Hala peronowa w architekturze dworców. Historia - konstrukcja - współczesność – architektura

Liczba publikacji na temat architektury dworców kolejowych jest znaczna, ale większość z nich dotyczy przede wszystkim budynków dworcowych. Natomiast w niniejszej monografii autor zajmuje się halami peronowymi, w przekonaniu, że wpłynęły one na ukształtowanie się architektury dworcowej równie mocno, jeśli nie bardziej. W globalnej perspektywie nie można bowiem mówić o historii architektury dworców bez hal peronowych, chociaż istnieją bardzo wybitne przykłady dworców, które ich nigdy nie miały.Autor ma ambicję nie tylko określić typowe formy hal, ale też wskazać na rozwiązania nietypowe. Liczba obiektów, o których jest mowa w dwóch tomach jest znaczna (około1400), często są to obiekty mało znane albo obiekty o skomplikowanej genezie.Na załączonej płycie CD zawarty jest katalog wymienionych obiektów wraz z ilustracjami w formie numerycznej,informacje o autorstwie dworców i hal,zestaw map poszczególnych regionów świata z zaznaczeniem lokalizacji hal i "całościowych zadaszeń" peronów, których istnienie udało się ustalić w toku wieloletnich studiów tematu oraz szczegółowa bibliografia.

Kolejny tom o malowniczo położonych liniach lokalnych w Małopolsce niestety w części już zlikwidowanych lub pozbawionych planowego ruchu pasażerskiego. Tytuł obejmuje historię linii: Siersza Wodna-Trzebinia-Wadowice-Skawce, Bolęcin-Jaworzno. Jej autor - Marek Ćwikła - pracował nad tym tytułem wiele lat, zbierając źródła, dokumenty i ilustracje w wielu miejscach. 

WĘZEŁ KOLEJOWY KATOWICE ISBN 978-83-63652-24-1

Węzeł kolejowy w Katowicach to ogromny obszar z 12 stacjami i 13 posterunkami odgałęźnymi. W pewnym okresie, w ramach węzła można było jeździć w koło i to kilkoma różnymi trasami. Pierwszy jego element powstał w 1846 roku. W następnych latach, dzięki industrializacji opisywanego obszaru, notuje się szybki rozwój katowickiego węzła pod rządami, kolejno: Prus, Niemiec, II RP i PRL. Od 1854 r. węzeł normalnotorowy stopniowo uzupełniały tory wąskie o prześwicie 785 mm, które dotarły do głównej stacji, korzystając z podwórek kamienic zachodniej strony obecnej alei W. Korfantego, a rozszerzając swój zasięg, utworzyły siatkę ponad 20 km linii. Sto lat po kolei wąskotorowej na teren Katowic zawitała normalnotorowa kolej piaskowa. Mimo, że nie była własnością PKP, to miała swój udział w funkcjonowaniu węzła. Jej tory uzupełniały system transportu publicznego oraz tworzyły połączenia alternatywne.

brak opisu

Inowrocławski węzeł kolejowy należy do najważniejszych w kraju, a jego historia sięga lat 1872–1873, kiedy to otwarto pierwszą linię kolejową zbudowaną przez Towarzystwo Kolei Górnośląskich. Uruchomienie tych pierwszych połączeń kolejowych wpłynęło na gwałtowny rozwój miasta oraz lokalnego przemysłu co zaowocowało budową kolejnych, tym razem bardziej lokalnych linii kolejowych. Publikacja ma za zadanie przedstawienie historii inowrocławskiego węzła  na przestrzeni blisko 150 lat, a tradycyjnie bardzo bogata warstwa ilustracyjna w znakomity sposób uzupełni jego obraz. Autorzy zebrali nie tylko wspaniały materiał ilustracyjny ale także wiele archiwalnych rozkładów jazdy, dokumentów, rysunków budynków oraz cennych map. Książka ta jest kolejną monografią z serii poświęconej największym węzłom kolejowym w Polsce

Łącznie w okresie powojennym na Polskich Kolejach Państwowych eksploatowano aż 129 wagonów motorowych na różne szerokości torów i różnych producentów stanowiących bogatą mozaikę typów, spośród których każdy był reprezentowany przez co najwyżej kilka egzemplarzy. Spośród nich do dzisiaj zachowało się 22 egzemplarzy pomijając najnowsze wagony produkcji rumuńskiej. Znawcy taboru wąskotorowego: M. Zajfert i K. Zintel przygotowali wspaniałą albumową monografię wagonów motorowych która z pewnością ucieszy każdego miłośnika wąskotorówek nie tylko z Polski.

OK22 - POLSKA P8.

Jakiś czas temu nasze wydawnictwo opublikowało monografię słynnego pruskiego parowozu P 8, znanego z polskich kolei jako seria Ok1. Była to konstrukcja tak genialna, że konstruktorzy pierwszego zamówionego dla PKP parowozu pasażerskiego postanowili wzorować się właśnie na tej lokomotywie. Pozostawiono niezmienione podwozie i silniki parowe, dając nowy, nowocześniejszy kocioł i wygodniejszą dla obsługi budkę maszynisty. Pierwszych pięć maszyn budowanych w niemieckiej wytwórni HANOMAG miało również tender od parowozu P 8 — późniejsze egzemplarze, budowane w Polsce, w nowej fabryce w Chrzanowie, miały już nowy polski tender. Lokomotywa została oznaczona serią Ok22 i stała się najbardziej reprezentacyjnym pojazdem trakcyjnym polskich kolei w okresie międzywojennym. II wojnę światową przetrwała zaledwie połowa zbudowanych maszyn. Skoncentrowane w dwóch rejonach kraju — na Śląsku i na Pomorzu — przetrwały w służbie do końca lat 70. XX wieku. Po kilku latach stania w Muzeum Kolejnictwa jeden z dwóch zachowanych egzemplarzy — z numerem 31 — odbudowano do ruchu i przez kilkanaście kolejnych lat mogliśmy cieszyć oczy widokiem czynnej maszyny tej serii, stacjonującej w muzealnej parowozowni w Wolsztynie. Monografia serii Ok22 jest uzupełnieniem dziejów serii Ok1 i tradycyjnie będzie prezentować najwyższy poziom edytorski zarówno pod względem treści, jak też zamieszczonego materiału ilustracyjnego.

Dostępna jest najnowsza monografia z naszej serii poświęconej parowozom. Tym razem jest to wyczerpująca monografia jednego z najsilniejszych parowozów na sieci PKP i jednej z nielicznych konstrukcji trzycylindrowych eksploatowanych przez nasze koleje — niemieckiego parowozu BR 44, na kolejach niemieckich noszącego przydomek „Jumbo” (Słoń). Przedstawimy interesującą genezę powstania tej lokomotywy i jej służbę na kolejach niemieckich, opis konstrukcji i wyczerpujące statystyki. Później jej dzieje na kolejach polskich i w innych krajów europejskich. Seria Ty4, licząca na PKP tylko ponad 100 sztuk, była na tle innych maszyn chyba najczęściej testowanym parowozem, także w specjalnych jazdach doświadczalnych.W książce tradycyjnie będzie mnóstwo niepublikowanych zdjęć i rysunków.

Monografia parowozu TKt48 zwanego „tekatką”, „osiołkiem” lub „uszatkiem”

Okres PRL a i III RP nie rozpieszczał nas jeżeli chodzi o monografie parowozów. Właściwie nawet od okresu przedwojennego nie ukazało się żadne popularnonaukowe opracowanie książkowe dotyczące konkretnych serii lokomotyw parowych, nie licząc opracowań zbiorczych lub artykułów. Obecnie luka ta jest systematycznie nadrabiana, ale to dopiero początek długiej i żmudnej drogi w tym obszarze zagadnień. Tym razem autorzy, Roman Garbacik i Konrad Garbacik proponują nam wgląd w dzieje parowozu serii Ty43, produkowanego na podstawie pozostawionych po wojnie części i dokumentacji  niemieckiej lokomotywy serii 42 (seria PKP: Ty3). Popularnych Helmutów, czyli parowozów serii Ty3/43 było tylko 129 sztuk i jako cięższa odmiana liczniejszych Kriegsloków  Ty2/42  była ona niekiedy z nimi mylona. Rodowód, opis techniczny, obfity materiał ilustracyjny a nadto wszystkie przebiegi służb tych maszyn stanowić będą nie lada gratkę dla koneserów i z pewnością zachęcą do zakupu tej pozycji. Tym bardziej, iż w samych Niemczech seria 42 nie doczekała się zbyt wielu opracowań, przynajmniej na miarę monografii serii takich jak  03, 44, 50 czy 86. A i egzemplarzy muzealnych początkowo tam nie przewidziano; ratowano się potem ich zakupami w Bułgarii i Polsce. Słowem seria, która w samych Niemczech, a więc w kraju „jej urodzenia” była potraktowana nieco po macoszemu, wreszcie wyjedzie z „otchłani”, a jej historia ujrzy światło dzienne.

Lokomotywy dwuczłonowe PKP serii ET40, ET41, ET42.

Parowozy pośpieszne PKP serii Pu29, Pt31, Pt47, Pm36.