Soki roślinne i ich zastosowanie. Przyczynek do medycyny biologicznej.

Zasadnicze wskazówki farmakologiczne i terapeutyczne. Reprint wydania 1938 roku.

Wstęp

Soki roślinne stosowano jako leki już w starożytności. Arystoteles, a po nim Galen, Dioskurydes i Pliniusz, znali niektóre soki roślinne i chętnie je zalecali w różnych chorobach. Becher (1662) podaje zalety i wskazania lecznicze soku rzodkwi, a Hufeland (1842) wylicza już cały szereg soków roślinnych, dających doskonałe wyniki lecznicze. Zdaniem tego autora sok mniszka lekarskiego (Taraxacum officinale) leczy zapalenie wątroby, sok podbiału (Tussilago farfara) działa korzystnie w gruźlicy krtani, a zbawiennie w gruźlicy płuc. Sok babki (Plantago major) leczy rany i owrzodzenia twarzy (Sycosis), a inne soki (succus Fumariae, Graminis itp.) korzystnie wpływają na wszystkie „dyskrazje” i służą jako środki „oczyszczające krew”. W nowoczesnej nauce o lekach jedynie farmakopea brytyjska i francuska uznają i zalecają soki roślinne oraz podają sposób ich przygotowywania, dostosowany do nowoczesnych wymogów dietetyki i terapii.