Bellona

Bohaterka tej książki należy do pokolenia, które nazywano straconym pokoleniem Kolumbów. Ale ona, w przeciwieństwie do tylu innych, może uznać się za osobę spełnioną, o życiorysie niebanalnym, naznaczonym troską o dobro najważniejsze – ojczyznę. Karolina z rodziny Mariampolskich pochodzi z Kresów. W dramatycznych okolicznościach została, jak wielu innych Polaków, zesłana na Syberię. Wraz z innymi przez Rosję, Iran, Indie trafiła do Afryki i dopiero tam jej los odmienił się na lepszy. Dziś, po latach, opowiedziała o swych przeżyciach, by nie odeszły w zapomnienie. Opowieść kończy w tym momencie, gdy spotkała swego przyszłego męża – ostatniego Prezydenta RP na Uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego.

W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku gen. Wojciech Jaruzelski wprowadził w Polsce stan wojenny. Zawieszona została działalność partii politycznych, organizacji społecznych i związków zawodowych, w tym zwłaszcza NSZZ „Solidarności”. Zatrzymano ok. 10 tys. osób (część została zwolniona po podpisaniu tzw. lojalek), internowani zostali obradujący w Gdańsku przywódcy „Solidarności”. Wśród zatrzymanych był szef związku Lech Wałęsa. Władze potraktowały go nieco inaczej niż pozostałych zatrzymanych i proponowały rozmowy, ale Wałęsa nie chciał rozmawiać bez udziału swoich doradców. Autor tej książki był wówczas funkcjonariusze Biura Ochrony Rządu i wszedł w skład Specjalnej Grupy Ochronnej. To do zadań tego zespołu wchodziło strzeżenie Lecha Wałęsy w okresie niespełna roku jego internowania, choć terminu „internowanie” unikano wówczas jak ognia. Wałęsę przewożono do różnych miejsc, najpierw w okolicach Warszawy, m.in. był osadzony w zamkniętym dla osób z zewnątrz pałacu w Otwocku Wielkim, przeznaczonym na ogół do goszczenia przybywających z wizytami państwowymi dostojników zagranicznych. Kiedy nadzieje na wykorzystanie jego osoby w celach propagandowych upadły, przywódcę „Solidarności” wywieziono do specjalnego ośrodka rządowego w Arłamowie na Pogórzu Przemyskim, w południowo-wschodnim, wyludnionym zakątku Polski. Wydawało się, że tam, „na krańcu świata”, nie będzie groźny. Ośrodek służył dotychczas jako hotel dla przybywających na polowania dostojników krajowych i zagranicznych.

Ronald Jeffery, Anglik, który zbiegł z obozu jenieckiego w Łodzi do Warszawy i wstąpił do AK, jest jedną z najbardziej kolorowych i heroicznych postaci polskiego podziemia. Odznaczył się wręcz szaleńczą odwagą, przy której bledną wyczyny Kmicica i Skrzetuskiego.

Praca ta jest próbą ustalenia: kiedy, jak i dlaczego autorzy Powstania zdecydowali się opanować Warszawę polskim wysiłkiem, przynajmniej na dwanaście godzin przed wejściem do niej Rosjan, chociaż wiedzieli, że stołecznym oddziałom Armii Krajowej brakowało potrzebnej ku temu broni i amunicji. Chodziło też o ustalanie, w jakim stopniu polityczne, ideologiczne i dyplomatyczne założenia i pociągnięcia władz RP na uchodźstwie i w kraju przyczyniły się do wybuchu Powstania. Praca ta nie zajmuje się przebiegiem samego Powstania, a czysto wojskowa działalność Armii Krajowej jest uwzględniona i omówiona o tyle, o ile wpływa na politykę walki w stolicy. Książka omawia główne dziedziny życia narodowego w okresie II wojny światowej, jak również przedstawia genezę i rozwój polskiego ruchu oporu. Bada też stosunki między obozem londyńskim a ruchem komunistycznym ze względu na to, że w końcowych latach wojny ugrupowania te wzajemnie ubiegały się o władzę w powojennej Polsce, co wpływało na polityczne decyzje Rządu RP na uchodźstwie.

Każdy wybór - stanowi odzwierciedlenie poglądów redaktora naukowego dzieła i kierowanego przezeń zespołu. Inni historycy mogliby wskazać bitwy, ich zdaniem bardziej znaczące w dziejach świata. Wszelkie tego rodzaju rankingi w historii są pouczającym intelektualnym dyskursem, pod warunkiem że będziemy pamiętać o ich umownym charakterze. Typowe dla historiografii zachodniej jest bardzo wybiórcze podejście do bitew z dziejów Polski i w ogóle Europy środkowej i Wschodniej, skoro brakuje tak ważnych batalii jak Grunwald, Biała Góra czy bitwa warszawska 1920 roku. Gdyby nie zwycięstwo Polski nad bolszewikami zupełnie inaczej ułożyłaby się historia Europy, a może i świata. Taki był jednak wybór zespołu autorskiego.
Mimo wyrażonych powyżej zastrzeżeń oryginalne poglądy autorów na rozwój historię wojskowości i sztuki wojennej, w połączeniu z niewątpliwą erudycją w ich prezentowaniu, przesądziły o udostępnieniu tego interesującego dzieła polskiemu czytelnikowi.

Ogród przydomowy składający się z części frontowej i tej za domem powinien być postrzegany jako harmonijne dopełnienie budynku mieszkalnego. Duża różnorodność stylów i bogactwo możliwych do zrealizowania motywów kompozycyjnych wydaje się wprost nieograniczone. To od nas zależy w jakim stopniu uda się stworzyć wymarzony ogród.

Publikacja zwiera historię powstania, szczegółowy opis konstrukcji i zastosowanie bojowe polskich armat przeciwlotniczych wz. 36/37 kal. 75 mm oraz Bofors wz. 36 kal. 40 mm. Obie stanowiły podstawową broń przeciwlotniczą Wojska Polskiego w kampanii wrześniowej 1939 roku. Działo plot. kal. 40 mm skonstruowano na początku lat 30. w szwedzkim koncernie Bofors. Okazało się ono konstrukcją doskonałą i licencję na jego wytwarzanie nabyły Belgia, Norwegia, USA, Wielka Brytania, Związek Sowiecki i w 1935 roku także Polska. produkcję podjęto w Starachowickich zakładach Górniczych S.A. Do 1 IX 1939 roku Wojsko Polskie otrzymało 358 armat plot. wz. 36 kal. 40 mm (planowano zakup 638 armat). Przed wybuchem wojny za granicę sprzedano ok. 168 dział tego typu. Ponownie z armatami plot. Bofors zetknęli się żołnierze Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Otrzymały je jednostki formowane w Wielkiej Brytanii (m.in. 1 Dywizja Pancerna(, na Bliskim Wschodzie i we Włoszech. Znacznie potężniejsza armata plot. kal. 75 mm została skonstruowana w połowie lat 30. w Starachowickich Zakładach Górniczych S.A. na zamówienie Ministerstwa Spraw Wojskowych. Potrzeby Wojska Polskiego określono na 460 armat tego typu, ale do I IX 1939 r. armia otrzymała jedynie 52 działa plot. kal. 75 mm. Użyto ich do obrony przed niemieckimi bombowcami Warszawy, Lublina, Łucka, Stanisławowa, a także do zwalczania niemieckiej broni pancernej.