Bezdroża

Przewodnik Warszawa. Ucieczki z miasta to zbiór kilkudziesięciu pomysłów na wycieczki po Mazowszu i nie tylko - na pół dnia, na cały dzień i na weekend. Skorzystaj z propozycji wypadów w interesujące, często niebanalne i rzadko odwiedzane miejsca, do których można dotrzeć w kilkadziesiąt minut.

Ile masz czasu?

W przewodniku znajdziesz propozycje wycieczek kilkugodzinnych, całodniowych i weekendowych. Wybierz tę, która akurat Ci odpowiada!

Co chcesz robić?

Możesz wybierać spośród kilkudziesięciu różnorodnych pomysłów. Znajdziesz tu propozycje zarówno dla amatorów zwiedzania zabytków i muzeów, jak i dla spragnionych odpoczynku na łonie natury, dla rodzin z dziećmi, dla miłośników jazdy na rowerze czy pływania kajakiem.

Ruszaj!

Nie trać czasu! Niczego więcej nie potrzebujesz, by wyruszyć w drogę.

W przewodniku znajdziesz opisy tras wycieczek i miejsc, które warto zobaczyć, a także informacje o dojazdach i powrotach, godzinach otwarcia obiektów, punktach noclegowych oraz lokalach gastronomicznych.

Malwina i Artur Flaczyńscy – para pasjonatów podróży i fotografii, od lat związanych z warszawskim Klubem Podróży Jarema. Z wykształcenia pedagog i geograf – w praktyce specjaliści w dziedzinie łączenia turystyki z wychowywaniem dzieci. Poznali się w schronisku górskim i odtąd wędrują razem. Ich największe podróżnicze miłości to daleka Azja oraz Bałkany, a w Polsce Podlasie, Dolny Śląsk i Kaszuby.

Sądecczyzna, której serce wyznaczają dwie rzeki - Dunajec i Poprad - jest krainą pełną magicznych zakątków. Znajdziemy tu zabytki sakralne trzech obrządków, niezwykle klimatyczne kurorty, które zachowały czar dawnych lat, oraz ciekawą, wielokulturową historię zaklętą w tradycji, sztuce i architekturze. Między zalesionymi wzgórzami Beskidu Sądeckiego czas zwalnia, pozwalając niespiesznie cieszyć się wypoczynkiem na łonie natury.

Najliczniej odwiedzany region naszego kraju przez turystów to nie Podhale czy Mazury, ale właśnie Pomorze Zachodnie. Zdecydowana większość przyjeżdża tu, aby odpocząć na piaszczystych plażach Bałtyku. W niewielkiej odległości od morskiego brzegu zaczynają się innego typu akweny - malownicze, czyste jeziora o poszarpanej linii brzegowej - wymarzone miejsce dla nurków, żeglarzy oraz rodzin z dziećmi. Warto pospacerować również po tutejszych borach, których bogactwa docenią nie tylko grzybiarze. Miłośnicy historii natkną się na tych terenach na zabytki sięgające zamierzchłej prehistorii, a także zwiedzą pełne uroku miasta i miasteczka na czele ze Szczecinem - stolicą regionu.

Większe zagęszczenie zamków i pałaców niż na Dolnym Śląsku, można znaleźć podobno tylko w Dolinie Loary we Francji. Wspaniałych zabytków jest tu rzeczywiście nieprzebrana liczba. Sama stolica regionu - Wrocław - pełna jest architektonicznych perełek. Region słynie nie tylko ze wspaniałych pamiątek historii. Dolny Śląsk to również prastare Sudety, składające się z wielu różnorodnych pasm górskich na czele z Karkonoszami, gdzie w dolinach przycupnęły słynne kiedyś w całej Europie, a ostatnio na nowo prężnie się rozwijające kurorty i uzdrowiska.

Kraków - miasto królów, wielowiekowa stolica i świadek przełomowych dziejów w historii Polski. Skarbnica zabytków architektury oraz cennych dzieł sztuki, a przy tym prężnie rozwijająca się aglomeracja przyciągająca rzesze wielbicieli magicznego Kazimierza i awangardowego Podgórza. To miejsce czarujące klimatem, ofertą kulturalną i pyszną kuchnią. Także najbliższe okolice Krakowa aż kipią od różnych atrakcji turystycznych. Kto tu raz trafi, ten zakocha się na całe życie!

Kaszuby i Bory Tucholskie zdecydowanie zasługują na bliższe poznanie. Miłośnicy przyrody znajdą tu rozległe lasy, mokradła i czyste jeziora, amatorzy turystyki aktywnej - setki kilometrów szlaków pieszych, kajakowych, rowerowych oraz konnych, a rodziny z dziećmi - wspaniałe plenery i dużo atrakcji dla najmłodszych. Wielbicieli historii zainteresują wiekowe kurhany, pozostałości grodzisk oraz ciekawe zabytki, a także wciąż żywy folklor. Na smakoszy czekają zaś potrawy regionalne, nieznane w innych zakątkach Polski. Każdy, kto ceni piękne krajobrazy i ciszę, znajdzie tu coś dla siebie.

Beskid Śląski to jeden z najciekawszych regionów turystycznych w naszym kraju. Dobra infrastruktura, gęsta sieć szlaków pieszych i rowerowych oraz wiele możliwości poszusowania na nartach sprawiają, że warto tu przyjechać o każdej porze roku. Klimatyczne miasteczka kuszą górskimi krajobrazami i smakowitymi daniami, których na próżno szukać w innych zakątkach Polski. Od tradycyjnych strojów, dźwięków trombit i koniakowskich koronek, poprzez zabytki Szlaku Architektury Drewnianej, aż po nowoczesne koleje górskie i industrialne oblicza miast - w tym regionie każdy znajdzie coś dla siebie.

Choć Wielkopolska kojarzy się przede wszystkim z Poznaniem i Gnieznem, tak naprawdę kryje w zanadrzu znacznie więcej atrakcji. Każdy znajdzie tu coś dla siebie: od aktywnego wypoczynku nad którymś z licznych jezior, przez spływy kajakowe, malownicze szlaki rowerowe i leśne wędrówki, po zabytki Szlaku Cysterskiego oraz klimatyczne miasteczka. Na smakoszy czekają regionalne przysmaki (Wielkopolska to nie tylko pyry i rogale świętomarcińskie), a na głodnych kulturalnych wydarzeń - rozmaite festiwal

Sardynia to wyspa, którą można zwiedzać tygodniami, a mimo to opuszczać ją z odczuciem niedosytu. Tajemnicze relikty cywilizacji prehistorycznych i niezliczone zabytki późniejszych epok odnajdziemy tu niemal na każdym kroku. A to dopiero początek atrakcji: złociste plaże, dzikie pasma górskie, kolorowe święta i festy oraz znakomita śródziemnomorska kuchnia zakrapiana wybornymi oliwą i winem - wszystko to może sprawić, że stracimy dla Sardynii głowę...

Lhotse (8516 m n.p.m.), czwarta góra świata, to trzeci ośmiotysięcznik zdobyty przez Monikę Witkowską. Stanęła na nim 16 maja 2019 roku. Książka, która trzymasz w ręku, stanowi relację z tej wyprawy, złożoną z opowieści o wspinaczce, o spotkanych ludziach, o chwilach szczęścia, ale także o prawdziwych dramatach.

Sporo wątków dotyczy Mount Everestu - wszak obie góry wznoszą się dosłownie po sąsiedzku i żeby wejsc na ich szczyty, trzeba pokonać drogę, która w trzech czwartych, łącznie z obozami, jest wspólna.

Gdybym miał określić swoje życie dwoma słowami, byłyby to góra i dolina. Do dziś mam w pamięci żywy obraz naszego nauczyciela ze szkoły podstawowej w Ahornach, opowiadającego o najwyższej górze świata lub jak z bratem, siedząc w izbie przed radiem, śledzimy całymi dniami wejście trzech saksońskich alpinistów na Große Zinne. Nawet nie śmiałem marzyć, że sam stanę kiedyś na szczycie Mount Everestu, nie mówiąc już o innych najwyższych górach globu. A co dopiero, że będzie dane mi pisać historię alpinizmu, najpierw jako partner wspinaczkowy Reinholda Messnera aż do jego czternastego ośmiotysięcznika, a potem na własną rękę: jako autor najszybszego wejścia na Mount Everest, zjazdów na nartach z wierzchołków Nanga Parbat i Mount Everestu czy wytyczenia nowej drogi na Jasembie.

Rekordy, prędkość, konkurencja: wszystko to wpływało przez długi czas na moje życie. [...] Ten swoisty wyścig jest dla nas, alpinistów, błogosławieństwem i przekleństwem zarazem. Zbyt wielu partnerów od liny straciło życie w górach, wśród nich bliscy przyjaciele. Gdy na twoich oczach ginie kumpel, nic nie jest już jak dawniej. Dziś wiem, że lepiej w miarę szybko wrócić na górę związaną z nieszczęściem. A jednak musiało upłynąć ponad 25 lat od fatalnej w skutkach wyprawy, nim mogłem pojawić się ponownie pod Manaslu. Powrót na „Górę Ducha”, którą długo postrzegałem jako wroga, pozwolił mi pogodzić się z tragedią z 1991 roku, kiedy to najpierw Carlo Großrubatscher w pobliżu naszego namiotu odpadł z niewyjaśnionych przyczyn od ściany i zginął. Chwilę później mój najlepszy przyjaciel, Friedl Mutschlechner, gdy stał obok mnie, został śmiertelnie rażony piorunem. Z perspektywy lat myślę, że może popełniliśmy błąd, nie zawracając zawczasu. Tyle że błędy są, niestety, składową alpinizmu.

Hans Kammerlander, Prolog

Jako pierwszy człowiek zjechał na nartach z Mount Everestu i zdobył prawie wszystkie ośmiotysięczniki. Hans Kammerlander świętował imponujące sukcesy na najwyższych szczytach świata, jednocześnie przyjmując gorzkie razy od losu. Wraz z dziennikarzami Vereną Duregger i Mariem Viglem robi bilans swojego życia. W rozmowach opowiada nie tylko o górskich rekordach, wypowiada się również na tematy, które zajmują go prywatnie: mówi o szczerości i egoizmie, przyjaźniach i nieodwracalnych błędach. Wspomina, jak zmieniły go narodziny córki i czego oczekuje od przyszłości.

Ryba z baranią głową żyła, a być może żyje jeszcze do dziś w Morskim Oku. Tetmajer przytacza nazwiska znajomych górali, którzy widzieli ją „na własne oczy”. Wojtek Samek strzelał nawet do tej ryby, a inny góral opowiada, że „jechała z pół stawu z oździawionym pyske w biały dzień”. Miała to być ryba ogromna, a na owym baranim łbie między oczyma tkwił podobno wielki diament. Sceptycy utrzymują, że najprawdopodobniej była to wydra, tę wersję podtrzymuje też znany tatrolog Józef Nyka. Ale widział to kto wydrę z baranią głową i w dodatku z diamentem między oczyma? Bezwzględnie wersja z rybą brzmi prawdopodobniej...

Ta i 500 innych opowieści umilą niejeden wieczór pełen wspomnień o Waszych tatrzańskich „wyrypach”. Jedna z najciekawszych książek o Tatrach, jaką kiedykolwiek napisano, teraz w nowej odsłonie. Zadawajcie pytania i zgadujcie. Czytajcie i bawcie się razem z autorem Czesławem Momatiukiem. 55 zagadek panoramicznych, dodanych do nowego wydania, jeszcze bardziej uatrakcyjni tatrzańską „zgadywankę”. Radości ….

Pamiętam, jak mój ojciec przygotowywał tę książkę. Były to godziny spędzone w bibliotekach, czytelniach, na rozmowach z ludźmi… Ponadto „duchy opiekuńcze” były nie byle jakie: Paryscy, Nyka, Podoscy… Jeszcze dziś stoi mi przed oczyma widok sterty książek, kartotek, pudełek, notatek, broszur i wypisów, rozkładanych po mieszkaniu dopiero wieczorem, gdy nasza dziecięca trójca była już w „swojej strefie” i wreszcie było trochę miejsca. Treści tej książki dotyczące samych Tatr są właściwie nieprzemijające – nie mogły się wiele zdezaktualizować. Bo, mimo ciągłego rozwoju cywilizacji, Tatry wciąż zachowują swój niezmienny, tajemniczy i groźny wizerunek.

Wspomnienie syna autora, Michała Momatiuka (ze wstępu do drugiego wydania 500 zagadek o Tatrach)

Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

Dom pod biegunem to historia małżeństwa z Krakowa, Dagi i Piotrka, którzy pewnego zwykłego dnia 2012 roku wpadli na niezwykły pomysł wysłania aplikacji na wyprawę pod biegun. Rok pobytu w Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie wystarczył, by zupełnie przypadkowy wyjazd, spowodowany chęcią przeżycia arktycznej przygody, przerodził się w prawdziwą fascynację i wywołał u nich mityczną gorączkę polarną. Prawie trzy lata usilnych starań zakończyły się udziałem w kolejnej rocznej wyprawie — tym razem do Polskiej Stacji Antarktycznej im. Henryka Arctowskiego na Wyspie Króla Jerzego. W ten sposób Daga i Piotrek zostali pierwszym małżeństwem, które przezimowało w obu polskich stacjach polarnych. Praca w terenie, przy wyjącym wietrze, niespodziewane wizyty niedźwiedzi, przełamywanie własnych barier i ograniczeń oraz... prawdziwy dom — stworzony tam, gdzie siła natury góruje nad konwenansem, a zależność od drugiego człowieka jest tak duża jak nigdzie indziej na świecie. To tu, podczas wspólnych rozmów w mesie nad gorącym kubkiem herbaty, powstają polarne przyjaźnie. I nawiązują się kontakty, które rozpoznaje się po mocniejszym niż zwykle uścisku dłoni i błysku w oku.

Książka pokazuje życie w obu stacjach od kuchni: codzienne, powtarzalne zajęcia, badania, dbanie o stacyjny sprzęt i najbliższe otoczenie. Autorzy wnikliwie obserwują rzeczywistość, w której się poruszają, a swoją opowieść o małżeńskim wypadzie na koniec świat urozmaicają historią obu stacji, interesującymi dykteryjkami na temat życia polarników oraz wspomnieniami o przygodach, które wspólnie przeżyli.

Dagmara Andryszczak ur. w 1986 roku w Krakowie. Absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego, z wykształcenia tłumacz języka rosyjskiego. Razem z mężem Piotrem uczestniczyła w 35 Wyprawie Polarnej IGF PAN do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie (2012-2013) i 40 Wyprawie Antarktycznej do Polskiej Stacji Antarktycznej im. Henryka Arctowskiego na Wyspie Króla Jerzego (2015-2016). Związana z edukacją; pracowała w projektach ogólnopolskim Eduscience i międzynarodowym EDU-ARCTIC, promując badania w obszarach polarnych. Żartuje, że los nie bez powodu zesłał filologa do dwóch polski stacji badawczych, żeby potem nie napisać o tym książki. Współautorka bloga o wyprawach polarnych www.dompodbiegunem.pl.

Piotr Andryszczak ur. w 1982 roku w Krakowie. Absolwent Międzywydziałowej Szkoły Energetyki na AGH. Zamiłowanie do elektroniki, przypadek i szalony pomysł sprawiły, że aplikował na jedno ze stanowisk do stacji polarnej w Hornsundzie. Razem z Dagmarą uczestniczył w wyprawach polarnych do Arktyki i Antarktyki, gdzie zajmował się elektroniką, geofizyką i informatyką, a w wolnym czasie fotografował. Z Dagmarą i Piotrkiem poznaliśmy się na Morzu Arktycznym. Oni wracali do domu w Polsce, ja do domu na Spitsbergenie. Dopiero później dowiedziałam się, że po drodze do Krakowa Andryszczakowie zahaczyli jeszcze o Antarktykę.

Kreta – nazywana „królową greckich wysp”, jest kolebką europejskiej cywilizacji. Według mitów, to tu narodził się Zeus – najpotężniejszy z greckich bogów, a król Minos zamknął Minotaura w labiryncie. Wyspa zniewala swoim urokiem i dla wielu jest idealnym miejscem letniego wypoczynku. Piaszczyste plaże i lazurowe morze, z którego wręcz wyrastają wysokie góry, kryjące jaskinie i wąwozy, a wszystko to skąpane w słońcu. Nie sposób oprzeć się też serdeczności Greków, ich znakomitej kuchni i wybornie smakującemu winu. Wakacje na Krecie to gwarancja pełnego relaksu!
Travelbook to Twój niezastąpiony towarzysz podróży. Wskaże najważniejsze atrakcje, podpowie, czego szukać poza głównymi szlakami, i wprowadzi w świat miejscowych obyczajów. Znajdziesz w nim opisy najciekawszych regionów i miast, a sprawdzone informacje praktyczne umożliwią staranne zaplanowanie podróży. Przewodnik wspaniale uzupełniają czytelne mapy, świetne zdjęcia i liczne ramki z ciekawostkami. Wszystko to w połączeniu z poręcznym formatem i atrakcyjną szatą graficzną sprawia, że Travelbook to najlepszy wybór dla ciekawych świata.
Peter Zralek - urodził się w Polsce, ale od roku 1981 mieszka w Sztokholmie. Tam też studiował m.in. historię starożytną, egiptologię, psychologię oraz zaczął pracę w biurach podróży. Od końca lat 90. towarzyszy w wyjazdach polskim turystom – głównie po krajach basenu Morza Śródziemnego, Skandynawii i po Ziemi Świętej – współpracując jako pilot/przewodnik z polskimi organizacjami turystycznymi. Prywatnie odwiedził ok. 80 krajów na czterech kontynentach, dłużej mieszkając w Grecji, Włoszech, Indiach, Portugalii, Egipcie i na Malcie. Pracował również jako dziennikarz: po polsku debiutował w paryskiej Kulturze reportażem z Albanii, publikował ponadto relacje i reportaże z podróży m.in. w Zeszytach Literackich, Res Publice, Playboyu i wrocławskiej Odrze. Napisał kilka przewodników turystycznych dla czterech polskich wydawnictw. Zawodowo grał w hokeja na lodzie i w karty. Lubi wino, pływanie, boks, literaturę i kilka innych rzeczy.

Himalaje. Większe, niż myślisz!

Wiedza potoczna jest sumą uproszczeń. Mówimy: Himalaje, myślimy: Nepal. Tak zapewne odpowie dziewięć na dziesięć osób pytanych o położenie najwyższych gór świata. Z jednej strony trudno się dziwić: spośród czternastu ziemskich ośmiotysięczników w Nepalu jest ich aż osiem. Jednak Himalaje to potężny górski łańcuch o długości ponad dwóch i pół tysiąca kilometrów, z czego na terytorium Nepalu przypada mniej więcej jedna trzecia. Czy można zatem mówić o przejściu Himalajów bez zawitania do Indii, Pakistanu i Bhutanu?

Prawdą jest, że nazwa Wielki Szlak Himalajski według pierwotnych założeń odnosi się do "długodystansowego szlaku trekkingowego obejmującego łącznie około 1700 kilometrów od wschodniego do zachodniego krańca Nepalu". Tyle mówi o nim Wikipedia. I tę właśnie trasę w 2015 roku przeszli Joanna Lipowczan i Bartosz Malinowski. Dokonali tego jako pierwsi Polacy, a swoje doświadczenia opisali w książce Wielki Szlak Himalajski. 120 dni pieszej wędrówki przez Nepal. Mogliby spokojnie cieszyć się sukcesem, odbyli wszak jedną z najtrudniejszych marszrut świata. A jednak coś kazało obojgu wrócić w Himalaje i ponownie przeżywać trudy pieszej wędrówki. Tym razem w górach Indii, Pakistanu i Bhutanu. Ich relację z przejścia tej części szlaku znajdziesz w książce.

W trakcie czterech wypraw - nepalskiej, indyjskiej, pakistańskiej i bhutańskiej - zdobywcy Wielkiego Szlaku Himalajskiego przeszli w sumie 3600 kilometrów i pokonali około 100 wysokich przełęczy w 284 dni.