Ekohydrologia to nauka zajmująca się badaniem i integracją procesów biologicznych i hydrologicznych oraz ich wykorzystaniem dla łączenia wiedzy technicznej i ekologicznej w celu poprawy potencjału środowiskowego i jakości wody przez opracowywanie rozwiązań bliskich naturze i rozwiązań systemowych w gospodarce wodnej.

Jednolita klasyfikacja odpadów.

Rtęć w środowisku.

W celu intensyfikacji procesu odwadniania w warunkach naturalnych osadów, powstających w procesie oczyszczania ścieków, wykorzystuje się rośliny ekosystemów bagiennych, najczęściej trzcinę pospolitą (Phragmites australis).

Efekt odwadniania osadów na poletkach trzcinowych jest bardzo dobry ze względu na szybkie tempo pobierania wody przez trzcinę i jej wydalanie w postaci pary wodnej. Poza tym można stosować wielowarstwowe zalewy bez konieczności zdejmowania odwodnionego osadu przez długi okres, nawet 10-12 lat. Taki sposób odwadniania osadów może stanowić alternatywne rozwiązanie do metod mechanicznych (wirówki, prasy filtracyjne), tym bardziej, że jest to metoda tania i łatwa w eksploatacji.

Monografia stanowi cenne studium badawcze wykorzystania trzciny do odwadniania i mineralizacji osadów na poletku. Zaprezentowano w niej wyniki wieloletnich badań nad powyższym zagadnieniem. Przekazano także zalecenia do projektowania  i eksploatacji poletek trzcinowych do odwadniania osadu przefermentowanego.

Zainteresowanym powyższym tematem polecamy również monografię „Odwadnianie osadów ściekowych na poletkach z trzcina” (2002 r.) autorstwa Liliany Kalisz, Jadwigi Salbut i Aleksandry Nechay.

Słowo azbest z języka greckiego oznacza niewygasający. Mówiąc o azbeście na ogół mamy na myśli azbest chryzotylowy. Nazwa tego azbestu pochodzi od greckich słów chrystos – złoto oraz tilos – włókno. Azbest chryzotylowy zwany „jedwabiem świata techniki” stał się raczej jego niewygasającym problemem.

Spośród minerałów azbestowych trzy – krokidolit, chryzotyl i amozyt – stanowią zagrożenie dla zdrowia. Główną przyczyną kancerogenności tych minerałów jest kształt ich włókien – o długości powyżej 5 µm i średnicy poniżej 3 µm, oraz takich, w których proporcja długości do średnicy jest większa od trzech.

W książce scharakteryzowano minerały z grupy azbestu, a także jego zasoby i eksploatację. Przedstawiono zastosowanie azbestu, klasyfikację wyrobów azbestowych. Skoncentrowano się przede wszystkim jednak na omówieniu usuwania azbestu ze środowiska oraz prezentacji przepisów prawnych dotyczących użytkowania i usuwania wyrobów i odpadów zawierających azbest oraz gospodarowanie odpadami zawierającymi azbest.

Degradacja i rekultywacja powierzchni ziemi w Polsce.

Stan lasów na świecie, w tym w Europie, powinien być ciągle kontrolowany, ze względu na pogarszającą się jakość środowiska przyrodniczego.

Lasy stanowią ekosystemy kimaksowe, tj. takie, w których zbiorowiska roślinne osiągają w naszym regionie fizyczno-geograficznym najwyższy stopień zgodności z glebą – podstawowym elementem siedliska.

Pogorszenie stanu lasów, obserwowane co najmniej od półwiecza, wskazuje, że w różnych miejscach i w różnym czasie buforowość, czyli odporność siedlisk na różnego rodzaje stresy nie tylko się zmniejszyła, ale nierzadko została zniszczona.

W ocenie problemów dotyczących środowiska przyrodniczego funkcjonuje wiele wskaźników, które są wykorzystywane w sposób bezpośredni lub pośredni  do oceny negatywnych (lub pozytywnych) zjawisk występujących w poszczególnych elementach środowiska.

Opracowywanie jednak syntetycznych wskaźników, obejmujących wiele cech środowiska oraz tzw. odnośników (standardów) porównawczych jest podstawowym problemem monitoringu środowiska, w tym monitoringu lasów. Wskaźniki stanowią o szczegółowości oceny zmian (zjawisk) zachodzących w środowisku leśnym. Szczegółowe badania właściwości gleb i roślin oraz wzajemnych relacji były podstawą opracowania wskaźników przydatnych w monitoringu siedlisk borowych.

W monografii przedstawiono ogólną charakterystykę siedlisk borowych, właściwości gleb tych siedlisk, fitoindykacyjną waloryzację siedlisk borowych, skład chemiczny igliwia sosny, wskaźniki roślinne w monitoringu lasów oraz wykorzystanie właściwości  gleb i roślin w ocenie stanu środowiska leśnego.

Rekultywacja gruntów polega na przywracaniu ekologicznych i użytkowych (w tym kulturowych) wartości środowiska przyrodniczego gruntom zdegradowanym przez działalność przemysłową (w tym górniczą), rolną, komunalną i bytową oraz przez żywioły natury.

Autorzy monografii dokonali przeglądu zmian i spójności uregulowań prawnych w zakresie ochrony, rekultywacji i zagospodarowania pogórniczych gruntów. W opracowaniu przedstawiono dorobek naukowo-techniczny i wdrożeniowy polskiego górnictwa, stanowiący podstawę opracowania i ustanowienia prawa dotyczącego ochrony, rekultywacji i zagospodarowania pogórniczych gruntów. Oprócz danych statystycznych o przekazywaniu gruntów rolnych i leśnych na potrzeby górnictwa oraz o wykonywaniu zadań rekultywacyjnych i porekultywacyjnego zagospodarowania gruntów, w opracowaniu zawarto wiele istotnych treści z określonych opracowań Wyższego Urzędu Górniczego oraz z raportu Najwyższej Izby Kontroli o analityczno-problemowym charakterze.

Technologie rekultywacji gleb.

Wskaźnikowa rola roślinności leśnej w diagnozie stanu siedlisk.

Znaczenie roślin w krążeniu składników mineralnych w przyrodzie trudno przecenić, rośliny bowiem wiążą składniki będące w stanie wolnym (w glebie, wodzie, powietrzu) w substancje organiczne, rozpoczynając ich obieg biologiczny. Interpretacja składu chemicznego roślin może być wykorzystana w diagnostyce środowiska, m.in. określeniu oddziaływanie nawożenia czy zanieczyszczeń otoczenia na ich skład mineralny.

Przedmiotem książki Skład chemiczny roślin, jego interpretacja i wykorzystanie w ochronie środowiska jest interpretacja składu chemicznego (mineralnego) różnych gatunków roślin w aspekcie oceny związku między jakością środowiska a jakością produkowanej biomasy. Szczególną uwagę zwrócono na metody interpretacji zawartości składników w roślinach, potrzeby pokarmowe roślin i warunki konieczne do zabezpieczenia tych potrzeb, a przede wszystkim na zaburzenia relacji między składnikami wskutek oddziaływania różnych czynników.

Zastosowanie metody ANE (Accumulation Nutrient Elements) pozwoliło na poszerzenie możliwości wykorzystania składu chemicznego roślin w ocenie ilościowo-jakościowego przepływu składników w środowisku i zaburzeń tego przepływu w skutek dopływu poszczególnych składników do środowiska, m.in. wskutek nawożenia czy zanieczyszczenia gleby, wody czy powietrza.

Rekultywacja oznacza przywracanie użyteczności zdegradowanemu środowisku wskutek działalności gospodarczej i bytowej człowieka oraz przez powodzie, erozje wodną i wietrzną, masowe ruchy ziemi i pożary.

Rekultywacja ma na celu dostosowanie jakości gruntu, rzeźby terenu, warunków wodnych i tlenowych, chemizmu oraz odczynu środowiska do pełnienia określonych funkcji ekologicznych i gospodarczych. W poradniku szczegółowo omówiono zagadnienia związane z rekultywacją – począwszy od opisu właściwości gleby, przez formy degradacji gleby i środowiska, po rekultywację gruntów, w tym rekultywację gruntów w górnictwie, rekultywację terenów składowania odpadów chemicznych, odpadów komunalnych, osadów ściekowych, odpadów paleniskowych, rekultywację gruntów zaolejonych, erodowanych, wylewiskowych, popowodziowych, zanieczyszczonych chemicznie. W książce zawarto także opis materiałów stosowanych w rekultywacji gruntów.

Książka stanowi wyjątkowe kompendium wiedzy na temat ochrony i rekultywacji gruntów.

Przyrodnicze użytkowanie odpadów.

Rezerwaty przyrody stanowią, oprócz parków narodowych i parków krajobrazowych, jeden z podstawowych elementów systemu obszarów chronionych w Polsce.

Książka Rezerwaty przyrody w Polsce Południowej (2007 r.) jest ostatnią częścią trzyczęściowego cyklu opracowań poświęconych rezerwatom przyrody w Polsce.
Cykl rozpoczęła publikacja Rezerwaty przyrody w Polsce Północnej (2005 r. – nakład wyczerpany), drugą publikację z tej serii są Rezerwaty przyrody w Polsce Środkowej (2006 r.). Cykl stanowi pierwsze na polskim rynku wydawniczym opracowanie w obszerny sposób prezentujące rezerwaty przyrody w naszym kraju.

Książka  Rezerwaty przyrody w Polsce Południowej  jest swoistym kompendium wiedzy na temat walorów przyrodniczych Polski Południowej i stanowić może znakomitą pomoc w edukacji ekologicznej oraz jedyny w swoim rodzaju przyrodniczy przewodnik po tej części kraju.

W książce zaprezentowano wszystkie (408) rezerwaty przyrody wg stanu na 30 czerwca 2007 r., znajdujące się na terenie sześciu województw Polski Południowej, tj. dolnośląskim, opolskim, śląskim, małopolskim, świętokrzyskim i podkarpackim. Opisy poszczególnych rezerwatów zawierają oprócz danych dotyczących roku ich utworzenia, powierzchni, typu, reżimu ochronnego oraz położenia geograficznego i administracyjnego, także charakterystykę najważniejszych walorów krajobrazowych i przyrodniczych, wraz z wykazem cennych siedlisk oraz rzadkich lub charakterystycznych dla danego obszaru gatunków roślin i zwierząt.
Opisy wzbogacono o informacje na temat znajdujących się na terenie rezerwatów różnego typu atrakcje, udostępniane do zwiedzania, oraz biegnących przez nie ścieżek przyrodniczych i dydaktycznych, a także mapy rozmieszczenia rezerwatów.

Książka jest kolejną z serii publikacji opisujących różne formy ochrony przyrody w Polsce. Jest to zarazem druga częścią trzytomowego cyklu poświęconego obszarom Natura 2000.

Obszary Natura 2000, o zróżnicowanej wielkości, walorach przyrodniczych i celach ochronnych, pokrywają cały kraj gęstą siecią zajmującą prawie 20% jego powierzchni. W praktyce na obszarze prawie każdej polskiej gminy i nadleśnictwa znajduje się obszar Natura 2000 lub jego część. Sieć Natura 2000 tworzą dwa typy obszarów: obszary specjalnej ochrony ptaków, w skrócie nazywane obszarami ptasimi, oraz specjalne obszary ochrony siedlisk, w skrócie nazywane obszarami siedliskowymi. W publikacji opisano prawie 400 specjalnych obszarów ochrony siedlisk Natura 2000 utworzonych w ośmiu województwach północnej Polski: zachodniopomorskim, pomorskim, warmińsko-mazurskim, podlaskim, lubuskim, wielkopolskim, kujawsko-pomorskim i mazowieckim. Opis każdego obszaru Natura 2000 zawiera podstawowe dane dotyczące roku utworzenia, powierzchni oraz położenia geograficznego i administracyjnego, a także krótką charakterystykę elementów środowiska geograficznego i przyrodniczego, z wykazem podlegających ochronie siedlisk przyrodniczych oraz rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Opisy uzupełniają kolorowe zdjęcia, przedstawiające typowe siedliska przyrodnicze bądź gatunki występujące na danym obszarze oraz mapy topograficzne z zaznaczonymi granicami opisywanego obszaru Natura 2000.

Publikacja jest znakomitym kompendium wiedzy na temat walorów przyrodniczych Północnej Polski i może stanowić doskonałą pomoc w edukacji ekologicznej oraz cenne źródło informacji o obszarach Natura 2000 dla wszystkich zainteresowanych tymi obszarami, np. przyrodników, naukowców, służb ochrony przyrody, leśników, pracowników administracji terenowej, samorządów lokalnych i biur planowania przestrzennego, właścicieli gruntów położonych w obrębie obszarów Natura 2000 oraz firm planujących inwestycje na tych terenach.