Literatura

Agnieszka - wspomnienia.

O ile zdołałam ustalić, być kobietą oznacza wiecznie coś robić źle. A przynajmniej tak jest w patriarchacie”.

W najnowszej książce amerykańska eseistka analizuje rozmaite formy opresji, jakiej poddawane są kobiety – od pomijania, onieśmielania, dyscyplinowania po przemoc psychiczną i fizyczną. Szczególne miejsce poświęca mechanizmowi uciszania. „Przemoc wobec kobiet to często przemoc wobec naszych historii i głosów – pisze Solnit”. Odebranie głosu oznacza zanegowanie prawa do samookreślenia, do wyrażenia zgody lub niezgody, do życia, do interpretacji i narracji. Mimo to wielu kobietom udaje się wyrazić siebie – żyjąc po swojemu, nie ulegając społecznym normom czy odważnie manifestując sprzeciw wobec patriarchalnych form. „Wielki feministyczny eksperyment, by przebudować świat, przebudowując naszą koncepcję gender i pytając, kto ma prawo przerywać milczenie, odniósł nadspodziewany sukces, lecz daleko mu jeszcze do końca” – pisze Solnit. W książce upomina się o prawo kobiet do samostanowienia, wolności wyboru, pełni praw reprodukcyjnych, a także o stworzenie nowego kanonu literackiego, który nie będzie mizoginiczny. Wyjątkowo mocno wybrzmiewa tekst na temat aborcji: „W obecnej skrajnie antyaborcyjnej atmosferze (…) kobieta w porównaniu z płodem w jej macicy nie ma żadnej wartości, mimo że ponad połowa tych płodów wyrośnie na kobiety, które także kiedyś zostaną uznane za bezwartościowe w porównaniu z kolejnym pokoleniem potencjalnych płodów”.

Tu Biuro Wszelkiego Pocieszenia. Jak powiadają starsi wiekiem, kiedyś to był boży porządek. Rok miał cztery pory, a dzieci nie miały po 40 lat. Z grubsza rzecz ujmując, świat, mimo rozmaitych mankamentów i paskudztw, był dorosły. Cechą człowieka dorosłego, odróżniającą go od dziecka, jest umiejętność realistycznej oceny rzeczywistości wynikającej z doświadczenia. Jakoś tak się stało, że dzisiaj każdy musi móc wszystko, nie bacząc na realne możliwości. Przed laty mężczyzna, który miał 160 cm wzrostu, nie domagał się możliwości gry w reprezentacji kraju w koszykówce. Wiedział natomiast, że - w przeciwieństwie do potencjału dwumetrowego olbrzyma - otwiera się przed nim kariera dżokeja. Dziś każdy musi mieć prawo do reprezentowania kraju w drużynie koszykówki. Tylko to może mu dać szczęście. Grubi muszą wygrywać w biegu na 100 metrów, a chudzi pokonać mistrza sumo. Bo muszą być szczęśliwi. Człowiek dorosły wie, że skoro z różnych względów nie może robić jednego, to szuka szczęścia w innym. Okazuje się, że umożliwienie łysemu reklamowania szamponu jest miarą postępu.

O Wojciechu Zimińskim będą kiedyś pisać wiersze.
To znaczy - już piszą. To znaczy - ja piszę:
Wojciechu Zimiński,
I Zalew Szczeciński,
I we wsi Otaląż
Niechaj Ciebie chwaląż
 

Artur Andrus

Trzeci tom opowieści o Fletcherze, jego demonie Ignatiusie i dwójce przyjaciół z Akademii Vocanów: elfce Sylvi oraz krasnoludzie Othellu.

Oryginalna historia, budząca sentyment wśród fanów Władcy Pierścieni, Harry’ego Pottera oraz byłych zbieraczy Pokemonów. Pokochali ją także zapaleni gracze League of Legends z całego świata.

Autor zadebiutował na platformie wattpad.com, gdzie w zawrotnym tempie „ Zaklinacz” osiągnął oszałamiające wyniki pobrań.

Dziś książki mają wiernych fanów w kilkunastu krajach, każda część gości na litach bestsellerów New York Timesa. Na skutek próśb fanów Taran Matharu zdecydował się na kontynuację sagi. W 2018 ukaże się kolejny tom „Zaklinacza”.

Tym razem Fletcher i jego przyjaciele kontynuują morderczą wyprawę w eter, by podjąć śmiertelnie niebezpieczną walkę o przywrócenie porządku w swoim świecie. Z garstką żołnierzy u boku Fletcher

brak opisu

Autobiografia Marcina Świetlickiego

Marcin Świetlicki — jeden z najwybitniejszych polskich poetów współczesnych, który z sukcesem łączy dwa pola działań: literaturę i muzykę — w obszernej autobiograficznej rozmowie z Rafałem Księżykiem, mistrzem wywiadu rzeki.

Z reguły nieskory do zwierzeń i pilnie strzegący granicy prywatności, w tej książce Świetlicki opowiada zaskakująco otwarcie o swoim życiu, nie pomijając epizodów bolesnych, trudnych, a nawet dramatycznych, nie popada jednak nigdy w tani sentymentalizm ani celebrycki ekshibicjonizm.

„Mogłem uczestniczyć w panelach, jeździć na stypendia, w radiu i telewizji czytać z kartki swoje wiersze, które nie byłyby takie, jakie są, tylko byłyby takie, żeby się wszystkim podobały. Mogłem tak zrobić, być może byłbym spokojniejszy, byłbym szczęśliwszy. Mogłem tak wybrać, ale tak nie wybrałem”.

W opowieściach Marcina Świetlickiego pojawiają się między innymi najważniejsi twórcy pokolenia „brulionu”, muzycy zespołu Świetliki, dziennikarze i redaktorzy "Tygodnika Powszechnego", malarze Grupy Ładnie, legendarne postacie sceny muzycznej, artyści z którymi na przestrzeni lat przyjaźnił się, wadził, współpracował. Niezwykły zmysł obserwacji oraz ironiczne spojrzenie pozwalają Świetlickiemu tworzyć żywe i kapitalnie uchwycone portrety indywidualne i środowiskowe. Wyłania się z tego odmalowany z odrębnej perspektywy zapis przemian Polski ostatnich czterdziestu lat.

Prawdziwie fascynujący, wielowymiarowy autoportret wybitnego artysty, człowieka dojrzałego i doświadczonego. Wątki biograficzne przeplatają się tu z refleksjami dotyczącymi nie tylko sztuki, ale także przyjaźni, miłości, rodzicielstwa, lojalności, wiary, pokusy autodestrukcji i woli przetrwania.

"Szeroka woda" to powieść o nas, naszej urodzie i brzydocie. O tym, jak zaczynamy i jak przestajemy kochać, o rozmaitych barwach i kolorach miłości, jej pięknych i podłych dystynkcjach. Bohater po wypadku widzi, słyszy, smakuje więcej niż przed nim. Co było technika, staje się sztuką. To dotyczy także nas, niewierzących w oczyszczającą moc złej przygody. Bo naprawdę tylko pozór życia jest klęska, każde zaś jego duchowe spotęgowanie - wzlotem.
Początek opowieści wydaje się oczywisty, lecz potem robi się coraz trudniej i zadajemy sobie pytanie, gdzie Jerzy Łukosz chce nas zaprowadzić, w jakie zaskakujące zakamarki rzekomo dobrze znanego domu na wrocławskich Krzykach... To powieść z kafkowskim dreszczykiem, z neurotycznym rozmachem mówiąca o tajemnicy nagłej życiowej kraksy i tajemniczkach jawy wciąż osuwającej się w sen.
Karol Maliszewski
Jerzy Łukosz (ur. w 1958 roku we Wrocławiu) pisze opowiadania, powieści, eseje, dramaty. Jest wydawany i grany także za granicą. Jego "Lenora” (Prószyński i S-ka 2004) uzyskała nominację do Nagrody Nike 2005.

Opowieść o jednej z najciekawszych postaci współczesnego chrześcijaństwa, nazywanej niekiedy „Matką Teresą w spodniach”. Jean Vanier, oficer kanadyjskiej marynarki wojennej, porzucił służbę w wojsku, aby studiować filozofię, napisać doktorat o Arystotelesie, a jednocześnie niespokojnie poszukiwać swojego miejsca w życiu. Próbował zostać księdzem, prowadził życie myśliciela-pustelnika, aż wreszcie zdecydował się zamieszkać z dwoma niepełnosprawnymi intelektualnie mężczyznami w małym domku w Trosly pod Paryżem.

Tak powstała pierwsza wspólnota Arki - ruchu, który rozprzestrzenił się na cały świat. Jean Vanier jest też współzałożycielem innego ruchu - Wiara i Światło - który także skupiony jest wokół osób z niepełnosprawnością intelektualną.

Książka pokazuje go jako człowieka o bogatej biografii i niebanalnego myśliciela. Vanier przypomina dzisiejszemu światu, skoncentrowanemu na sukcesie i zarazem przepełnionemu lękiem i frustracją, o znaczeniu relacji międzyludzkich i o tym, że „słabi” - niepełnosprawni, odrzuceni, wykluczeni - mogą być dla „silnych” duchowym wsparciem.

Ćwiczenia duszy, rozciąganie mózgu - Outlet

Co dzieje się z mózgiem w chwili śmierci? Czy wolna wola w ogóle istnieje? Może mistycy cierpieli na padaczkę? Jaki związek ma oczekiwanie szczęścia wiecznego z układem nagrody w mózgu? Czym jest miłość?

Badacz kory orbitofrontalnej, hipokampa i innych zakątków mózgu może znaleźć wspólny język ze znawcą chrystologii! Jeden z najbardziej znanych polskich naukowców, prof. Vetulani, i jeden z najbardziej znanych polskich teologów, ks. Strzelczyk, w rozmowie pełnej anegdot i humoru, a zarazem prowadzonej na serio, odsłaniają przed czytelnikiem kulisy świata duchowego i tajniki biologii. Książkę zainspirowały ich rozmowy publikowane w miesięczniku „Znak” w ramach cyklu Neuroteologie.

Codzienność potrafi przytłoczyć? Bywa nieprzyjemna, monotonna, zabiegana? Ile w Twoim życiu jest miejsca na refleksję, zaskoczenie, wzruszenie i okazywanie ciepłych uczuć? Chcesz oderwać się na chwilę od własnych problemów, zmienić perspektywę, a w konsekwencji poczuć się lepiej?,
To książka, która Ci w tym pomoże. Trzymasz w rękach zbiór zadań na każdy dzień roku — propozycji zdolnych rozwinąć Twoją wyobraźnię, podsycających ciekawość, zabawnych i inspirujących. Spróbujesz popatrzeć na świat oczami dziecka, zastanowić się nad definicją szaleństwa i nad tym, czyje zdanie liczy się dla Ciebie najbardziej na świecie?

brak opisu

Najlepsza książka o tym jak stać się mistrzem w jakieś dziedzinie: sporcie, muzyce, sztuce, pisarstwie itp. 

Elorie Shaw została wychowana w rodzinie czarodziejów w Nowej Szkocji — sama jednak nie jest czarodziejką. Tak przynajmniej twierdzi jej babcia Moira oraz inni członkowie małej społeczności Fisher’s Cove. Elorie — artystka zajmująca się wyrobem biżuterii i współwłaścicielka zajazdu — nie potrafi pogodzić się z brakiem nadprzyrodzonych zdolności. Szkoli młodych adeptów magii, zna na pamięć całą jej historię i ciągle marzy, by pewnego dnia odkryć w sobie moc. Jednak gdy trafia na Czarodziejski Czat, wszyscy uznają to za pomyłkę i zaczynają szukać błędów w kodzie zaklęcia przyzywającego. W końcu powszechnie wiadomo, że Elorie nie ma mocy, a przynajmniej nie jest czarodziejką któregokolwiek ze znanych rodzajów...