Miejskie farmy ze zwierzętami, ogrody edukacyjne i ośrodki jeździeckie

Podjęty temat badawczy to wynik wieloletnich obserwacji przestrzeni Poznania, na podstawie których postawiono tezę, że jakość wielu miejsc publicznych w Poznaniu nie spełnia oczekiwań grupy użytkowników powyżej 65. roku życia i nie zachęca ich do korzystania z przestrzeni miejskich. Istnieją kluczowe elementy wyposażenia miejsc publicznych, które determinują możliwość ich użytkowania przez osoby starsze. Wśród nich najważniejsze są miejsca odpoczynku wyposażone w ławki. Ich liczba, rozmieszczenie i forma są ważne dla kształtowania przestrzeni przyjaznych seniorom. Badania przeprowadzono w celu oceny jakości wybranych miejsc publicznych Poznania z uwzględnieniem oczekiwań i ograniczeń osób starszych oraz wskazanie elementów aranżacji i wyposażenia przestrzeni miejskiej, które decydują o jej atrakcyjności dla grupy 65+. Ważnym celem pomocniczym było rozpoznanie oczekiwań osób starszych wobec miejsc publicznych oraz barier utrudniających im korzystanie z nich. W rezultacie wskazano przykłady najwyżej i najniżej ocenionych miejsc publicznych Poznania oraz cech miejsca de-terminujących te oceny. Podjęto próbę określenia standardów kształtowania modelowych miejsc publicznych na przykładzie Poznania. Wyniki badań mogą być wykorzystane w planowaniu działań rewitalizacyjnych i adaptacyjnych oraz podnoszeniu jakości wyposażenia i aranżacji miejsc publicznych Poznania oraz innych miast.

Poruszone w pracy zagadnienia dotyczą roli kreatywności w ożywianiu obszarów śródmiejskich. Podstawą przyjętych rozważań jest rozumienie kreatywności w sposób bardzo szeroki, oznaczający gotowość do niekon-wencjonalnej, elastycznej interpretacji zmieniających się uwarunkowań i in¬nowacyjnego zarządzania miastem. Kreatywność może być wykorzystana jako instrument równoważący rozwój społeczny i ekonomiczny. Założeniem wyznaczania obszarów kreatywności jest aktywizacja dzielnic śródmiejskich przez wykorzystanie ich niepowtarzal-nego charakteru do rozwoju innowacyjnych gospodarki doznań i ekonomii przeżyć.

DYNAMIKA KONSTRUKCJI BUDOWLANYCH T.2

9788377755266

DYNAMIKA KONSTRUKCJI BUDOWLANYCH T.1

brak opisu

Zakres podręcznika
Proces projektowania konstrukcji, w tym konstrukcji stalowych, składa się z kilku faz: • projektowania koncepcyjnego (wstępnego), podczas którego konstruktor wspólnie z archi-tektem dokonuje wyboru rodzaju materiału konstrukcji (stal, żelbet, drewno), dokonuje roz-planowania poziomego i pionowego konstrukcji (siatka słupów, układ stężający). Na tym etapie wykonuje się często bardzo uproszczone obliczenia, mające na celu wstępne ustalenie wymiarów podstawowych elementów konstrukcyjnych (grubości stropów, przekroju słu-pów), • projektu budowlanego, wymaganego przepisami prawa budowlanego jako podstawy wyda-nia pozwolenia na budowę. Wykonuje się tutaj obliczenia statyczne całego układu konstruk-cyjnego, analizę stateczności oraz weryfikuje nośność elementów konstrukcyjnych, • projektu wykonawczego, w ramach którego projektowane są węzły i połączenia oraz wyko-nywane rysunki warsztatowe elementów konstrukcyjnych. Projektowanie konstrukcji składa się: • z kształtowania konstrukcji, wykonywanego na etapie projektu koncepcyjnego, • z obliczeń statycznych oraz sprawdzania stanów granicznych elementów i połączeń, wyko-nywanych w fazie projektu budowlanego, • z konstruowania, czyli nadawania kształtu elementom i węzłom, wykonywanego w projekcie wykonawczym. W niniejszym podręczniku autorzy ograniczyli się jedynie do obliczeniowej strony procesu projektowego. Celem jest przybliżenie zasad obliczania konstrukcji oraz sprawdzania nośności : stateczności przekrojów, elementów i połączeń według zaleceń odpowiednich części normy PN-EN 1993, cz. 1., które tematycznie odpowiadają zakresowi polskiej normy PN-90/B-03200 [34].

Zakres podręcznika
Część druga podręcznika „Konstrukcje stalowe. Przykłady obliczeń według PN-EN 1993-1" dotyczy obliczania elementów konstrukcyjnych i połączeń występujących w stropach i pomostach o konstrukcji stalowej. Stropy międzykondygnacyjne, zwane też pośrednimi, służą do poziomego rozdzielenia po-szczególnych kondygnacji w budynkach wielopiętrowych. Tworzą one tzw. układ grawitacyjny budynku, przeznaczony do przenoszenia obciążeń pionowych (grawitacyjnych), czyli ciężaru wła-snego konstrukcji, oraz obciążeń użytkowych. Przyjmuje się, że obciążenia poziome, głównie od działania wiatru na budynek, przenoszone są przez układ stężający w postaci ścian usztywniają-cych, trzonów, tężników kratowych [7, 24]. Stalowe stropy pośrednie występują głównie w budyn-kach magazynowych, użyteczności publicznej (muzea, archiwa), biurach, rzadziej w budynkach o przeznaczeniu mieszkaniowym. Pomosty stalowe stosowane są w celu stworzenia dodatkowej kondygnacji na części po-wierzchni budynku lub zapewnienia dostępu do wyżej położonych instalacji czy urządzeń wewnątrz wysokich hal. Pomosty takie często wykonywane są wzdłuż ścian budynku i wtedy nazywa się je antresolami. W pomostach, do przenoszenia obciążeń na belki stalowe wykorzystywane są blachy żeberkowe lub ażurowe kratki pomostowe. W tej części podręcznika opisano pokrótce zasady kształtowania i obliczania podstawowych elementów konstrukcyjnych stropów i pomostów stalowych: belek drugorzędnych, podciągów i słupów, a także ich połączeń, ilustrując je krótkimi przykładami obliczeniowymi. Na zakończenie przedstawiono dwa kompletne przykłady projektów budowlanych i wykonawczych stropu pośred-niego oraz pomostu stalowego.

Publikacja przedstawia podstawowe procedury zgodne z aktualnie obowiązującymi normami PN-EN-1990; PN-EN-1996-1-1; PN-EN-1996-2 oraz PN-EN-1996-3, dotyczącymi wymiarowania i sprawdzania nośności niezbrojonych i zbrojonych konstrukcji murowych poddawanych działaniu sił ściskających, ścinających i zginających. Omówiono podstawy projektowania konstrukcji ze szczególnym uwzględnieniem metod projektowania z uwagi na niezawodność. Przedstawiono również przykłady sprawdzania nośności najczęściej spotykanych konstrukcji murowych niezbrojonych i zbrojonych oraz przykłady oszacowań nośności tych konstrukcji metodami probabilistycznymi.

Monografia porusza tematykę obszarów funkcjonalnych w planowaniu przestrzennym, które formalnie jako narzędzie planowania pojawiły się w KPZK 2030. Skupia się nie tyle na najbardziej powszechnym i najobszerniej opracowanym typie jakim są Miejskie Obszary Funkcjonalne, co na mniej popularnych rodzajach, w szczególności tych określanych jako obszary kształtowania potencjału rozwojowego. Głównym celem pracy jest poszukiwanie rozwiązań oraz przedstawienie alternatywnego, autorskiego spojrzenia na sposób kształtowania struktur przestrzennych zbliżonych do obszarów funkcjonalnych.

W książce przedstawiono wiadomości dotyczące projektowania, wykonywania oraz pielęgnacji zielonych dachów i zielonych ścian. Rozwiązania te stanowią element ekologicznego i zrównoważonego budownictwa, które przynosi wiele korzyści dla środowiska miejskiego nie tylko ze względów estetycznych, ale przede wszystkim w aspekcie poprawy efektywności energetycznej budynków.
Adresatami książki są projektanci, wykonawcy, użytkownicy i studenci kierunków technicznych.

Podręcznik akademicki zawiera kompendium wiedzy z zakresu urbanistyki, planowania przestrzennego i gospodarki przestrzennej. Przedstawiono w nim teoretyczne podstawy planowania przestrzennego wsparte licznymi przykładami z praktyki planistycznej, pochodzącymi z krajów Europy Zachodniej i Północnej oraz Polski, a także realizacjami urbanistycznymi. Prezentowane przykłady omawiane są na tle procesów typowych dla kształtowania się systemów osadniczych w Europie oraz struktur przestrzennych miast. Podręcznik jest bogato ilustrowany. Zamieszczone fotografie ukazują formy zabudowy oraz charakterystyczne zachowania w środowisku zurbanizowanym.

Modele architektoniczne