Muzyczne

Śpiewające skrzypce, z. 1

popularne utwory na skrzypce i fortepian

Zeszyt III, podejmujący problem gry w podwójnych dźwiękach, składa się z dwóch części. Część I - obejmuje gamy i związane z nimi ćwiczenia wstępne. Część II - zawiera wybór celniejszych etiud i odpowiednich utworów z XIX i XX wieku. Szczególną uwagę poświęcono tu problemom aplikatury. Często zaprezentowano kilka wariantów do wyboru. Podane palcowania są jednak tylko propozycjami; wykonawca może je zmieniać stosownie do indywidualnych warunków i dyspozycji.

Zbiór opisowych analiz kompozycji najczęściej spotykanych na lekcjach form muzycznych w średnich szkołach muzycznych. Książka stanowi cenne uzupełnienie wcześniejszej publikacji (ABC form muzycznych). Autorka skupia się przede wszystkim na analizie dzieł fortepianowych (forma trzyczęściowa typu repryzowego, rondo, fuga, wariacje, forma sonatowa, cykl sonatowy), ale przybliża też problem analizy pieśni solowej i fugi wokalnej. Każda z form jest krótko scharakteryzowana przed właściwą analizą. Książka, poprzez ustalony tok postępowania w odniesieniu do poszczególnych form, ma na celu wyrobienie u uczniów określonych nawyków analitycznych. Zbiór analiz jest tu tylko punktem wyjścia do dalszej - samodzielnej już pracy nad utworem.

Skąd się wzięła nazwa The Yardbirds? Jakie były kulisy powstania Led Zeppelin? Jak doszło do wspólnych nagrań supergrupy Jeff Beck, Jimmy Page, Nicky Hopkins, John Paul Jones, Keith Moon? Koneksje Dreji z grupą The Doors. Śniadaniowe jajka na bekonie smażone przez tatę Chrisa Erikowi Claptonowi. Co było powodem napisania nowego tekstu bluesa Five Long Years? Jakie były kulisy udziału The Yardbirds w festiwalu piosenki w San Remo i w słynnym filmie Antonioniego Powiększenie? Jaki związek mieli ze sobą: rosyjski fizyk i wynalazca Lew Termen, przedwojenny rybnicki hotel Świerklaniec i… Jimmy Page?

To tylko niektóre historie, o których wiedza dotrze do polskiego czytelnika.

Warto zagłębić się w lekturę tej zajmującej opowieści, a przy okazji sięgnąć po którąś z płyt Yardbirdsów, by podróż w tamte muzyczne czasy uczynić jak najpełniejszą.

Rozmowy o operze, ludziach i życiu

Kiedy ćwierć wieku temu udało mi się namówić na zwierzenia Bogdana Paprockiego, wspomniał w rozmowie o propozycji z New York City Opera, którą otrzymał w latach pięćdziesiątych, gdy polscy artyści pojechali z Halką do USA. — Postawiono mi warunek — dodał — że jeśli wrócę do kraju, propozycja przestanie być aktualna. Odpowiedziałem bez zastanowienia, że nawet boso i o suchym chlebie, ale wolę zostać w domu. To Opera Śląska nas tak ukształtowała, tam czuliśmy się najszczęśliwsi.

Książka Alana Misiewicza pozwala zrozumieć ów fenomen Opery Śląskiej, która dla wielu najwybitniejszych polskich artystów była najważniejszym miejscem na ziemi. Z rozmów zebranych w tej książce wyłania się obraz 

Trzecia część podręcznika Szkoła na kontrabas – Maxi zawiera uzupełnienie oraz podsumowanie zagadnień technicznych i wykonawczych zawartych w dwóch poprzednich częściach – Mini i Midi. W całości Szkoły na kontrabas opracowany został kompletny zestaw pozycji obejmujący całą skalę instrumentu. Pozycja kciukowa, dotychczas pomijana w nauczaniu podstawowym, opisana jest tutaj szeroko i na różne sposoby. Zastosowany został podział na trzy stopnie, wyznaczone przez oparcie kciuka na kolejnych flażoletach naturalnych. Wyodrębnienie trzech stopni pozycji kciukowej, choć czysto teoretyczne, może ułatwić uczniowi orientację na gryfie w wysokich rejestrach. Pozycja kciukowa może być wprowadzona na dowolnym etapie edukacji ucznia równolegle do innych pozycji. Ćwiczenia w niższych pozycjach powinny być wtedy transponowane o oktawę i wykonywane z zastosowaniem palcowania w pozycji kciukowej.

Pracę dopełniają: kompletny zakres flażoletów naturalnych stosowanych w praktyce wykonawczej, zasady dobrego ćwiczenia niezbędne na każdym etapie edukacji oraz nowe wzory ćwiczenia gam i pasaży. Te ostatnie, mało popularne wśród uczniów, zostały przedstawione w kreatywny sposób i uzupełnione ćwiczeniami kształtującymi świadomość dźwiękową, stając się wstępem do nauki improwizacji. Kontynuację tego zagadnienia uczeń znajdzie już w fachowej literaturze tematu.

Podsumowaniem Szkoły na kontrabas – Maxi jest zestaw gam w obrębie dwóch oktaw, obejmujący całą skalę instrumentu oraz progresja pasaży oparta na kolejnych stopniach koła kwintowego. To ostatnie ćwiczenie rozwija wyobraźnię harmoniczną ucznia, zmuszając do budowania kolejnych akordów nowej tonacji od tego samego dźwięku oraz doskonale dopełnia materiał całego podręcznika w zakresie poznania kompletnej topografii gryfu we wszystkich jego rejestrach.

Utwory w publikacji:

Część druga Szkoły na kontrabas, zatytułowana Midi, jest kontynuacją części pierwszej Szkoły – Mini, której treść obejmowała podstawowe informacje o budowie instrumentu, elementarne zagadnienia teoretyczne, mające zastosowanie w praktyce wykonawczej początkujących muzyków, oraz propozycje utworów, których skala trudności ograniczała się do pozycji I oraz IV.

W części drugiej Szkoły na kontrabas autor wprowadza kolejne pozycje na gryfie. Każdy rozdział podręcznika to nowa pozycja lub nowe zagadnienie techniczne. Pozycjom przypisane są tonacje wraz odpowiednimi ćwiczeniami, etiudami oraz wzorami rytmów. Cały materiał ćwiczeniowy stanowi przygotowanie do wykonania konkretnych utworów. Wśród tych wybranych kompozycji znajdują się popularne melodie z różnych krajów, fragmenty znanych dzieł klasycznych oraz standardy jazzowe. Opracowane są tak, by umożliwić soliście grę z akompaniamentem fortepianu, w duecie z drugim kontrabasem lub w trio (dwa kontrabasy i fortepian).

Twórczym zastosowaniem nowo poznanej tonacji, rytmów oraz skali są ćwiczenia z improwizacji. Umieszczone zostały w różnych rozdziałach niniejszego podręcznika i oparte zostały na schematach odpowiadających określonemu stylowi muzycznemu.

Utwory ze Zbioru tańców na skrzypce i fortepian Mirosława Gąsieńca wpisują się w wielowiekową tradycję kompozycji stylizowanych na tańce. Znajdziemy tutaj miniatury reprezentujące różne kultury europejskie i pozaeuropejskie: nawiązujące m.in. do barokowej suity, tańców dawnych (Gawot), do muzyki XIX wieku (Polka) oraz tańców ludowych (Oberek, Taniec góralski). W zbiorze znajdziemy również trzy tańce z hiszpańskojęzycznego kręgu kulturowego (Bolero, Taniec hiszpański, Tango). Kompozycje zostały zróżnicowane pod względem trudności wykonawczej oraz użytych środków artykulacyjnych.

Spis utworów:
Polka
Gawot
Barkarola
Bolero
Taniec hiszpański
Tarantela
Tango
Tanied góralski
Marsz
Oberek

• Autor słów: Ewa Iwan
• Autor okładki: Joanna Rusinek

• Seria: Dziecięca: Foka
• ISMN 979-0-2740-1925-9
• Wersja językowa wydania: pol., Eng.
• Liczba stron: 60
• Nr wydania: 1
• Rok wydania: 2017
• Postaci: wyciąg fortepianowy
• Format: N4 stoj. (235x305 mm)

Utworki ze Światka dziecięcego przeznaczone są dla dzieci najmłodszych, które mogą je grać nie znając jeszcze nut. Wszystkie ćwiczenia mogą być wykonywane non legato. Jeżeli dziecko nie potrafi piosenki zaśpiewać, może deklamować słowa zgodnie z rytmem melodii. 

„Uwerturki” to seria książeczek przeznaczonych dla najmłodszych melomanów, które w sposób odpowiedni do wieku czytelników, wprowadzają w świat instrumentów. Odwołując się do pojęć, które dziecko nabywa wraz z rozwojem mowy, autorki przedstawiają rozmaite aspekty muzyki – od kształtu i koloru instrumentów po sposób wydobycia z nich dźwięku. Każda z książeczek zawiera krótką narrację skierowaną bezpośrednio do czytelnika, dzięki czemu lektura staje się wspólną przygodą rodzica i dziecka w myśl zasady, aby uczyć bawiąc.

„Muzyka z patyka, czyli skąd się biorą dźwięki?” jest opowieścią o tym, co sprawia, że instrumenty grają. Na kolejnych kartach poznajemy odmienne sposoby wydobycia dźwięku, które pozwalają odróżnić od siebie kolejne grupy instrumentów. Dowiadujemy się także, jak różnorodne są materiały, z których buduje się instrumenty, a także, że cisza to też muzyka!

„Koło, trójkąt i pięć linii, czyli jaki kształt ma muzyka?” ukazuje rozmaitość form, jakie przybierają instrumenty. Oprócz kształtów geometrycznych mamy tu także inspiracje ze świata przyrody w postaci dobrze znanych dzieciom zwierząt.
„Czarno na białym, czyli jaki kolor ma muzyka?” od odgłosów zwierząt przechodzi z kolei do kolorów, pokazując, że instrumenty mienią się barwami, a dodatkowy koloryt wprowadzają stroje muzyków, a także batuta dyrygenta.

Podręcznik przeznaczony jest dla skrzypków posiadających już przygotowanie teoretyczne i instrumentalne. Opracowując go oparłam się przede wszystkim na znakomitej pracy Karola Flescha ''Das Skalensystem'', będącej dziś w powszechnym użyciu na całym świecie. Ujęcie moje jest jednak nieco odmienne, zmodyfikowane pod wpływem mojej własnej praktyki i doświadczenia dydaktycznego. [Eugenia Umińska]

Książka przeznaczona jest dla uczniów szkół muzycznych I st. (przedmiot: audycje muzyczne) i II st. (literatura muzyczna) oraz dla tych wszystkich, którzy samodzielnie chcą zdobywać wiedzę o muzyce. Podręcznik dzieli się na cztery główne rozdziały: wiadomości wstępne o muzyce, muzyczne środki wykonawcze, wprowadzenie do form muzycznych oraz polska muzyka ludowa. Program zawarty w książce ma na celu przygotować uczniów do podjęcia nauki historii muzyki i form muzycznych na wyższym poziomie. Materiał tekstowy uzupełniają liczne ilustracje, tabele i przykłady nutowe. Do poszczególnych tematów autorka załącza propozycje przykładów muzycznych, które powinny być przewidziane do omówienia na lekcji.