Książkę uzupełniają osobiste odkrycia autorki dokonane na przestrzeni ostatnich 20 lat, będące rezultatem setek wywiadów, które przeprowadziła z Ocalałymi w Polsce, Izraelu, USA i wielu innych krajach. To książka ważna i potrzebna, która może trafić do każdego odbiorcy. Uzupełnia wiedzę, ale odsyła także do wielu naukowych opracowań na temat łódzkiego getta

Warszawa, której nie ma, ożywa na kartach tej książki. Kolejne strony odkrywają współcześnie nieznane nam oblicze naszej stolicy. Zobaczmy bogato zdobione elewacje kamienic i gmachów użyteczności publicznej, pełne szyku ulice, dworce kolejowe, kościoły. Pospacerujmy ulicą Marszałkowską, przy której ocalało jedynie kilkanaście przedwojennych budynków, zajrzyjmy na plac Piłsudskiego, wyglądający dziś całkowicie inaczej niż 80 lat temu, czy też na Trakt Królewski, gdzie powojenna odbudowa wprowadziła wiele zmian w zabudowie.

Kim tak naprawdę był Mieszko I? Czym trudniła się ludność zamieszkująca tereny dzisiejszej Polski? Na te i inne pytania znajdziemy odpowiedź w książce „Wczesne dzieje Polan”. Autor opisuje w niej czasy przed- i wczesnopiastowskie. Porusza kontrowersyjne tematy związane z narodzinami słowiańszczyzny: przybliża pochodzenie Polan, wbrew powszechnym teoriom przekonuje, że nie byli oni Słowianami, ukazuje potęgę oraz okrucieństwo zeslawizowanej ludności. Wiele miejsca poświęca kulturze, różnorodności językowej, religii oraz funkcjonowaniu plemion koczowniczych, zamieszkujących tereny dzisiejszej Polski.

Dzięki świetnej postawie żołnierza polskiego, jego determinacji i odwadze, plan rosyjskiego feldmarszałka Iwana Dybicza, zakładającego przeprowadzenie błyskawicznej kampanii wojennej przeciwko wojsku powstańczemu Królestwa Polskiego zakończył się fiaskiem

Polacy założyli Moskwę? Najwięksi rosyjscy pisarze, artyści, politycy
byli Polakami? Te nieznane fakty zebrał i opisał Mariusz Świder.
Znawca Rosji i pasjonat historii.

Wyliczył w niej znanych Rosjan i pokazał ich polskie korzenie. Któż z
nasz wie o tym, że wielki rosyjski pisarz Gogol, to tak naprawdę
polski szlachcic o nazwisku Chochoł-Janowski? Jeszcze zabawniej robi
się, gdy czytamy, że faworyt carycy Katarzyny II Potiomkin (ten od
potiomkinowskich wiosek) tak naprawdę nazywał się Potępski i nawet sam
uważał się za Polaka.

Polakami byli najwięksi rosyjscy kompozytorzy: Glinka, Szostakowicz,
Strawiński...  Malarze - np.Malewicz i Wróbel...  Artyści:  Niżyński,
Krzesińska, Smoktunowski, Tarkowski, Jankowski, Dworzecki..  Literaci
- Rożdiestwieński, Bunin, Żukowski, Mandelsztam, Olesza...
Marszałkowie i generałowie, caryce i ministrowie, uczeni i podróżnicy.

Czy Stalin i Chruszczow także mieli polskie geny? Kiedy polska pieśń
religijna była przez 10 lat oficjalnym hymnem Rosji???

Świder idzie dalej. Przypomina kroniki Nestora, które dla Rosjan są
tym, czym dla Polaków księga Galla Anonima. Nestor wprost napisał, że
plemię Wiatyczów, które założyło Moskwę było…  z rodu Lachów. Czyli,
że Moskwę, której czasem tak się boimy, założyliśmy sami. To
oczywiście prowokacyjne uproszczenie. Pokazuje jednak, że Polaków i
Rosjan mimo, że dużo dzieli, to także bardzo dużo łączy.

Intensywne życie Wojciecha Narębskiego ma w sobie coś niesamowitego, ponieważ przeżył on jeden z kluczowych momentów historii Europy, przemierzając pustkowia Syberii i Bliskiego Wschodu, walcząc na włoskich ziemiach i ostatecznie docierając do tak bardzo upragnionej Ojczyzny.

 Niezwykłe historie najsłynniejszych snajperów drugiej wojny światowej.

Książka Tadeusza Wolszy to pierwsza w kraju udana próba kompleksowego spojrzenia na życie codzienne w różnego rodzaju miejscach odosobnienia (więzienia, obozy, ośrodki pracy więźniów) w Polsce, w latach 1945 – 1956.

Autor w szczegółowym ujęciu, bazując na niedostępnej jeszcze nie tak dawno dokumentacji z Departamentu Więziennictwa i Obozów MBP oraz szeroko odwołując się do memuarystyki, przedstawił kilka interesujących, niekiedy wręcz pasjonujących zagadnień, takich jak np. codzienność w więziennej celi i w obozowym baraku, niewolnicza praca skazanych w kopalniach, kamieniołomach, gospodarstwach rolnych, pobyt skazanych i ostatnie chwile życia w celi śmierci. W tej ostatniej sprawie przywołał np. losy Hieronima Dekutowskiego „Zapory” i Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”. Autor w niezwykle interesującej formie przedstawił również kilkanaście przykładów ucieczek więźniów z konwojów i zakładów karnych, np. z Krakowa, Sieradza, Strzelec Opolskich i więzienia mokotowskiego. W końcu imiennie wskazał na najbardziej brutalnych funkcjonariuszy straży więziennej – odpowiadających za skrytobójcze mordy popełnione na żołnierzach wyklętych.

Z charakterystyczną dla swojej twórczości lekkością, a zarazem w sposób dociekliwy i uwzględniający różnego rodzaju konteksty Piotr Korczyński w książce Śladami Szeli pisze swoją historię Polski pod włos. Zapuszcza się na tereny niemal zupełnie nieobecne w podręcznikowej wersji naszych dziejów, ale także interpretuje i analizuje popularne narodowe mity oraz legendy. Jedne poddaje krytycznej weryfikacji, z innych wydobywa racjonalne jądro. Autor rzadko sięga po postaci z pierwszych rzędów historii, a skupia się raczej na aktorach drugo- i trzecioplanowych, co pozwala zupełnie inaczej odczytać kluczowe wydarzenia z mniej lub bardziej odległej przeszłości. Łącząc wątki polityczne, społeczne i kulturowe, które splatają się na przestrzeni wieków, przekonuje, że dopiero z perspektywy „drugiego planu” oficjalnej historii otrzymujemy właściwy, wolny od fałszywych stereotypów i wyobrażeń obraz wydarzeń.

Uznawany za jednego z największych konstruktorów XX wieku, działających w przemyśle motoryzacyjnym, FerdinandPorsche jest dziś doskonale pamiętany jako twórca znakomitych i popularnych pojazdów, takich jak Volkswagen Garbus czy samochody wyścigowe Auto Union Grand Prix. Jednakże w swojej niezwykłej karierze konstruktorskiej okazał się równie wynalazczy i pomysłowy jako projektant pojazdów wojskowych i innej militarnej maszynerii. I także na tym polu zdecydowanie się wyróżnił osiągnięciami. W istocie wielowymiarowy wkład Porschego w rozwój techniki musi zdumiewać. Niniejsze opracowanie autorstwa Karla Ludvigsena stanowi najpełniejszy przewodnik po militarnych konstrukcjach firmowanych przez Ferdinanda Porschego.        

Porsche pracował na rzecz wojska przez całe pierwsze półwiecze XX stulecia, od pierwszej dekady tego wieku, poprzez lata I wojny światowej, kiedy był dyrektorem naczelnym firmy Austro-Daimler, następnie w latach 20. i 30., gdy zaangażował się poważnie w projekty o charakterze konstrukcyjno-militarnym jako reprezentant wytwórni Merdedes-Benz i innych przedsiębiorstw. Przez wszystkie lata II wojny światowej należał do grona czołowych konstruktorów niemieckich, a Adolf Hitler zwracał się wprost do niego, gdy zależało mu na broni, która mogła przechylić na rzecz Wehrmachtu wynik zmagań na polach bitewnych.         

Karl Ludvigsen opisuje to wszystko wnikliwie i szczegółowo, nie pomijając delikatnej kwestii relacji Porschego z kierownictwem Trzeciej Rzeszy i wplatając w swoją opowieść opis wielu nowoczesnych konstrukcji, których powstaniu Porsche patronował. Wśród tychże znalazły się pojazdy Kübelwagen i Schwimmwagen, Czołg Typu 100 Leopard, wzbudzające kontrowersje samobieżne działo pancerne Ferdinand oraz gigantyczny czołg Typu 205 Maus. Ludvigsen zajął się również frapującym tematem twórczego wkładu Porschego w prace nad silnikami lotniczymi i czołgowymi, a nawet w produkcję latających bomb V-1, do których zaprojektował silnik turboodrzutowy.         

Książka Ludvigsena stanowi świadectwo prymatu Ferdinanda Porschego w gronie najzdolniejszych i najwybitniejszych konstruktorów i dowodzi, że Porsche zasłużenie jest zaliczany do najsławniejszych postaci swojej generacji.

Kilka lat temu dzięki głośnej książce Jana Tomasza Grossa w polskiej świadomości pojawił się temat Jedwabnego. Jednak był to jedynie wierzchołek góry lodowej. Wąsosz, Radziłów, Szczuczyn czy Jasionówka to tylko niektóre miasteczka i wsie, w których dochodziło do pogromów ludności żydowskiej – tym tragiczniejszych, że dokonywanych przez sąsiadów.

Historyczne znaczenie opisywanych wydarzeń i analizowanej ideologii jest dla autora punktem wyjścia do pogłębionych rozważań nad źródłami oraz przejawami postaw antysemickich w Polsce z okresu drugiej wojny światowej, oraz szerzej – nad kondycją ludzką. Wydarzenia opisane przez autora to przerażający przykład tego, do czego zdolni są zwykli ludzie, jeśli uzbroi się ich w odpowiednią ideologię i da – choćby milczące – przyzwolenie na zbrodnię.

Pizzuti przygląda się historii drugiej wojny światowej przez pryzmat wydarzeń zapomnianych lub wyciszonych dla wygody. Nie opiera się na domniemaniach. Bada dostępne źródła, zgłębia literaturę przedmiotu, przedstawia fakty, a na końcu proponuje swoją interpretację historii.

Przypomina o dużych wątpliwościach aliantów co do prawdziwości samobójstwa Hitlera w berlińskim bunkrze 30 kwietnia 1945 roku. Pokazuje, jak wielki biznes, w tym amerykański system bankowy, poparł wyścig zbrojeń i reżim nazistowski. Przypomina, że prestiżowy „Time” w 1938 roku, trzy lata po ogłoszeniu ustaw norymberskich, umieścił Hitlera na okładce jako człowieka roku. Wydobywa inne niewygodne prawdy. Dunkierka nie była zwycięstwem Brytyjczyków i Francuzów, ale katastrofalnym skutkiem strategicznych decyzji Hitlera, który zatrzymał swoją dywizję pancerną kilka kilometrów za wcześnie. Niemiecka napaść na Związek Sowiecki 22 czerwca 1941 roku, tajny plan Stalina inwazji na Europę, a także japoński atak na bazę USA w Pearl Harbor zostały sprowokowane przez administrację amerykańską. Najbardziej szokujący jest ostatni rozdział, w którym Pizzuti bada bombardowanie Drezna przez aliantów, wyginięcie milionów niemieckich jeńców w obozach alianckich, blisko ćwierć miliona Niemek zgwałconych przez żołnierzy Armii Czerwonej i inne zbrodnie popełnione przez wojska wyzwoleńcze przeciwko wyzwolonym cywilom. 

Oto rewolucyjna rekonstrukcja historii, która bardzo często odbiega od tego, co wszyscy, w tym autorzy tekstów naukowych, wskazują jako jedyną i prawdziwą wersję wydarzeń. Niezwykła i odważna książka, która zawiera wiele udokumentowanych wątpliwości co do prawdziwości oficjalnej historii.

Sekrety Kraju Rad

Spotkane w labiryntach Kremla kobiety pachną tylko Czerwoną Moskwą, ale na gwarnych ulicach króluje aromat żytniego chleba. W upalny dzień trudno nie skusić się na łyk orzeźwiającego napoju. Po chwili w ustach pojawia się przyjemny słodko-kwaśny smak. Już tylko nieliczni przechodnie szepczą o miłosnym trójkącie Lenina. Ich uwagę przykuwają niepokorna Nadieżda i tajemnicza Olga Czechowa. Dla której z nich los nie będzie łaskawy?
Otwarcie Sowietskoje Szampanskoje zwiastuje nowy rozdział. Raisa Gorbaczow zostaje oskarżona o doprowadzenie do rozpadu Związku Radzieckiego. Ulicą pędzi ził, na placu Czerwonym ląduje „wroga” cessna, a z portu odpływa „statek filozofów”. Na kolejnych stronach Anna German czaruje głosem i zdradza tajemnicę, że w jej żyłach nie płynie ani kropla słowiańskiej krwi, a Jurij Gagarin opowiada o swoich 108 minutach na orbicie okołoziemskiej. Za rogiem witryna Bieriozki zaprasza po deficytowe wyroby radzieckiej produkcji: jesiotra, kawior, łososia, szynkę, wędliny, czekoladę, gruzińskie wina, zegarki…