Architektura

Rozprawa poświęcona problemom ochrony miast w przeszłooeci i obecnie. Przedstawiono w niej początki kształtowania się koncepcji zabytku i teorii konserwatorskiej, związane z przebudową stolic europejskich i ich techniczną modernizację na przełomie XIX i XX wieku. Przywołano osiągnięcie polskiej szkoły konserwacji w zakresie ochrony miast, jakim były studia historyczno-urbanistyczne. 
 

Formy wspornikowe umożliwiają bardziej urozmaicone kształtowanie architektoniczne indywidualnych domów mieszkalnych. Ułatwiają też wprowadzenie różnorodnych kompozycji materiałowych. W poszukiwaniu odpowiedniej formy obiektów pojawił się kierunek polegający na projektowaniu budynków w wyraźnej spójności z logiką kształtowania strukturalnego. Nowatorska forma architektoniczno-konstrukcyjna to na pewno silny impuls do tworzenia oryginalnych kształtów, które będą inspirowały kolejnych twórców. Znaczącym aspektem w kształtowaniu wspornikowych domów indywidualnych jest ich subiektywny odbiór emocjonalny z oczywistą świadomością, że nowe architektoniczne formy przestrzenne z czasem powszednieją, co należałoby uznać za stan naturalny. Zgromadzenie takich przykładów w jednej pracy oraz ich uszeregowanie wskazuje na występowanie tendencji do wykorzystywania form wspornikowych we współczesnej, interdyscyplinarnej twórczości architektonicznej.

Praca opisuje historię liczącą wiele tysięcy lat, przybliża znajomość odwiecznych technik, prezentuje najnowsze doświadczenia w dziedzinie budownictwa z surowej ziemi. Zawiera więc kompendium wiedzy o ziemi — materiale budowlanym i kulturotwórczym. Poznanie tradycyjnych technik i konstrukcji z ziemi może stać się inspirującym źródłem dla współczesnych poszukiwań architektury proekologicznej.

W prezentowanej monografii przedstawiono wybrane, zrealizowane i niezrealizowane na terenie Syrii, projekty architektoniczne i urbanistyczne opracowane przez polskich specjalistów. Kraj ten od roku 2011 jest nieustannie niszczony działaniami wojennymi, które prowadzone są we wszystkich jego rejonach. W wielu przypadkach trudno jest dziś jednoznacznie stwierdzić, czy obiekty realizowane przez polskich urbanistów i architektów przetrwały działania wojenne.

Celem monografii było zaproponowanie nowego sposobu szacowania wielkości i programowania stref funkcjonalno-użytkowych terminali lotniczych z wykorzystaniem autorskiego i pionierskiego algorytmu wspomagającego proces projektowy. Praca systematyzuje w syntetycznej formie wiedzę na temat zagadnień związanych z budynkami terminali lotniczych i opisuje zebraną wiedzę w zakresie rozwoju koncepcji układów przestrzennych, rozwiązań funkcjonalno-przestrzennych oraz wpływu prognozowanej przepustowości portu lotniczego na wielkość i formę terminali.

Niniejsza monografia powstała w związku z projektem badawczym oraz studenckim konkursem architektonicznym zorganizowanym w 2017 roku przez Wydział Architektury Politechniki Śląskiej, Wydział Budownictwa i Mechaniki Uniwersytetu w Cassino oraz miasto San Pietro Infine. Projekt został podjęty przez Zespół Historii Architektury i Konserwacji Zabytków w Katedrze RAr-3 Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej w ramach przedmiotu „projektowanie konserwatorskie” w roku akademickim 2016-2017, a uczestniczyli w nim studenci pierwszego semestru studiów magisterskich pod kierunkiem dr hab. inż. arch. Magdaleny Żmudzińskiej-Nowak, prof. PŚ, dr inż. arch. Teresy Adamczyk-Bomersbach, dr inż. arch. Marii Malzacher, dr. inż. arch. Ryszarda Nakoniecznego, dr. inż. arch. Rafała Radziewicza-Winnickiego, dr inż. arch. Elżbiety Rdzawskiej-Augustin, dr inż. arch. Justyny Swoszowskiej i dr inż. arch. Magdaleny Krause

Nośność na ścinanie zginanych elementów żelbetowych bez zbrojenia poprzecznego

Dynamika gruntów. Modele obliczeniowe.

Miejskie farmy ze zwierzętami, ogrody edukacyjne i ośrodki jeździeckie

Podjęty temat badawczy to wynik wieloletnich obserwacji przestrzeni Poznania, na podstawie których postawiono tezę, że jakość wielu miejsc publicznych w Poznaniu nie spełnia oczekiwań grupy użytkowników powyżej 65. roku życia i nie zachęca ich do korzystania z przestrzeni miejskich. Istnieją kluczowe elementy wyposażenia miejsc publicznych, które determinują możliwość ich użytkowania przez osoby starsze. Wśród nich najważniejsze są miejsca odpoczynku wyposażone w ławki. Ich liczba, rozmieszczenie i forma są ważne dla kształtowania przestrzeni przyjaznych seniorom. Badania przeprowadzono w celu oceny jakości wybranych miejsc publicznych Poznania z uwzględnieniem oczekiwań i ograniczeń osób starszych oraz wskazanie elementów aranżacji i wyposażenia przestrzeni miejskiej, które decydują o jej atrakcyjności dla grupy 65+. Ważnym celem pomocniczym było rozpoznanie oczekiwań osób starszych wobec miejsc publicznych oraz barier utrudniających im korzystanie z nich. W rezultacie wskazano przykłady najwyżej i najniżej ocenionych miejsc publicznych Poznania oraz cech miejsca de-terminujących te oceny. Podjęto próbę określenia standardów kształtowania modelowych miejsc publicznych na przykładzie Poznania. Wyniki badań mogą być wykorzystane w planowaniu działań rewitalizacyjnych i adaptacyjnych oraz podnoszeniu jakości wyposażenia i aranżacji miejsc publicznych Poznania oraz innych miast.

Poruszone w pracy zagadnienia dotyczą roli kreatywności w ożywianiu obszarów śródmiejskich. Podstawą przyjętych rozważań jest rozumienie kreatywności w sposób bardzo szeroki, oznaczający gotowość do niekon-wencjonalnej, elastycznej interpretacji zmieniających się uwarunkowań i in¬nowacyjnego zarządzania miastem. Kreatywność może być wykorzystana jako instrument równoważący rozwój społeczny i ekonomiczny. Założeniem wyznaczania obszarów kreatywności jest aktywizacja dzielnic śródmiejskich przez wykorzystanie ich niepowtarzal-nego charakteru do rozwoju innowacyjnych gospodarki doznań i ekonomii przeżyć.

DYNAMIKA KONSTRUKCJI BUDOWLANYCH T.2