Praca dotyczy zagadnień związanych z oceną hałasu zewnętrznego i wewnętrznego miejskiego systemu transportu. Głównym celem pracy była ocena oddziaływania dźwięku na ludzi w środowisku miejskim. Aby osiągnąć postawiony cel, wykonano badania eksperymentalne i ankietowe subiektywnego postrzegania dźwięku. Na ich podstawie zbudowano modele regresyjne, które umożliwiają prognozowanie poziomów dźwięku w środowisku miejskim oraz we wnętrzu pojazdów. Przedstawione w monografii cele podzielono na trzy nurty badawcze. Pierwszy nurt badawczy związany był z oceną klimatu akustycznego na wybranych ciągach komunikacyjnych miasta Poznania (autostradowej obwodnicy Komorniki–Krzesiny oraz na głównych ulicach miasta). Na podstawie wykonanych pomiarów w środowisku autostrady opracowano oraz zweryfikowano modele, które w swoich algorytmach ujmują natężenie ruchu pojazdów i odległość od jezdni autostrady. Ponadto wykonane pomiary porównano z dopuszczalnymi poziomami dźwięku zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Środowiska. Dodatkowo wśród osób mieszkających w bezpośrednim otoczeniu autostradowej obwodnicy miasta przeprowadzono badanie sondażowe związane z postrzeganiem przez te osoby zjawisk związanych z hałasem komunikacyjnym. Drugi nurt badawczy dotyczył zagadnień związanych z oceną hałasu wewnętrznego w wybranych typach autobusów i tramwajów. W ramach tego nurtu zrealizowano następujące zadania: wykonano badania ankietowe wśród pasażerów związane z oceną zjawisk wibroakustycznych występujących wewnątrz tramwajów i autobusów oraz wykonano pomiary wielomikrofonowe w wybranych typach autobusów miejskich Solaris Urbino i MAN Lion’s City oraz tramwajach Solaris Tramino i Siemens Combino na postoju i podczas jazdy. Badania wykazały, że w pojazdach transportu zbiorowego można wskazać strefy oddziaływania dźwięków oraz istnieje korelacja pomiędzy hałasem a prędkością, z jaką poruszają się autobusy i tramwaje. Trzeci nurt badawczy związany był z rejestracją i analizą sygnałów dźwiękowych niezbędnych do opracowania metody nauki orientacji przestrzennej osób niewidomych i słabowidzących. Na podstawie wskazanych przez osoby niewidome istotnych dźwięków środowiska dokonano rejestracji wybranych sygnałów, które są charakterystyczne dla dużej aglomeracji miejskiej. Zgromadzony materiał badawczy umożliwił stwierdzenie, że każdy obiekt może mieć swoją charakterystyczną sygnaturę akustyczną (mapę czasowo-widmową), która wyróżnia go na tle szumu akustycznego miasta. Dzięki temu możliwe jest wykorzystanie nagrań do nauki orientacji przestrzennej osób niewidomych.
DNI OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ
15-05-2026
, admin