Efektywne prowadzenie procesu wymiany masy między dwiema niemieszającymi się cieczami wymaga: stworzenia warunków do uzyskiwania wysokich wartości współczynników wnikania masy w cieczach, rozwinięcia dużej powierzchni kontaktu faz i zapewnienia dużej różnicy potencjału chemicznego między fazami, dla transportowanego składnika. Różnicę potencjału chemicznego w procesach wymiany masy najczęściej wyraża się za pomocą różnicy stężeń przenoszonego składnika w rozważanych cieczach. Korzystne warunki wnikania masy i różnicy stężeń, uzyskuje się przez wytworzenie dużej burzliwości w płynach, między którymi zachodzi wymiana masy. Rozwinięcie dużej powierzchni kontaktu faz zapewnione jest przez rozprowadzenie jednej cieczy w drugiej w postaci małych kropel. Odpowiednia wielkość powierzchni kontaktu faz umożliwia często uzyskanie stanu równowagi fazowej (równowagowych stężeń w obu fazach, między którymi zachodzi wymiana masy) w krótkim czasie mimo małych wartości współczynników wnikania masy uzyskiwanych w niemieszających się cieczach.

W monografii przedstawiono efektywny sposób rozdzielania substancji w układzie ciecz-ciecz z użyciem układu aparaturowego strumienica-mikrofiltr. Zastosowanie strumienicy zapewnia wytworzenie dyspersji jednej fazy w drugiej w postaci kropel o wielkości mikronów, co pozwala uzyskać bardzo dużą powierzchnię kontaktu faz. Warunki pracy strumienicy powodują dużą burzliwość kontaktujących się cieczy, co wpływa korzystnie na szybkość transportu masy między fazami. Gdy proces transportu masy zostanie zakończony, należy rozdzielić powstałą w strumienicy emulsję. Ponieważ emulsja o wielkości kropel rzędu mikronów jest praktycznie niemożliwa do rozdziału przez odstawanie w warunkach działania sił grawitacji i wyporu, dlatego do rozdziału emulsji stosuje się efektywny sposób polegający na przepuszczaniu emulsji przez mikrofiltr. Wewnątrz materiału porowatego mikrofiltra zachodzi koalescencja małych kropel z wytworzeniem większych, które łatwo podlegają oddzieleniu na skutek działania sił grawitacji i wyporu.

Do kontroli procesu rozdziału substancji zaproponowano metodę cyrkulacji przerabianych cieczy osobno przez strumienicę i mikrofiltr. Proces rozdziału substancji może być prowadzony w sposób ciągły, gdy przerabiane ciecze przesyłane są pompą w sposób nieprzerywany przez zbiorniki, z których w pierwszym umieszczona jest strumienica, a w drugim mikrofiltr. Każdy ze zbiorników wyposażony jest dodatkowo we własną pompę wymuszającą odpowiednią cyrkulację cieczy przez strumienicę lub mikrofiltr.

W monografii przestawiono wyniki badań eksperymentalnych rozdziału substancji z użyciem systemu strumienica-mikrofiltr, modelowanie matematyczne wybranych urządzeń zastosowanych do ich rozdziału, metody projektowania opisanej aparatury oraz przykład praktycznego zastosowania mieszalnika strumienicowego w skali przemysłowej.

W literaturze przedmiotu można odnaleźć wiele publikacji dotyczących analizy procesu uplastyczniania polimerów podczas wytłaczania, zarówno jednoślimakowego, jak i dwuślimakowego. Pomimo znacznego rozwoju teorii i programów do symulacji wytłaczania, analogiczne postępy w zakresie procesu wtryskiwania są znacznie skromniejsze. Istnieje bardzo niewiele modeli teoretycznych i symulacyjnych opisujących proces uplastyczniania przy wtryskiwaniu mimo, iż etap ten jest niezwykle istotny dla jakości stopionego tworzywa, a tym samym dla jakości wypraski. Główną tego przyczyną jest znacznie bardziej złożona dynamika tego procesu wynikająca z jego periodycznego charakteru. Niniejsza praca ma na celu prezentację dokonań w zakresie modelowania procesu uplastyczniania podczas wtryskiwania tworzyw termoplastycznych na tle aktualnego stanu wiedzy w obszarze symulacji procesów transportu i uplastyczniania ślimakowego.

[…] monografia stanowi znaczący wkład, zarówno naukowy jak i aplikacyjny, w poznanie złożonych zjawisk występujących podczas uplastyczniania tworzyw polimerowych w procesie wtryskiwania. Jej poziom oceniam jako wysoki. […] autor publikacji jest znany i ceniony w środowisku naukowców zajmujących się tworzywami polimerowymi i ich przetwórstwem. Jego wcześniejsze prace były bardzo dobrą podstawą do opracowania recenzowanej monografii.
— z recenzji prof. dr hab. inż. Elżbiety Bociągi

Autor rozprawy podjął się bardzo trudnego zadania, jakim jest całościowy opis uplastyczniania tworzyw polimerowych semikrystalicznych oraz amorficznych w trakcie procesu ich wtryskiwania. Zwraca przy tym uwagę na podstawową trudność, jaką jest ocena charakteru uplastyczniania w trakcie wtryskiwania przebiegającego naprzemiennie w warunkach statycznych oraz dynamicznych, znacznie trudniejszego w opisie, niż analogiczny proces obserwowany w przypadku wytłaczania. […] na pozytywne podkreślenie zasługują studia literaturowe, sposób przedstawienia modelu oraz jego wykorzystania do obliczeń symulacyjnych. Należy także podkreślić, że opracowanie przygotowane przez pana dr. Inż. Jacka Iwko jest jednym z pierwszych, w których podjęto próbę całościowego opisu uplastyczniania w procesie wtryskiwania.
— z recenzji prof. dr. hab. inż. Tomasza Sterzyńskiego

Gospodarka o obiegu zamkniętym, czyste technologie, zielona energia, odnawialne źródła energii to pojęcia związane bezpośrednio ze strategią ochrony klimatu i nowoczesnej inżynierii środowiska. W tę strategię doskonale wpisuje się temat monografii, a mianowicie odzyskiwanie wody (wraz z cennymi składnikami mineralnymi) z ciekłej frakcji pofermentu pochodzenia komunalnego. Masa pofermentacyjna to produkt uboczny powstający w biogazowni w wyniku beztlenowej fermentacji metanowej, który niekoniecznie powinien być uznawany za odpad, ale za potencjalne źródło wody, substancji mineralnych przydatnych do produkcji nawozów i energii. Aktualność podjętego problemu i jego ważność w aspekcie korzyści środowiskowych, ale i profitów ekonomicznych jest bezdyskusyjna.
W monografii skoncentrowano się na pofermencie pochodzącym z biogazowni komunalnej, co jest dodatkowym walorem pracy, gdyż jest to obszar słabo jeszcze rozpoznany. W celu odzyskania wody o jakości nadającej się do jej rolniczego wykorzystania zastosowano zarówno konwencjonalne procesy separacyjne, jak i filtrację membranową oraz układy zintegrowane. Za oryginalne należy uznać włączenie technik membranowych (w tym wymuszonej osmozy) do technologii odzyskiwania wody z ciekłego pofermentu. Procesy membranowe mogą stanowić dobrą alternatywę dla konwencjonalnych metod oczyszczania ciekłego pofermentu, jednak ich zastosowanie wymaga właściwie dobranego wstępnego oczyszczania. W konsekwencji, najlepszymi (z punktu widzenia jakości otrzymanej wody) okazały się tzw. membranowe układy zintegrowane.

Z recenzji prof. dr hab. inż. Katarzyny Majewskiej-Nowak