Gamy i pasaże

Seksty 

I. Ćwiczenia w sekstach suwanych  3

II. Ćwiczenia w sekstach palcowanych  4
Ćwiczenie ze skokiem tercjowym 6
Ćwiczenia w sekstach łamanymi tercjami  6
Gamy w sekstach w pierwszej oktawie  8
Gama chromatyczna w sekstach  10

III. Ćwiczenia w sekstach suwanych w wyższych pozycjach   10

IV. Ćwiczenia w sekstach palcowanych w wyższych pozycjach 12
Gamy w sekstach w drugiej oktawie  14
Gamy w sekstach w trzeciej oktawie  16
Gamy w sekstach w obrębie dwóch oktaw 18
Gamy w sekstach w obrębie trzech oktaw  20

Tercje 
I. Ćwiczenia w tercjach suwanych 24
Gamy w tercjach w pierwszej oktawie 25

II. Ćwiczenia w tercjach suwanych palcami  27

III. Ćwiczenia w tercjach palcowanych 29
Gamy w tercjach w drugiej oktawie  33
Gamy w tercjach w trzeciej oktawie  35
Gamy w tercjach w obrębie trzech oktaw  37

Oktawy 41
I. Ćwiczenia w oktawach 41
Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku zmniejszonego 48
Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku zwiększonego 49
Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku tonicznego 49
Gamy i trójdźwięki w oktawach bez zmiany strun • 50
Gamy i trójdźwięki w oktawach w obrębie dwóch i trzech oktaw 52

II. Ćwiczenia w oktawach palcowanych  65
Decymy 
Ćwiczenia w decymach 66

Flażolety  67
I. Ćwiczenia we flażoletach kwartowych  67
II. Ćwiczenia we flażoletach tercjowych  72
Ćwiczenie z różnymi odmianami flażoletów  72

Opracowanie op. 45, obejmujące 60 etiud, posiada wybitne walory dydaktyczne, wypróbowane przez kilka pokoleń muzyków-pedagogów. Dzięki swej melodyjności etiudy są bardzo chętnie grywane przez uczniów. Podczas gdy Wohlfahrt i inni przedstawiciele starej szkoły skrzypcowej stosowali tradycyjną kolejność nauczania, przechodząc od pozycji I do III, a pomijając pozycję II, którą prawdopodobnie uważano za trudniejszą, w obecnym opracowaniu etiud uznano za celowe równomierne i kolejne nauczanie wszystkich pozycji. Tak więc po opracowaniu pozycji I wprowadzono pozycję II, wykorzystując etiudy, dla których zastosowano aplikaturę wyłącznie w tej pozycji.

Zbiór 20 piosenek Zbigniewa Wodeckiego rozpoczyna serię PWM zawierającą opracowania polskiej muzyki rozrywkowej dla pianistów, wokalistów i gitarzystów (w tzw. układzie PVG). Piosenki Wodeckiego śmiało można nazwać standardami muzyki rozrywkowej – któż bowiem nie zna „Zacznij od Bacha” czy „Nad wszystko uśmiech Twój”, które wpisały się na stałe w krajobraz polskiej piosenki. Kompozycjom towarzyszą niezapomniane, ponadczasowe teksty napisane przez przyjaciół Artysty. Zbigniew Wodecki przez blisko 50 lat z powodzeniem łączył klasyczny warsztat, charyzmę sceniczną oraz szacunek wobec muzyki i słuchacza. Jego twórczość nie przestaje inspirować kolejnych pokoleń artystów.
Dla celów niniejszego wydania piosenki opracował z dużą dozą wyobraźni i elegancji Krzysztof Herdzin.


W publikacji znajdziemy następujące pozycje:

Ballada o Jasiu i Małgosi
Chwytaj dzień
Dobrze, że słońce
Izolda
Kochałem panią kilka chwil
Lubię wracać tam, gdzie byłem
Nad wszystko uśmiech twój
Najszcześliwszy maj
Nauczmy się żyć obok siebie
Opowiadaj mi tak
Panny mego dziadka
Posłuchaj mnie spokojnie
Rzuć to wszystko, co złe
Sobą być
Tak bardzo wierzę w nas
Teatr uczy nas żyć
Tylko ty, tylko ty
Z tobą chcę oglądać świat
Zabiorę cię dziś na bal
Zacznij od Bacha

Romance sans paroles et Rondo élégant'' - dwuczęściowa kompozycja op. 9 powstała w 1852 r. w czasie wielkiego rosyjskiego tournée siedemnastoletniego skrzypka i była hołdem młodego kompozytora wobec uwielbiającej go publiczności rosyjskiej. Romance - melodią i nastrojem przypominająca rosyjską dumkę, poprzedza rozbudowane, efektowne Rondo o charakterze popisowym. Zastosował w nim kompozytor znane z innych utworów efekty wirtuozowskie: szybkie staccata, błyskotliwe pasaże, pizzicata lewą ręką równocześnie z grą smyczkiem, oktawy, polifonizujące dwudźwięki. Podobnie jak w Karnawale rosyjskim op. 11, tak i tutaj wykorzystuje Wieniawski kontrasty dynamiczne, stosuje zmiany temp oraz tonacji, eksponuje zmienność nastrojów. Całość utrzymana jest w typowym dla epoki stylu popisowo-salonowym. W opracowaniu niniejszym oparłem się na najbardziej, moim zdaniem wiarygodnych wydaniach Kistnera oraz Universal Edition. Jeśli chodzi o aplikaturę i smyczkowania uwzględniłem wymogi współczesne, zachowując szacunek dla oryginalnych rozwiązań kompozytorskich. W kilku miejscach uzupełniłem artykulację, dodałem oznaczenia interpunkcyjne. Dynamika, prócz drobnych retuszów pozostaje niezmieniona. Z uwagi na walory instrumentalne publikowane utwory stanowią znakomite przygotowanie do trudniejszych kompozycji Henryka Wieniawskiego oraz innych kompozytorów. Myślę, że odpowiednio zdolni i ambitni uczniowie, a także koncertujący skrzypkowie chętnie sięgać będą po nie, a dydaktyczny i koncertowy repertuar skrzypcowy wzbogaci się o bez wątpienia wartościową pozycję. [Antoni Cofalik]

Wariacje na temat własny'' op. 15 powstały w 1854 i w tym samym roku ukazały się drukiem, wydane przez firmę Breitkopf und Hartel w Lipsku. Kompozycja oparta na technice wariacyjnej posiada nietypową formę. Temat z trzema wariacjami (w dur) poprzedza molowy wstęp z elementami kadencji. Fragment ten pojawia się ponownie po wariacjach, po czym następuje finał w formie błyskotliwego walca, zakończony efektowną kodą. ''Wariacje'' - podobnie jak inne kompozycje Wieniawskiego - wymagają od skrzypka swobody w grze akordowej i oktawowej, umiejętności wykonywania różnorodnych form staccata, błyskotliwych pasaży czy innych elementów wirtuozowskiej techniki, jak również czystości intonacji flażoletów.

Legenda g-moll op. 17 w oryginale na skrzypce i fortepian powstała w 1859 roku w Ostendzie, pod wpływem gorącego uczucia do Izabeli Hampton, przyszłej żony Henryka. Tęsknota, ból i miłość emanują z każdego elementu dzieła, toteż wszystkie czynniki podporządkowane są nadrzędnym celom wyrazowym: molowa tonacja, liryczna, śpiewna melodia, balladowa nastrojowość, stopniowanie napięcia poprzez narastające tremolo akompaniamentu, kontrast tonacyjny - w części środkowej G-dur. Utwór jest typowo romantyczną miniaturą, o prostej trójczłonowej budowie ABA. W całości zawiera duży ładunek ekspresji. Transkrypcja wiolonczelowa zachowuje oryginalną tonację i charakter utworu, a także partię fortepianową. Niezbędne zmiany ograniczone zostały do minimum.

Utwory zawarte w niniejszym zbiorze to jedne z najbardziej efektownych i pięknych sporód kompozycji na skrzypce i fortepian Henryka Wieniawskiego (jedynie Trzy kaprysy pochodzące z op. 10 i 18 z partią fortepianową zaaranżowaną przez Z. Jahnkego w oryginale przeznaczone są na skrzypce solo lub solo z towarzyszeniem drugich skrzypiec). Zbiór składa się z 12 kompozycji Henryka Wieniawskiego m.in. takich jak: ''Kujawiak a-moll'', ''Polonaise brillante D-dur'', ''Souvenir de Moscou'' i ''Gigue''.

Kolejnym po ''Allegro de Sonate'', wspólnym dziełem braci Henryka i Józefa Wieniawskich jest ''Grand Duo Polonais'', zadedykowane Stanisławowi Moniuszce. Utwór powstał około 1851 roku, podczas wielkiego rosyjskiego tournee dwójki młodych artystów. Fantazja oparta jest na dwóch pieśniach twórcy polskiej opery narodowej - dumce ''Kozak'' oraz jednej z najbardziej przejmujących pieśni moniuszkowskich - ''Maciek''. W Finale wykorzystane zostały motywy ''Poloneza G-dur'' z popularnej swego czasu rosyjskiej opery ''Mogiła Askolda'' Aleksandra Wierstowskiego''. Konstrukcja całości jest raczej luźna, a poszczególne ogniwa łączą ze sobą wirtuozowskie kadencje skrzypiec lub fortepianu. Obydwie partie instrumentów potraktowane są równorzędnie, stawiając zarówno przed skrzypkiem, jak i pianistą wysokie wymagania techniczne. ''Grand Duo Polonais'' było kompozycją, którą bracia Wieniawscy porywali publiczność w wielu krajach. Wielokrotnie musieli je powtarzać, ulegając żądaniom rozentuzjazmowanych słuchaczy. Dzisiaj utwór ten poszedł niemal zupełnie w zapomnienie - może dlatego, że mało kto potrafi je zagrać tak, jak grali go kongenialni bracia. [A. Cofalik]

Niniejszy wydanie Etiud-kaprysów op. 18 Henryka Wieniawskiego oparte jest na wydaniach Petersa, Universalu i „Czytelnika”.

Autor: Antonio Vivaldi