszczalnego, Autor przyjął założenie, że najskuteczniejszym sposobem będzie wyznaczenie składu wstępnego mieszanki przez wykorzystanie dostępnych analiz, zaleceń oraz własnego wieloletniego doświadczenia dotyczących przyjmowania proporcji składników. Przyjęty algorytm obejmuje kilka etapów postepowania: doboru uziarnienia kruszywa, składników pylastych (cement, pyły), składu i objętości zaczynu, domieszek gwarantujących kompatybilność superplastyikatora, a następnie składu wstępnego mieszanki i weryfikacja właściwości reologicznych mieszanki oraz stwardniałego betonu.

Z praktycznego punktu widzenia bardzo ważna jest również wiedza i umiejętność wprowadzania określonych zmian i korekt w składzie mieszanki. Autor przedstawił zatem schematy postepowania w przypadku napotkania na trudności w uzyskaniu pożądanych właściwości mieszanki, wskazując sposoby korygowania składu przez zmianę czynników takich jak: objętości zaczynu, wody, dawki superplastyfikatora.

z recenzji prof. Jerzego Wawrzeńczyka

Książka jest odpowiedzią na potrzeby zgłaszane przez środowisko hydrogeologów, związane z promowaniem rozwiązań będących efektem badań naukowych przez nich prowadzonych oraz praktycznych doświadczeń z wykorzystywania wiedzy hydrogeologicznej. Wskazano w niej istotne problemy hydrogeologiczne i sposoby ich rozwiązywania w praktyce przez przedsiębiorstwa, urzędy i instytucje gospodarujące wodami. Skoncentrowano się nie tylko na sposobach gospodarowania wodami podziemnymi, ich zasobach, jakości i energii, ale także na wszelkich aspektach środowiskowych, w tym związanych z bezpieczeństwem przemysłowym, powszechnym i środowiskowym. W szczególny sposób kwestie te dotyczą przedsiębiorstw górniczych różnego typu – od górnictwa otworowego i odkrywkowego, po podziemne. Zaprezentowano wyniki różnych prac wdrożeniowych, badawczych i badawczo-rozwojowych. Niektóre z nich znalazły już zastosowanie w praktyce, a dla niektórych takie zastosowanie, na większą lub mniejszą skalę, jest dopiero poszukiwane. Przedstawiono także rozwiązania wypracowane na drodze doświadczeń lub badań, które mogą być przydatne w pracy hydrogeologów lub administracji geologicznej. Ważne są także poruszane w książce problemy formalnoprawne i problemy dotyczące wpływu „otoczenia prawno-administracyjnego” na skuteczność działań w hydrogeologii, zwłaszcza działań wdrożeniowych związanych z oceną warunków hydrogeologicznych, bezpieczeństwem przemysłowym i środowiskowym oraz możliwością wykorzystywania zasobów wód.

Beton natryskowy w polskich kopalniach węgla kamiennego, która naszym zdaniem uzupełnia lukę powstałą w ostatnim czasie w obszarze wiedzy dotyczącej obudowy torkretowej, stosowanych materiałów, metod badawczych i projektowych. Staraliśmy się zgromadzić i przekazać Państwu najświeższe informacje z tego zakresu, a także wyniki naszych badań i analiz. Zdajemy sobie sprawę, że nie wyczerpaliśmy tego obszernego tematu. Mamy jednak nadzieję, że niniejsza publikacja będzie pomocna przy projektowaniu obudowy powłokowej, wyborze technologii, doborze odpowiednich materiałów oraz planowaniu badań dla weryfikacji parametrów wykonanej obudowy. Książkę adresujemy zarówno do służb kopalnianych i firm wykonujących torkretowanie, jak i producentów stosowanych materiałów. Mamy nadzieję, że wiedza w niej zawarta przyczyni się do podniesienia poziomu bezpieczeństwa pracy załóg górniczych i zwiększenia efektywności wykonywania obudowy powłokowej. W imieniu autorów monografii Stanisław Prusek

Album niniejszy zestawia i przedstawia wszystkie - odkryte i poznane do roku 2020- kościoły, jakie zaprojektował Ludwig Schneider. Z tego powodu, gdyż do tej pory żaden z badaczy nie ustalił tyle dzieł tego architekta, jest to opracowanie nadzwyczajne.
Jego autor, Bernard Kopiec urodził się 17 grudnia 1937 roku w Rudzie Śląskiej. Od 1982 jest mieszkańcem Imielina. Absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach, na wydziale Turystyki i Rekreacji, przewodnik górnośląski, pilot wycieczek zagranicznych. Historyk regionalny, dziennikarz, regularnie zamieszczał artykuły w gazecie regionalnej „Co Tydzień", w miesięczniku „Kurier", kwartalniku „Strony". Lauearat nagrody powiatu Bie-ruńsko-Ledzińskiego "Clemend Pro Cultura 2020".

Autor kilkudziesięciu książek:
1. Szkic monograficzny miasta Imielin, 1998.
2. Informator krajoznawczy powiatu mikołowskiego 1999, (współautor Marek Kopiec)
3. Vademecum Historyczne Miasta Imielin, 2000. if. Historia Żydów Imielińskich, 2001.
5. Imielin Zarys Dziejów, 2004.
6. Ruda Śląska Zarys Dziejów, część I 2005.
7. Ruda Śląska „ Zarys Dziejów część II 2007.
8. Z biegiem lat - Kłodnickie Wczoraj i Dziś, 2008.
9. Ruda Śląska Zarys Dziejów, część III 2009.
10. Na tropie Groma, 2009 (o ruchu oporu w 1946 r. na ziemi pszczyńskiej).
11. Ludzie z ratusza, 2010.
12. Historia pewnej miłości, 2010 (powieść)
13. Encyklopedia Powiatu Bieruńsko-Lędzińskiego, 2010 (współautor)
14. Sudeckie schroniska turystyczne część I, 2013
15. Ruda Śląska Zarys Dziejów część 1,2014 (wyd. II, poprawione i uzupełnione)
16. Sudeckie schroniska turystyczne, część II i III, 2015
17. Opowiadania, 2015.
18. Sudeckie schroniska turystyczne, część IV i V, 2015
19. Martyrologium mieszkańców Imielin, 2016 (współa utor Józef Pielorz)
20. Karpackie schroniska turystyczne, 2016.
21. Labirynty życia, 2017 (opowiadania)

Rola badań naukowych w doskonaleniu jakości funkcjonowania szpitali

Niniejsza książka jest podsumowaniem dotychczasowych, wie­loletnich badań oraz doświadczeń projektowych Autorów, związanych z Wydziałem Architektury Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Jest jednocze­śnie efektem rozwoju badań Śląskiej Szkoły Badań Jakościowych w Architekturze, zainicjowanych przez prof. dr hab. inż. arch. E. D. Nieza­bitowską, związanych m.in. z metodologią projektowania architektonicz­nego, a w szczególności z projektowaniem obiektów opieki zdrowotnej i społecznej.

[Od Redakcji]

Projektowanie tarasu i balkonu musi być poprzedzone: precyzyjnym określeniem funkcji, jaką konstrukcje te mają pełnić w przyszłości, analizą ich schematu konstrukcyjnego, określeniem obciążeń i czynników destrukcyjnych.

Najczęściej popełniane błędy na etapie projektowania:
- zastosowanie materiałów nieadekwatnych do warunków zewnętrznych (obciążeń, warunków eksploatacji),
- błędy w wymiarowaniu i zbrojeniu konstrukcji płyty (skutkujące potem np. nadmiernymi ugięciami czy zarysowaniami konstrukcji),
- błędne rozwiązanie zabezpieczenia wodochronnego i odwodnienia (wybór niewłaściwych materiałów),
- brak lub niewłaściwe zaprojektowanie obróbek blacharskich),
- błędne rozmieszczenie i/lub zaprojektowanie dylatacji,
- złe rozwiązania konstrukcyjne detali (np. uszczelnienie progów drzwiowych, styku płyta–ściana, niewłaściwe obsadzenie balustrad, dopuszczenie do powstawania mostków termicznych itp.),
- błędne zastosowanie materiałów, brak systemowości rozwiązań, nieuwzględnienie konieczności przestrzegania reżimów technologicznych,
- niedostosowanie warstw wierzchnich do warunków lub p

Projektowanie tarasu i balkonu musi być poprzedzone: precyzyjnym określeniem funkcji, jaką konstrukcje te mają pełnić w przyszłości, analizą ich schematu konstrukcyjnego, określeniem obciążeń i czynników destrukcyjnych.

Dopiero na tej podstawie możliwe jest przyjęcie poprawnych technicznie rozwiązań materiałowo-konstrukcyjnych, czyli systemowych izolacji przeciwwilgociowych, izolacji termicznych, urządzeń odwadniających czy systemowych rozwiązań materiałowych ochrony strukturalnej i powierzchniowej.
Drugim, równie ważnym warunkiem prawidłowego zaprojektowania omawianych konstrukcji jest wykonawstwo zgodne ze sztuką budowlaną. Te dwa procesy – projektowanie i wykonawstwo – muszą ze sobą współgrać.

Niestety, problemem dzisiejszych czasów jest minimalizm projektowy, zaczynający się od braku kompleksowej analizy zjawisk zachodzących w projektowanych elementach, a kończący się na pominięciu w projekcie rysunków detali i szczegółów konstrukcyjnych. Ze strony wykonawców nagminne jest samowolne modyfikowanie systemów, tzn. stosowanie tańszych materiałów spoza systemu.
W procesie budowlanym pojawiają się więc błędy: projektowe, wykonawcze, materiałowe oraz eksploatacyjne, jednak w każdym wypadku (poza błędami w eksploatacji) pierwotną przyczyną procesów degradacyjnych jest przyjęcie złego rozwiązania materiałowo-konstrukcyjnego, wynikające z nieprzeanalizowania rzeczywistych warunków pracy elementu konstrukcyjnego.

Za najważniejsze z warunków pracy należy uznać obciążenie czynnikami atmosferycznymi (temperaturą oraz wodą). Temperatura powierzchni płytek na tarasie czy balkonie, zwłaszcza ciemnych, choć nie jest to zalecany kolor do stosowania na tak narażonych na obciążenia termiczne powierzchniach, może dochodzić podczas letnich upałów nawet do 70–80°C, natomiast nagła burza z opadami deszczu potrafi w kilkanaście minut szokowo ostudzić powierzchnię do temperatury kilkunastu stopni. W zimie dochodzą do tego niemałe obciążenia wynikające z przejść przez temperaturę 0°C (może ich być w ciągu jednej zimy nawet sto kilkadziesiąt), a różnica skrajnych temperatur między okresem zimowym a letnim może dochodzić do 100°C. Natomiast współczynniki rozszerzalności liniowej materiałów do wykonania warstwy użytkowej przy

Budowa kolejowego Dworca Głównego i zelektryfikowanej linii średnicowej to największa inwestycja komunikacyjna międzywojennej Warszawy. Dzięki wprowadzeniu nowoczesnych, do tamtej pory niestosowanych na PKP rozwiązań inwestycja ta wpłynęła na rozwój całego polskiego kolejnictwa. Dworzec, budowany według najnowszych technologii, miał być największym i najnowocześniejszym obiektem tego typu w Polsce. Choć przed wybuchem II wojny światowej nie udało się go ukończyć i oddać do eksploatacji oraz zrealizować docelowej koncepcji czterotorowej linii średnicowej, wykonane prace na zawsze zmieniły krajobraz komunikacji w stolicy i wpłynęły na bezprecedensowy rozwój podwarszawskich miejscowości.

Publikacja oprócz przybliżenia dziejów tej inwestycji zawiera ponad sto archiwalnych fotografii, ukazujących kolejne etapy budowy dworca, stacji Warszawa Główna i linii średnicowej oraz kilkanaście planów i rysunków, obrazujących zamierzenia projektantów i architektów. Przedstawia również ówczesną organizację ruchu pociągów i niepublikowane dotychczas, szczegółowe dzieje obiektu w czasie wojny. Opisuje także historię rozbiórki ruin dworca i ponownego uruchomienia odbudowanej ze zniszczeń wojennych warszawskiej „średnicy”.

Dziś trudno sobie wyobrazić Warszawę funkcjonującą bez linii średnicowej, natomiast wysadzony w powietrze na przełomie 1944 i 1945 roku Dworzec Główny został niemal całkowicie zapomniany. Czas więc o nim przypomnieć!

Tematem podręcznika są zasady prawidłowego projektowania połączeń oraz elementów konstrukcyjnych. W celu wyjaśnienia wielu zawiłości związanych z interpretacją Eurokodu 3 autorzy zobrazowali tę wiedzę licznymi przykładami obliczeniowymi oraz komentarzami, w których wyjaśniono interpretację zapisów norm oraz przedstawiono możliwości alternatywnych rozwiązań projektowych. W rozdziale 1 wyjaśniono oznaczenia i symbole stosowane w obliczeniach. W rozdziale 2 omówiono gatunki stali konstrukcyjnych stosowanych w budownictwie. Zasady ustalania klas przekrojów oraz niezbędne przykłady przedstawiono w rozdziale 3. Rozdział 4 poświęcono omówieniu zasad projektowania słupów jedno gałęziowych i dwu gałęziowych. W rozdziale 5 zamieszczono przykłady obliczeń elementów szkieletu hali bez transportu obciążającego. W rozdziale 6 opisano zasady obliczeń konstrukcji w warunkach pożaru. Na końcu podręcznika, w załączniku, zamieszczono pełny zestaw tablic niezbędnych podczas projektowania elementów konstrukcyjnych.

KONTAKT MIĘDZY BELKAMI O PRZEKROJU KOŁOWYM Z UWZGLĘDNIENIEM DEFORMACJI PRZEKROJU

Przedmiotem badań opisanych w monografii są cienkie aluminiowe płyty sandwiczowe z rdzeniem wykonanym z pianki aluminiowej. Rozwój inżynierii materiałowej, a także metod obliczeń spowodowały znaczące rozszerzenie obszaru ich wykorzystywania. Modelowanie i technologia tych konstrukcji są przedmiotem współczesnych badań. Kształtowanie rdzenia oraz sposób jego połączenia z cienkimi okładzinami istotnie wpływają na wytrzymałość i odporność na wyboczenie, zwłaszcza miejscowe, okładzin. Rdzenie kształtowane są zwykle jako struktury cienkościenne, np. ulowe, faliste, lub jako pianki, np. poliuretanowe, metalowe. W książce zamieszczono wyniki własnych badań doświadczalnych oraz modelowanie właściwości mechanicznych.

Podręcznik przeznaczony jest głównie dla studentów kierunku budownictwo. Może być również wykorzystany przez studentów architektury, inżynierii środowiska i pokrewnych wydziałów wyższych uczelni technicznych i zawodowych. Treść podręcznika zawiera materiał uzupełniający zakres wiadomości przekazywanych na wykładach i ćwiczeniach przedmiotu mechanika budowli i mechanika konstrukcji. Podręcznik składa się z czterech zasadniczych rozdziałów, w których przedstawiono zadania dotyczące statyki, dynamiki i stateczności statycznie wyznaczalnych i niewyznaczalnych płaskich konstrukcji prętowych.

Podręcznik jest przeznaczony dla studentów studiów dziennych i zaocznych (I i II stopnia) na kierunku budownictwo jako podstawowa lektura do ćwiczeń laboratoryjnych oraz jako literatura uzupełniająca do wykładów z przedmiotów: materiały budowlane oraz technologia betonu. W rozdziałach 1, 2 i 3 przedstawiono podstawowe informacje o cementach powszechnego użytku, cementach specjalnych i kruszywach do betonu. Omówiono także metody badań ważniejszych cech fizyczno-mechanicznych podstawowych składników betonu: cementu, kruszywa i wody. W rozdziałach 4 i 5 opisano metody badań zapraw budowlanych: zwykłych i modyfikowanych polimerami. W rozdziałach 6, 7, 8, 9 i 10 przedstawiono podstawy technologii betonu zwykłego: wytyczne normowe, zasady projektowania oraz stosowania dodatków i domieszek, a także badania wybranych cech fizyczno-mechanicznych mieszanki betonowej i betonu. W rozdziałach 11 i 12 podano klasyfikację, składniki i podstawy projektowania lekkich betonów kruszywowych oraz podstawowe informacje o betonach komórkowych. Każde z prezentowanych zagadnień poprzedzono krótkim wstępem teoretycznym umożliwiającym czytelnikowi pełniejsze zapoznanie się z nimi. Aby ułatwić przyswojenie umiejętności wykonywania obliczeń związanych z projektowaniem betonu i oceną jego wytrzymałości, zamieszczono 24 przykłady obliczeniowe. Ważniejsze definicje przedstawiono w ramkach na początku rozdziałów z nagłówkiem „Do zapamiętania”. W ostatnich kilku latach uległa zmianie większość norm regulujących zasady badań i oceny betonu oraz materiałów przeznaczonych do jego wykonania. Wszystkie normy przywołane w czwartym wydaniu podręcznika były aktualne w dniu zakończenia prac nad tekstem, tj. 1 grudnia 2014 rok