Hobby, Czas Wolny

Wystarczyło wsiąść do pociągu na Dworcu Wileńskim w Warszawie, by po kilku godzinach jazdy, przez Białystok i Grodno, znaleźć się w Druskienikach. W sąsiedztwie rozległych litewskich puszcz, na wysokim brzegu wijącego się w krainie Mickiewicza i Orzeszkowej błękitnego Niemna rozłożyło się zdrojowisko, które nie miało sobie w kraju równych. Znane od końca XVIII wieku wody solankowe o wybitnie kuracyjnych walorach, szybko sprawiły, że miejsce to mogło współzawodniczyć z najbardziej znanymi badami Europy. Kuracja w stale rozbudowywanym zakładzie zdrojowo-kąpielowym, leczenie słońcem, zdrowy klimat oraz liczne pensjonaty i wille przyciągały nad Niemen coraz liczniejszych gości oraz przedstawicieli artystycznej, finansowej i politycznej elity kraju. Najznamienitszym ich wielokrotnym gościem był Józef Piłsudski, który, jako „Litwin” z urodzenia, szczególnie je ukochał.

Kataklizm II wojny światowej spowodował, że tamte Druskieniki odeszły prawie w zapomnienie. Ten dawny malowniczy obraz, coraz bardziej zasnuty mgłą upływającego czasu, stara się przywrócić książka Jana Skłodowskiego. To przewodnik po dawnym kurorcie – czekają na nas urokliwe uliczki z drewnianymi willami, park, plaża nad Niemnem. Ruszajmy!

Kiedy Wielki Stwórca równinę nadniemeńską rzeźbił, szedł linią surową i w silniejszym skurczu dłoni kształty ziemi lepił. Bogato sypał na nią żółtawym aż do bezbarwia białości piaskiem, prósząc ją obficie mchem, jakby siwym od starości dziejów ziemi i swego tworzywa. […] Szeroki, rozłożysty i wartki Niemen, głęboko prując pierś matki ziemi, podobieństwo swawolnych gór czynił. Z pod ziemi trysły źródła o różnych smakach a barwna zieleń z niespodziewanemi i strzelistymi jak gotyk drzewami zastąpiła mech siny i szary. W ten sposób Druskieniki były niespodzianką myśli Stwórcy w odpoczynku, gdy Ten się uśmiechnął

Józef Piłsudski
Druskieniki 6/VIII 1925 r.

c

Zapraszamy Cię do anonimowego świata wywiadu i kontrwywiadu, szpiegów i tych, którzy ich tropią – do świata Jamesa Bonda. Niech otworzą się drzwi „Grenadiera”, gdzie za pękatym barem, wśród kufli z piwem kręcą się duchy. Mieszkanki wiktoriańskich kamienic z charakterystycznymi schodkami od frontu i ogródkiem z tyłu będą przerażone, gdy Kuba Rozpruwacz rozpłynie się w gęstej mgle dzielnicy Whitechapel. Może przecież pojawić się również w ich okolicy… Proponujemy więc spacer po neonowym Piccadilly Circus – przechodniom zakręci się w głowie prawie tak samo, jak na London Eye. Niezwłocznie zajrzyjmy też do Madame Tussaud, gdzie dreszczyk emocji wzbudzi 40 wcieleń Winstona Churchilla. 2 czerwca 1953 roku wszyscy w końcu poczują się bezpiecznie i zaśpiewają God Save the Queen, a Wimbledon zdecydowanie wygrają… truskawki. Londyńskie tajemnice na kilku stronach odkryją Holmes z Watsonem, niezmiennie walcząc o uwagę z Herkulesem Poirotem. Wsiadaj z nami do czerwonego autobusu i ruszajmy śladami Sekretów Londynu!

Sól przemysłowa w wędlinach, „masło”, w którym jest bardzo mało tłuszczu zwierzęcego, nastrzykiwane azotynami ryby… Co jakiś czas wybuchają afery związane z fałszowaniem żywności. Zdarza się, że oszustwa spowodowane są niewiedzą lub pomyłką, ale częściej ich źródłem jest chęć zysku. Zjawisko to nie jest nowe, co w książce Uczta szubrawców. Historia żywnościowych przekrętów obrazowo i ze znawstwem opisuje autor wielu publikacji o tematyce kulinarnej oraz smakosz Andrzej Fiedoruk. Dowiecie się z niej, jak oszukiwano w starożytności i jakim manipulacjom jesteśmy poddawani teraz, czego spodziewać się po określeniu „miks” i zbyt taniej oliwie lub przyprawach. Jednocześnie autor wyjaśnia, jak czytać etykiety i podpowiada, na co zwrócić uwagę, kupując poszczególne produkty spożywcze, aby nie wpaść w pułapkę fałszerzy i speców od reklamy. Zdradza, jak wybrać dobrą kawę, niezafałszowany miód, sprawdzić świeżość ryby i jakość lodów.

Oszustwa żywieniowe to także lansowanie konkretnych diet i komponentów przy jednoczesnym demonizowaniu innych. Co kilka lat wytyczne się zmieniają, ale w międzyczasie konsumenci płacą krocie za modne nowinki, czasem tracąc przy tym zdrowie. Na nasze zachowania i wybory wpływają także marketingowcy na usługach firm fastfoodowych i hipermarketów, przez co często jemy więcej „śmieciowego” jedzenia.

W książce przeczytacie, jak na przestrzeni wieków zmieniały się zachowania karczmarzy i restauratorów oraz czym jest gastro-fizyka. Ale także o tym, w jaki sposób – często mając jedynie pomysł i niewielki kapitał – stworzyli swoje imperia dzisiejsi potentaci w branży i jak radzili sobie z konkurencją.

A jak będzie wyglądało żywienie w przyszłości? Być może coraz większa świadomość konsumentów w połączeniu z rozwojem technologii sprawi, że producenci i sprzedawcy produktów spożywczych będą musieli działać w sposób transparentny i etyczny. Oby!

Stosowanie substancji dodatkowych w przetwórstwie mięsa zyskało zarówno wielu zwolenników - szczególnie wśród producentów, jak i przeciwników – zwłaszcza w grupie konsumentów. Dla pierwszych dodatki są dobrym narzędziem do uzyskania powtarzalnej jakości przy zróżnicowanym surowcu oraz zabezpieczają trwałość ,a "przy okazji" poprawiają efektywność ekonomiczną produkcji. Drudzy widzą w tych substancjach główną przyczynę niskiej jakości wyrobów. Obserwowane istotne pogorszenie jakości produktów zawierających różne dodatki przeważnie jest skutkiem nieumiejętności ich stosowania lub nieprzestrzegania opracowanych zaleceń. Prezentowana publikacja przybliża czytelnikowi problematykę wykorzystania substancji dodatkowych w racjonalnie prowadzonym procesie produkcji wyrobów mięsnych. Ma na celu przedstawienie właściwości różnych grup dodatków-ich zalet i wad oraz niebezpieczeństw związanych z ich używaniem. Zawiera informacje zarówno podstawowe, jak i technologiczne. Uwzględnia też ograniczenia prawne w stosowaniu dodatków. Książka jest przeznaczona głównie dla technologów zatrudnionych w przetwórstwie mięsnym, rybnym, garmażeryjnym oraz koncentratów spożywczych. Ze względu na informacje podstawowe i opisy metodyczne powinna być wykorzystana jako pomoc dydaktyczna dla słuchaczy różnych studiów związanych z technologią żywności.

Opowieść dla młodszych dzieci o przygodach bohaterów bestsellerowej serii "Frigiel i Fluffy", której akcja toczy się w uniwersum Minecrafta. Młodsi czytelnicy poznają wcześniejsze losy Frigiela i jego wiernego psa Fluffy’ego.

Odkryj początki niesamowitych przygód Frigiela i Fluffy’ego!

Frigiel, który niedawno skończył dziesięć lat, mieszka w wiosce Lanniel, gdzie za sprawą częstych wyjazdów swojego dziadka Ernalda niekiedy dopada go samotność. Większość miejscowych dzieci, z Erikhiem i Broghiem na czele, trzyma Frigiela na dystans. Niewzruszoną przyjaźń okazują chłopcu jedynie Ophelia – młoda adeptka architektury – oraz Fluffy, pies, który pojawił się w życiu Frigiela kilka lat wcześniej.

W Lanniel odbywa się tymczasem wielkie polowanie na skarb, w którym biorą udział wszystkie miejscowe dzieci. Ophelia oraz Frigiel w towarzystwie Fluffy’ego liczą na to, że wygrają obiecany zwycięzcom diamentowy kilof i pokonają Erikha i jego bandę.

Jednak kiedy znika Jenna, młodsza siostra Erikha, wszystkie dzieci łączą siły, aby ją odnaleźć.

Ta bogato ilustrowana książka wnikliwie opowiada historię rozwoju i służby najpopularniejszego powojennego czołgu T-55, który od lat 60. XX wieku zasilał armie blisko 40 krajów. Autorzy, wybitni znawcy tematu, czerpią z najnowszych badań archiwów rosyjskich oraz bogatej kolekcji zdjęć.

Czołg T-55 wszedł do uzbrojenia w Związku Sowieckim w maju 1958 roku. W istocie powstał jako „racjonalizatorska” wersja czołgu T-54B: z silną armatą 100 mm i silnikiem dieslowskim W-2. W późniejszych latach wprowadzono w nim inne znaczne ulepszenia, w tym możliwość prowadzenia ognia przy użyciu przeciwpancernych pocisków rakietowych, dalmierze laserowe, większą moc wyjściową silnika i nowy układ jezdny oraz dodatkowe środki ochrony, szczególnie przeciwjądrowej.

Mimo że T-55 był ściśle związany z projektami poprzednich sowieckich czołgów, należał do najbardziej znanych typów broni stworzonych przez Związek Sowiecki w okresie zimnej wojny i jednocześnie stał się jednym z najbardziej rozpowszechnionych typów uzbrojenia w historii. W Związku Sowieckim wyprodukowano blisko 23 tysiące egzemplarzy T-55 we wszystkich wersjach, 15 tysięcy – w Polsce i Czechosłowacji, pewną niewielką liczbę – w Rumunii, z kolei tysiące pochodnych wersji opuściły fabryki w Chińskiej Republice Ludowej. Łącznie wyprodukowano ponad 95 tysięcy sztuk tego wozu bojowego (i jego pochodnych) – co zapewniło mu pierwsze miejsce pod względem liczebności na świecie.  

Niemiecka dywizja pancerna, wyposażona w najnowocześniejszy sprzęt wojskowy, była samodzielnym związkiem taktycznym, zdolnym do przełamania nieprzyjacielskich linii obronnych, likwidacji oporu przeciwnika na zdobytym terenie i ustanowienia nowej linii frontu.

Pierwsze trzy niemieckie dywizje pancerne powstały w 1935 roku z inicjatywy i pod nadzorem Heinza Guderiana. Zyskały reputację dzięki taktyce blitzkriegu i błyskawicznym zwycięstwom militarnym w latach 1939–1940. Do czasu gdy Niemcy zaatakowały Związek Sowiecki, liczba tych formacji wzrosła do 21. Ich organizacja (liczba pułków, batalionów oraz typy używanych pojazdów) nieustannie się zmieniała, gdyż wyciągano wnioski z przebiegu walk i problemów z wyposażeniem tych dywizji w odpowiedni sprzęt.

Trzeci tom kompendium Niemiecka broń pancerna to wyczerpujące źródło wiedzy o strukturze i historii najpotężniejszej formacji sił zbrojnych Trzeciej Rzeszy. Autor przedstawia fascynujące dzieje dywizji pancernych – od powstania w latach przedwojennych, po rozwój i ewolucję w okresie wojny – oraz dokładny opis wszystkich jednostek w ich składzie i działania na polach bitew. Szczegółowo opisuje struktury organizacyjne oraz doświadczenia bojowe tych dywizji na frontach drugiej wojny światowej. Publikacja powstała w oparciu o bogate źródła z lat przedwojennych i wojennych. Tekst został zilustrowany wykresami i tablicami, cytowanymi fragmentami autentycznych wojennych raportów oraz efektownymi, nieznanymi wcześniej zdjęciami z archiwów i zbiorów prywatnych.  

Thomas Anderson jest uznanym specjalistą w dziedzinie niemieckich opancerzonych wozów bojowych z lat drugiej wojny światowej i autorem licznych poświęconych im książek. Nakładem Wydawnictwa RM ukazały się jego monografie Pantera (2018) i Tygrys (2022), dwa pierwsze tomy Niemieckiej broni pancernej (2022), a także kompendium Czołgi II wojny światowej (2021).