Przegląd systematyczny - krok po kroku.

Kampanie polityczne są nieodzowną częścią życia społecznego współczesnego świata. Wpływają na wybory obywateli, a co za tym idzie – przyszły kształt państw. W swojej dynamice wykorzystują narzędzia socjotechniki i kreowania wizerunku. Politycy dopasowują swoje zachowania i hasła wyborcze do trendów i potrzeb społecznych. Celem poniższej książki jest scharakteryzowanie przebiegu kampanii wyborczej na urząd prezydenta w 2020 roku w ujęciu teorii socjologicznych. Analiza wykonana na potrzeby książki dostarcza cennej wiedzy na temat obecnych zabiegów wykorzystywanych w marketingu politycznym. Informacje te pozwalają lepiej zrozumieć przebieg kampanii i zachowania polityków, co jest istotne z perspektywy każdej osoby, która decyduje się oddać głos w czasie wyborów. 
 

Publikacja napisana została w ujęciu socjologicznym, a wiodącą teorią jest praca E. Goffmana pt. Człowiek w teatrze życia codziennego. Zakłada ona, że człowiek ogrywa w życiu wiele ról społecznych, do których dostosowuje swoje zachowanie, wygląd i wykorzystywane atrybuty. Każdy z nas posiada wzorce różnych zachowań, które wykorzystuje w pracy, domu, na spotkaniach z przyjaciółmi czy idąc na zakupy do sklepu. Język, mowa ciała, strój zmieniają się w zależności od tego, jakie wrażanie chcemy wywrzeć na odbiorcy. Idąc za tą teorią, politycy również odgrywają rolę, która wiąże się ze sztywno określonymi zasadami i umacniana jest przez sztaby wyborcze. Poniższa praca ma celu przedstawienie roli i zachowań polityka w ujęciu teorii interakcjonistycznych.

Intensywny wzrost zapotrzebowania na wysokiej jakości oświetlenie i sprzęt oświetleniowy sprawiają, że na rynku pracy potrzebni są specjaliści z zakresu techniki świetlnej. Muszą być oni wykształceni w kierunku analiz rożnych aspektów oświetlenia elektrycznego, a przede wszystkim jego mierzalnych parametrów elektrycznych, fotometrycznych, kolorymetrycznych i eksploatacyjnych.
 
Prezentowany podręcznik jest przeznaczony głównie dla studentów kierunków inżynierskich, na których omawiane są zagadnienia oświetleniowe. Przedstawiono w nim propozycje ćwiczeń laboratoryjnych, które umożliwiają poszerzenie wiedzy i zdobycie doświadczenia z zakresu techniki świetlnej. Wykonanie ćwiczeń jest również związane z nabyciem praktycznych umiejętności wykonywania pomiarów wielkości elektrycznych, fotometrycznych i kolorymetrycznych źródeł światła, opraw oświetleniowych, instalacji oświetleniowych i materiałów oraz analizowania uzyskanych wyników w odniesieniu do obowiązujących norm, stanu wiedzy i techniki. Wszystkie propozycje ćwiczeń zawierają opisy najbardziej istotnych zagadnień związanych z pomiarami i odniesienia do aktualnej literatury przedmiotu. Dlatego, podręcznik będzie przydatny zarówno dla osób wdrażających się w zagadnienia techniki świetlnej, jak i tych, które już pracują zawodowo w branży oświetleniowej.

Jak wzmacniać sprawność mózgu w każdym wieku?

Jak zachować sprawność i jasność umysłu do później starości?

Autorzy – mistrzowie popularyzacji wiedzy o mózgu – zapraszają w fascynującą podróż po świecie ludzkiego poznania. Z przewodnika dowiemy się, jak zbudowany jest mózg, w jaki sposób działa, jak się zmienia pod wpływem uczenia się i zdobywania nowych doświadczeń. Autorzy wskazują, jakimi działaniami możemy wzmacniać swój mózg, a przy okazji obalają kilka mitów, na przykład ten o sensowności rozwiązywania setek krzyżówek. "To przewodnik kierowany do wszystkich posiadaczy mózgu, którzy chcieliby nauczyć się, jak utrzymać ów narząd w zdrowiu i wzmocnić jego działanie".

Ekohydrologia to nauka zajmująca się badaniem i integracją procesów biologicznych i hydrologicznych oraz ich wykorzystaniem dla łączenia wiedzy technicznej i ekologicznej w celu poprawy potencjału środowiskowego i jakości wody przez opracowywanie rozwiązań bliskich naturze i rozwiązań systemowych w gospodarce wodnej.

Rtęć w środowisku.

Jednolita klasyfikacja odpadów.

W celu intensyfikacji procesu odwadniania w warunkach naturalnych osadów, powstających w procesie oczyszczania ścieków, wykorzystuje się rośliny ekosystemów bagiennych, najczęściej trzcinę pospolitą (Phragmites australis).

Efekt odwadniania osadów na poletkach trzcinowych jest bardzo dobry ze względu na szybkie tempo pobierania wody przez trzcinę i jej wydalanie w postaci pary wodnej. Poza tym można stosować wielowarstwowe zalewy bez konieczności zdejmowania odwodnionego osadu przez długi okres, nawet 10-12 lat. Taki sposób odwadniania osadów może stanowić alternatywne rozwiązanie do metod mechanicznych (wirówki, prasy filtracyjne), tym bardziej, że jest to metoda tania i łatwa w eksploatacji.

Monografia stanowi cenne studium badawcze wykorzystania trzciny do odwadniania i mineralizacji osadów na poletku. Zaprezentowano w niej wyniki wieloletnich badań nad powyższym zagadnieniem. Przekazano także zalecenia do projektowania  i eksploatacji poletek trzcinowych do odwadniania osadu przefermentowanego.

Zainteresowanym powyższym tematem polecamy również monografię „Odwadnianie osadów ściekowych na poletkach z trzcina” (2002 r.) autorstwa Liliany Kalisz, Jadwigi Salbut i Aleksandry Nechay.

Słowo azbest z języka greckiego oznacza niewygasający. Mówiąc o azbeście na ogół mamy na myśli azbest chryzotylowy. Nazwa tego azbestu pochodzi od greckich słów chrystos – złoto oraz tilos – włókno. Azbest chryzotylowy zwany „jedwabiem świata techniki” stał się raczej jego niewygasającym problemem.

Spośród minerałów azbestowych trzy – krokidolit, chryzotyl i amozyt – stanowią zagrożenie dla zdrowia. Główną przyczyną kancerogenności tych minerałów jest kształt ich włókien – o długości powyżej 5 µm i średnicy poniżej 3 µm, oraz takich, w których proporcja długości do średnicy jest większa od trzech.

W książce scharakteryzowano minerały z grupy azbestu, a także jego zasoby i eksploatację. Przedstawiono zastosowanie azbestu, klasyfikację wyrobów azbestowych. Skoncentrowano się przede wszystkim jednak na omówieniu usuwania azbestu ze środowiska oraz prezentacji przepisów prawnych dotyczących użytkowania i usuwania wyrobów i odpadów zawierających azbest oraz gospodarowanie odpadami zawierającymi azbest.

Degradacja i rekultywacja powierzchni ziemi w Polsce.

Rekultywacja gruntów polega na przywracaniu ekologicznych i użytkowych (w tym kulturowych) wartości środowiska przyrodniczego gruntom zdegradowanym przez działalność przemysłową (w tym górniczą), rolną, komunalną i bytową oraz przez żywioły natury.

Autorzy monografii dokonali przeglądu zmian i spójności uregulowań prawnych w zakresie ochrony, rekultywacji i zagospodarowania pogórniczych gruntów. W opracowaniu przedstawiono dorobek naukowo-techniczny i wdrożeniowy polskiego górnictwa, stanowiący podstawę opracowania i ustanowienia prawa dotyczącego ochrony, rekultywacji i zagospodarowania pogórniczych gruntów. Oprócz danych statystycznych o przekazywaniu gruntów rolnych i leśnych na potrzeby górnictwa oraz o wykonywaniu zadań rekultywacyjnych i porekultywacyjnego zagospodarowania gruntów, w opracowaniu zawarto wiele istotnych treści z określonych opracowań Wyższego Urzędu Górniczego oraz z raportu Najwyższej Izby Kontroli o analityczno-problemowym charakterze.

Stan lasów na świecie, w tym w Europie, powinien być ciągle kontrolowany, ze względu na pogarszającą się jakość środowiska przyrodniczego.

Lasy stanowią ekosystemy kimaksowe, tj. takie, w których zbiorowiska roślinne osiągają w naszym regionie fizyczno-geograficznym najwyższy stopień zgodności z glebą – podstawowym elementem siedliska.

Pogorszenie stanu lasów, obserwowane co najmniej od półwiecza, wskazuje, że w różnych miejscach i w różnym czasie buforowość, czyli odporność siedlisk na różnego rodzaje stresy nie tylko się zmniejszyła, ale nierzadko została zniszczona.

W ocenie problemów dotyczących środowiska przyrodniczego funkcjonuje wiele wskaźników, które są wykorzystywane w sposób bezpośredni lub pośredni  do oceny negatywnych (lub pozytywnych) zjawisk występujących w poszczególnych elementach środowiska.

Opracowywanie jednak syntetycznych wskaźników, obejmujących wiele cech środowiska oraz tzw. odnośników (standardów) porównawczych jest podstawowym problemem monitoringu środowiska, w tym monitoringu lasów. Wskaźniki stanowią o szczegółowości oceny zmian (zjawisk) zachodzących w środowisku leśnym. Szczegółowe badania właściwości gleb i roślin oraz wzajemnych relacji były podstawą opracowania wskaźników przydatnych w monitoringu siedlisk borowych.

W monografii przedstawiono ogólną charakterystykę siedlisk borowych, właściwości gleb tych siedlisk, fitoindykacyjną waloryzację siedlisk borowych, skład chemiczny igliwia sosny, wskaźniki roślinne w monitoringu lasów oraz wykorzystanie właściwości  gleb i roślin w ocenie stanu środowiska leśnego.

Technologie rekultywacji gleb.

Wskaźnikowa rola roślinności leśnej w diagnozie stanu siedlisk.