Literackie Wydawnictwo

Na kartach Zbrodni katyńskiej Jolanta Adamska i Andrzej Przewoźnik ujęli w ramy zwartej opowieści wszystko, czego udało się dowiedzieć historykom na temat samej zbrodni oraz kłamstwa katyńskiego.

Autorzy uwzględnili najnowsze ustalenia i tropy, a książka jest wzbogacona zdjęciami, wśród których znajdą się fotografie dotychczas nieznane.

Tragicznie zmarły w katastrofie smoleńskiej Andrzej Przewoźnik był jednym z badaczy najlepiej zorientowanych w samej historii zbrodni katyńskiej i miał ogromne zasługi w jej upamiętnianiu.

Książka przez niego przygotowana staje się w tym kontekście swoistym testamentem, a zarazem zwięzłym podsumowaniem najważniejszych faktów i spraw, które Katynia dotyczą.

W tym bardzo ważnego obecnie zjawiska - pamięci o Katyniu. Andrzej Przewoźnik (1963-2010) - historyk, sekretarz generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

Zaangażowany m.in. w prace nad utrwalaniem pamięci o zbrodni katyńskiej. Wiceprzewodniczący i Sekretarz Komisji ds. Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Katyńskiej przy Prezesie Rady Ministrów (1994-98).

Członek Rady Muzealnej Muzeum Auschwitz-Birkenau, wiceprzewodniczący Rady Muzeum Wojska Polskiego, członek Rady Programowej Muzeum Powstania Warszawskiego.

Andrzej Przewoźnik zginął w kwietniu 2010 roku w katastrofie samolotu prezydenckiego, w drodze na uroczystości 70-lecia zbrodni katyńskiej.

Jolanta Adamska - historyk, działająca w zespole upamiętniającym ofiary zbrodni katyńskiej (m.in. organizacja nekropolii), współpracująca z Andrzejem Przewoźnikiem

Autobiografia Marcina Świetlickiego

Marcin Świetlicki — jeden z najwybitniejszych polskich poetów współczesnych, który z sukcesem łączy dwa pola działań: literaturę i muzykę — w obszernej autobiograficznej rozmowie z Rafałem Księżykiem, mistrzem wywiadu rzeki.

Z reguły nieskory do zwierzeń i pilnie strzegący granicy prywatności, w tej książce Świetlicki opowiada zaskakująco otwarcie o swoim życiu, nie pomijając epizodów bolesnych, trudnych, a nawet dramatycznych, nie popada jednak nigdy w tani sentymentalizm ani celebrycki ekshibicjonizm.

„Mogłem uczestniczyć w panelach, jeździć na stypendia, w radiu i telewizji czytać z kartki swoje wiersze, które nie byłyby takie, jakie są, tylko byłyby takie, żeby się wszystkim podobały. Mogłem tak zrobić, być może byłbym spokojniejszy, byłbym szczęśliwszy. Mogłem tak wybrać, ale tak nie wybrałem”.

W opowieściach Marcina Świetlickiego pojawiają się między innymi najważniejsi twórcy pokolenia „brulionu”, muzycy zespołu Świetliki, dziennikarze i redaktorzy "Tygodnika Powszechnego", malarze Grupy Ładnie, legendarne postacie sceny muzycznej, artyści z którymi na przestrzeni lat przyjaźnił się, wadził, współpracował. Niezwykły zmysł obserwacji oraz ironiczne spojrzenie pozwalają Świetlickiemu tworzyć żywe i kapitalnie uchwycone portrety indywidualne i środowiskowe. Wyłania się z tego odmalowany z odrębnej perspektywy zapis przemian Polski ostatnich czterdziestu lat.

Prawdziwie fascynujący, wielowymiarowy autoportret wybitnego artysty, człowieka dojrzałego i doświadczonego. Wątki biograficzne przeplatają się tu z refleksjami dotyczącymi nie tylko sztuki, ale także przyjaźni, miłości, rodzicielstwa, lojalności, wiary, pokusy autodestrukcji i woli przetrwania.