Nowe 2025 roku wydanie tytułu Znowelizowane WARUNKI TECHNICZNE, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie 2025 wyd. 16.

przepisy z komentarzem opisowo-graficznym (209 rysunków)

Wejście w życie przepisów na dzień 15 sierpnia 2024 r. 

 autorzy: architekt Władysław Korzeniewski, Rafał Korzeniewski

Renowacje obiektów budowlanych. Projektowanie i warunki techniczne 2025.

Podręcznik GEODEZJA I, w teorii i praktyce część 2 - powstał na bazie kilku wcześniejszych pozycji książkowych napisanych przez autora w latach 1999 – 2010, w tym głównie: skryptu Wykłady i ćwiczenia z geodezji I , wydania I książki Przewodnik do ćwiczeń z geodezji I, o treści związanej bezpośrednio z ćwiczeniami geodezyjnymi oraz dwóch wydań książki Geodezja I, obejmującej tematykę wykładów z przedmiotu „Geodezyjne pomiary szczegółowe”, prowadzonych w latach 1990 – 2011 przez autora dla studentów I roku Z uwagi na znaczącą zbieżność opisywanej tematyki z programem nauczania geodezji w technikach geodezyjnych i studiach policealnych, wymienione wyżej podręczniki były z powodzeniem wykorzystywane w całej Polsce w ramach kształcenia geodetów na poziomie szkolnictwa średniego.
Wydanie III książki „Geodezja I w teorii i praktyce” stanowi powrót do pierwotnej koncepcji połączenia w tym samym podręczniku zagadnień teoretycznych i praktycznych. Jak wykazały doświadczenia z lat poprzednich jednoczesne operowanie dwiema odrębnymi książkami do wykładów i do ćwiczeń jest nieco kłopotliwe, a ponadto w drugiej książce nie można uniknąć powtarzania pewnych wiadomości ogólnych, wprowadzających ucznia lub studenta do praktycznego rozwiązywania konkretnych zadań geodezyjnych. Pominięcie tych powtórzeń pozwoliło, przy relatywnie niezmienionej objętości tekstu obu części niniejszego wydania podręcznika w porównaniu z łączną objętością Geodezji I i Przewodnika do ćwiczeń, na wzbogacenie treści o dodatkowe zagadnienia nieujęte w poprzednim wydaniu. Należy tu między innymi wymienić: poszerzone wiadomości z zakresu historii geodezji i kartografii, opisy nowszych instrumentów firmy Leica, w tym m. in.: teodolitów cyfrowych Builder, niwelatora kodowego Sprinter, tachimetru elektronicznego TS 02 oraz nowy rozdział poświęcony standardom technicznym wprowadzonym poprzez niedawne akty wykonawcze do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Obecnie książka Geodezja I składa się z dwu części (tomów) i czternastu rozdziałów (poprzednio 12), zawierających wiadomości z podstawowych działów geodezji ogólnej: bezpośrednie i pośrednie pomiary liniowe, tyczenie kątów prostych, pomiar kątów poziomych i pionowych, rachunek współrzędnych, obliczanie pól, niwelacja, pomiary sytuacyjne, sporządzanie map wielkoskalowych. Wyliczenie to wskazuje, że podręcznik obejmuje znaczny zakres wiedzy zawodowej, koniecznej do opanowania w stosunkowo krótkim czasie i stanowiącej niezbędną podstawę do nauki dalszych przedmiotów zawodowych.

Pomiary wysokościowe-niwelacja.

Pomiary sytuacyjne.

Mapy.

Standaryzacja prac geodezyjnych.

Przykłady pytań i zadań kontrolnych do tomu 1 części 2

Podręcznik jest dedykowany studentom wydziałów geodezyjnych wyższych uczelni technicznych i uczniom technikum geodezyjnego.

Podstawy jednolitości prac geodezyjnych na terenie Polski.

Technologie zakładania osnowy poziomej.

Technologie zakładania osnowy wysokościowej.

Projektowanie osnów szczegółowych.

Stabilizacja punktów osnowy geodezyjnej.

Pomiar osnowy poziomej.

Pomiar osnowy wysokościowej metodą niwelacji geometrycznej.

Podstawy rachunku wyrównawczego i metod obliczeń geodezyjnych.

Elementy rachunków za pomocą wyznaczników i liczb zespołowych.

Wcięcia.

Wybrane zagadnienia z dziedziny obliczeń osnów geodezyjnych.

Transformacja współrzędnych na płaszczyźnie.

Niwelacja trygonometryczna.

Tachimetria.

Tachimetry.

Mapy.

Podręcznik Geodezja I - w teorii i praktyce, część pierwsza.
Przedmowa - Geodezja I (z wprowadzonym aktualnie uzupełnieniem tytułu o słowa „w teorii i praktyce”) powstała na bazie kilku wcześniejszych pozycji książkowych napisanych przez autora w latach 1999 – 2010, w tym głównie: skryptu Wykłady i ćwiczenia z geodezji I , wydania I książki Przewodnik do ćwiczeń z geodezji I, o treści związanej bezpośrednio z ćwiczeniami geodezyjnymi oraz dwóch wydań książki Geodezja I, obejmującej tematykę wykładów z przedmiotu „Geodezyjne pomiary szczegółowe”, prowadzonych w latach 1990 – 2011 przez autora dla studentów I roku Z uwagi na znaczącą zbieżność opisywanej tematyki z programem nauczania geodezji w technikach geodezyjnych i studiach policealnych, wymienione wyżej podręczniki były z powodzeniem wykorzystywane w całej Polsce w ramach kształcenia geodetów na poziomie szkolnictwa średniego

Wiadomości wstępne.

Przyrządy optyczne stosowane w geodezji.

Tyczenie prostych i pomiary liniowe.

Tyczenie kątów prostych.

Utrwalanie i sygnalizacja punktów osnowy geodezyjnej.

Elementy wyposażenia instrumentów geodezyjnych.

Pomiar kątów poziomych i pionowych.

Pomiary azymutów.

Podstawowe zadania geodezyjne z rachunku wspólrzędnych.

Obliczanie pola powierzchni.

Przykłady pytań i zadań kontrolnych do części 1.

Przyczółki i filary kamienne mostów drewnianych i żelaznych. Reprint 1891.

Wykład profesora Maksymiliana Thulliego, wykładowcy Politechniki Lwowskiej,

wydany drukiem w roku 1891 z rękopisu, wraz z  atlasem rysunków do wykladu.

Przedmiotem opracowania są warunki techniczne wykonania i odbioru przekryć dachowych i tarasowych, wykonywanych w odwróconym układzie warstw, tzn. z izolacją termiczną ułożoną na powierzchni izolacji wodochronnej. Odwróconych układów warstw nie zaleca się stosować na dachach zielonych i ogrodach dachowych.

Przedmiotem opracowania są warunki wykonania i odbioru uszczelnień miejsc newralgicznych części podziemnych budynków i budowli, których płyta denna i ściany piwnic wykonane są z betonu o stopniu wodoszczelności co najmniej W8.

Badania przedstawione w niniejszej pracy służą pogłębieniu rozumienia percepcji formy miejskiej przestrzeni publicznej. Starano się określić elementy tej przestrzeni, które mają istotne znaczenie w procesie postrzegania. Jak juk wspominano, lepsze poznanie mechanizmu postrzegania pozwala na bardziej precyzyjne określenie zasad, jakim powinna podlegać budowa formy. Drugim istotnym celem pracy jest powiązanie uzyskanych wyników z kardynalnymi wartościami, stanowiącymi podstawę budowy miejskiej przestrzeni publicznej, a szerzej – kreacji architektonicznej jako sztuki kształtowania przestrzeni.

Opracowanie składa się z czterech części.
We wprowadzeniu określono cel badań: problem badawczy, hipotezę oraz przyjęto metodę i zakres badań, a także opisano dotychczasowy stan wiedzy, dotyczącej percepcji formy miejskiej przestrzeni publicznej. Omówiono samo pojęcie miejskiej przestrzeni publicznej oraz jej cechy charakterystyczne, a przede wszystkim elementy wchodzące w skład jej fizjonomii.
W pierwszej części, w której zawarto badania empiryczne, przedstawiono dotychczas stosowane rodzaje metod badawczych dotyczących percepcji przestrzeni miejskiej, wynikających z różnych podejść do samego rozumienia przestrzeni. Wyjaśniono wybrane metody badawcze, przebieg badań oraz przedstawiono osiągnięte rezultaty. Natomiast szczegółowe wyniki badań umieszczono w Dodatku załączonym na końcu opracowania. Naszkicowano podstawową problematykę dotyczącą uwarunkowań fizjologicznych i psychologicznych aparatu percepcyjnego w ujęciu wielodziedzinowym. W szczególności wskazano na znaczenie złożonych pakietów informacji, nazywanych schematami percepcyjnymi, wykorzystywanych w procesach poznawczych, gromadzących wiedzę wynikającą z uwarunkowań biologicznych, kulturowych i subiektywnych doświadczeń.
W kolejnej części odniesiono kategorie witruwiańskie: trwałości, użyteczności i urody, do elementów tworzących miejską przestrzeń publiczną w trzech skalach: makro – całego układu, mezo – ciągu przestrzennego i mikro – wnętrza urbanistycznego. Jednocześnie powiązano te kategorie z trzema rodzajami pakietów informacji wchodzących w skład schematów percepcyjnych. W tym kontekście osadzono rezultaty przeprowadzonych badań empirycznych, łącząc zagadnienia odczytu wrażenia emocjonalnego, opisującego schemat percepcyjny, z waloryzacją estetyczną.
W części końcowej, podsumowującej opracowanie, przedstawiono wnioski, dotyczące uzyskania, przynajmniej częściowej, odpowiedzi na pytania o percepcję miejskiej przestrzeni publicznej oraz możliwości bezpośredniego ich przełożenia na sposób projektowania tej przestrzeni, pozwalające otworzyć nowe, wielodziedzinowe pola dla dalszych działań badawczych.

Dlaczego właśnie diagramy? Większość Czytelników zgodzi się zapewne z tym, że pojęcie diagram brzmi jakby mało architektonicznie. Prawdopodobnie wielu osobom, w tym także architektom, a może przede wszystkim właśnie im, diagramy wydadzą się dziwne, obce, odległe od symboliki zawartej oraz wyrażanej poprzez plany, przekroje, elewacje, perspektywy i ewentualnie aksonometrie – owe tradycyjne i uznane od pokoleń formy zapisów rysunków architektonicznych. A jednak, współczesna praktyka projektowa, a także poprzedzająca ją wiedza, podążając za innymi dziedzinami nauki i sztuki, coraz odważniej i bardziej świadomie odwołuje się do metody diagramatycznej jako tej, która sprawnie opisuje wieloaspektowość świata kreowanego, w tym przypadku przestrzeni architektonicznej. Wzrastająca popularność technik diagramatycznych, skądinąd niebędących niczym nowym dla obszaru wyobraźni i myśli, implikuje dość poważne pytania, z których podstawowe brzmi: czy diagramy są architekturą samą w sobie? Oczywiście zadanie sobie jednego pytania, dotykającego samej istoty diagramatyki, pociąga za sobą szereg kolejnych, jak choćby dotyczących zapisu i dekodowania go – czy diagramy oglądamy, czy też bardziej czytamy? Te i podobne im kwestie od lat nurtowały mnie i chcąc samemu sobie odpowiedzieć na nie, sięgnąłem poza obszar architektury, poza obszar sztuk wizualnych i nauk technicznych, w efekcie przyłapałem się na tym, iż zwróciłem swą uwagę ku metafizyce. Dlaczego właśnie tam? Z odpowiedzią przychodzi mi w sukurs nauczanie ojca filozofii nowożytnej Kartezjusza, który, poświęcając całe życie nauce, twierdził, iż wiedza jest niczym drzewo, którego korzenie to metafizyka, pień to fizyka, a gałęziami są wszelkie inne nauki. Wracając zatem do postawionych pytań – a książka ta jest pośrednio próbą odpowiedzi na nie – replika, która wywodzi się z takich obszarów jak sztuka, filozofia, kognitywistyka, psychologia, matematyka i oczywiście architektura, nie jest jednoznaczna. Diagramy są z pewnością zapisem idei projektowej, a w pewnych wyjątkowych okolicznościach mogą stać się architekturą samą w sobie, natomiast nie są zdecydowanie tym, czym nuty są dla muzyki, litery dla literatury, no i plany dla architektury. Być może są czymś więcej…

Analiza przyczyn i modelowanie opóźnień w realizacji robót budowlanych.

Autor prezentuje w swoim opracowaniu szeroki, ograniczony jedynie wyobraźnią architektów, wachlarz możliwości jakie daje współczesna technologia betonu architektonicznego. Architekci chętnie sięgają po beton jako materiał, który łączy wrażenie mocy, surowości i prostoty z niegraniczonymi wręcz możliwościami kształtowania faktury, tekstury, kształtu i barwy, przydającymi obiektowi lekkości. Stowarzyszenie Producentów Cementu od lat buduje skutecznie pomost wiedzy i partnerstwa pomiędzy środowiskiem architektów i środowiskiem „betoniarzy”. Ograniczeniem formalnym i technicznym są braki dokumentów odniesienia, które mogłyby stanowić płaszczyznę porozumienia w relacji architekt – projektant – dostawca betonu – wykonawca obiektu i być podstawą formułowania specyfikacji technicznych dla obiektów z eksponowanymi powierzchniami betonowymi o sprecyzowanych wymaganiach estetycznych. W nowym opracowaniu Krzysztof Kuniczuk stara się w pewnym stopniu wypełnić tę lukę. Można mieć nadzieję, że stanie się ono impulsem do powstania sformalizowanych wytycznych branżowych dotyczących zapewnienia jakości betonu architektonicznego. Bardzo istotnym walorem książki są także liczne odniesienia praktyczne do ryzyka powstawania wad estetycznych betonu architektonicznego, wskazania sposobów ich uniknięcia a w końcu omówienie, szczególnie trudnych w tym przypadku, metod naprawy tych wad. Wydawnictwo przygotowane przez Stowarzyszenie Producentów Cementu trafia więc w potrzeby rynku i powinno być cennym uzupełnieniem biblioteczki podręcznej architektów, projektantów, producentów betonu i wykonawców obiektów z betonu architektonicznego.

dr inż. Piotr Woyciechowski
Katedra Inżynierii Materiałów Budowlanych
Politechnika Warszawska

W książce kompleksowo omówione zostały zasady projektowania tych ustrojów konstrukcyjnych z uwzględnieniem zaleceń norm europejskich.

Zastosowanie blach fałdowych wstalowo-betonowych stropach zespolonych.

Założenia projektowe technicznych Hangarów lotniczych.

Właściwości mechaniczne ceowych profili zimnogiętych wzmocnionych przestrzennymi wkładkami.