Architektura, Budownictwo

W pracy spalanie traktuje się jako jeden z kilku czynników kształtujących bezpieczeństwo pożarowe budynków. Podano wnioski dotyczące roli proce- sów spalania w ocenie reakcji na ogień wyrobów budowlanych – zwłaszcza o zwiększonej zawartości dodatków organicznych (tzn. palnych), pochodzących np. z recyklingu – wpływających bezpośrednio na poziom bezpieczeństwa
budynków. Znaczna część publikacji jest poświęcona reakcji na ogień materiałów i wyrobów stosowanych w budownictwie. Zawiera wyniki autorskich badań
i analiz przy zastosowaniu między innymi europejskich metod normowych, w szczególności: ciepła spalania, niepalności, pojedynczego płonącego przedmiotu (ang. Single Burning Item – SBi), płyty promieniującej oraz kalorymetru stożkowego, rozprzestrzeniania ognia przez ściany oraz dodatkowo metody badania w narożu pomieszczenia (ang. Room Corner)

Tematyka objęta drugą częścią podręcznika Zadania geodezji w katastrze i gospodarce nieruchomościami jest kontynuacją wydanego w tym samym roku 2014 części pierwszej i stanowi dalsze poszerzenie wiadomości dotyczących znaczącego udziału prac geodezyjnych w dziedzinie ewidencji gruntów i budynków oraz gospodarowania nieruchomościami, które jako obiekty podlegające licznym zmianom w czasie muszą być odpowiednio rejestrowane przy użyciu technik geodezyjnych, a także ewidencjonowane w bazie danych katastralnych.
W rozdziale 8 zostały omówione zasady planowania przestrzennego, rozumianego jako świadoma działalność ludzka, zmierzająca do zaprowadzenia określonego ładu w zagospodarowaniu przestrzeni i racjonalnego jej wykorzystania dla realizacji celów gospodarczych, społecznych i zaspokajania potrzeb mieszkańców obszaru stanowiącego przestrzeń planowania. Wśród biorących udział w procesie planowania przestrzennego przedstawicieli licznych nauk i specjalności istotną rolę odgrywają geodeci dostarczający danych ewidencyjnych, podkładów geodezyjno-kartograficznych niezbędnych do sporządzenia dokumentacji planistycznej oraz wytyczających w terenie zaplanowane obiekty podziału gruntowego i zagospodarowania.
Rozdział 9 został poświęcony inwestycyjnemu procesowi budowlanemu, stanowiącemu zespół powiązanych ze sobą organizacyjnie działań technologicznych, dokonywanych bezpośrednio na placu budowy oraz poza nim, obejmujących przygotowanie, realizację i odbiór inwestycji budowlanej, która musi spełniać ściśle określone warunki techniczne i użytkowe. W poszczególnych fazach tego procesu trzeba odnotować znaczący wkład geodetów i sporządzanej przez nich dokumentacji. Przed rozpoczęciem prac budowlanych w procedurze uzyskiwania pozwolenia na budowę niezbędne są: wypis i wyrys z operatu ewidencyjnego, uzgodnienia dotyczące lokalizacji i przebiegu uzbrojenia terenu oraz przygotowanie mapy do celów projektowych, bez której nie można wykonać projektu budowlanego. Po uzyskaniu pozwolenia na budowę geodeta wykonuje pomiar realizacyjny, którego celem jest utrwalenie na gruncie osi lub obrysów projektowanych obiektów. W trakcie budów dużych obiektów konieczna jest obsługa geodezyjna monitorująca prace budowlane pod względem zachowania poprawności wymiarowej, montażowej i warunków bezpieczeństwa budowli. Po zakończeniu prac budowlanych i przed rozpoczęciem użytkowania obiektu nieodzowna jest jego geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza.
Dla poprawnego wykonania podziałów nieruchomości, scaleń, wymian gruntów i wywłaszczeń konieczne jest sporządzanie projektów działek, które poprzez opracowanie geodezyjne umożliwiają najpierw usytuowanie obiektów gruntowych na mapie, po czym w wyniku pomiaru realizacyjnego zostają umiejscowione w terenie. Zagadnieniom projektowania działek poświęcony jest rozdział 10 niniejszej części.

Dla specjalisty w zakresie gospodarki nieruchomościami jest więc niezbędna interdyscyplinarna wiedza i wielowymiarowe umiejętności praktyczne. Specjalista ten powinien prawidłowo i sprawnie rozróżniać, identyfikować, opisywać obiekty przestrzenne i nieruchomości oraz posługiwać się nimi w ich zarządzaniu i funkcjonowaniu. Kanwą i podstawą wiedzy i umiejętności w ramach tej specjalności są wybrane zagadnienia wynikające z: prawa cywilnego, rolnego, administracyjnego i gospodarczego, a także z gleboznawstwa i geodezji, w tym szczególnie z zakresu ewidencji gruntów i budynków przekształcanej w kataster nieruchomości.

Gospodarowanie nieruchomościami jest działalnością realizowaną w konkretnym środowisku społecznym i przyrodniczym w celu zaspokajania potrzeb określonych jednostek lub grup ludności oraz usprawnienia relacji pomiędzy tymi jednostkami lub grupami. Dla efektywnego funkcjonowania gospodarki konieczna jest znajomość struktury, organizacji i podziału administracyjnego przestrzeni, których dotyczą odrębne rozdziały podręcznika. Podejmowanie wszelkich działań gospodarczych i społecznych regulują przepisy prawa, co uzasadnia zaprezentowanie podstaw problematyki postępowania administracyjnego i zagadnień prawnych. W celu właściwej interpretacji i stosowania przepisów przytoczono i opisano obowiązujące definicje i pojęcia prawne. Osoba zajmująca się gospodarowaniem nieruchomościami powinna rozróżniać i prawidłowo identyfikować obiekty powierzchniowe, będące przedmiotem jej działalności.

Przy określaniu walorów i cech fizycznych obiektów gruntowych niezbędna jest znajomość gleboznawstwa oraz umiejętność rozróżniania sposobów zagospodarowania i rodzajów użytkowania ziemi, dlatego również te zagadnienia zostały szczegółowo przedstawione. W rozdziale 7 omówiono problematykę ewidencji gruntów i budynków, której baza danych i dokumentacja stanowią podstawę działań podejmowanych w gospodarowaniu nieruchomościami. Omówienie tej problematyki poprzedzono informacjami na temat dawnych, historycznych systemów katastralnych i sposobów dokumentowania danych o gruntach i ich posiadaczach. Uzupełnieniem dla wiadomości z katastru jest rozdział, w którym przybliżono Czytelnikowi zagadnienia z zakresu ksiąg wieczystych, zbiorów dokumentów i hipoteki oraz rejestracji danych o stanie prawnym nieruchomości

Nowe wydanie podręcznika,  został podzielony na dziewięć rozdziałów. We wstępie wyjaśniono ważność podejmowanej problematyki oraz wskazano niebezpieczeństwa przekroczenia stanów granicznych gruntu. W rozdziale drugim omówiono wytrzymałość gruntów na ścinanie, metody badań laboratoryjnych i polowych oraz propozycje określania wytrzymałościowych parametrów geotechnicznych na podstawie zależności empirycznych podanych przez różnych autorów i niektóre normy. W trzecim rozdziale przedstawiono podstawowe kryteria oceny nośności podłoża gruntowego. Rozdział czwarty poświęcony jest klasycznym metodom obliczania nośności podłoża przy osiowym obciążeniu fundamentów, a rozdział piąty przy obciążeniu mimośrodowym. W rozdziale szóstym omówiono wybrane metody obliczania nośności podłoża uwarstwionego z warstwą słabszą. W rozdziale siódmym przedstawiono metody normowe obliczania nośności podłoża według norm obowiązujących, a także historycznych w Polsce oraz w Niemczech i w Rosji. Rozdział ósmy poświęcono wybranym metodom obliczania nośności nasypów posadowionych na podłożu słabonośnym. W rozdziale dziewiątym przedstawiono ogólną charakterystykę skał i masywów skalnych wraz z ich parametrami fizycznymi i mechanicznymi oraz propozycję własną autorów określania nośności podłoża skalnego.
Podręcznik ten jest skierowany do studentów i absolwentów wydziałów inżynierii środowiska i wydziałów budownictwa wodnego i lądowego. Pozwoli na szersze zapoznanie się z problematyką nośności podłoża gruntowego pod fundamentami bezpośrednimi oraz na prześledzenie historii zagadnienia.

Dwutomowe dzieło, poprzedzone dwustronicowym wstępem autora, liczy łącznie 575 stron. Tom pierwszy obejmuje 383 strony, natomiast tom drugi, przerwany z powodu śmierci autora na literze „L”, zawiera 192 strony.

Publikacja stanowi alfabetyczny katalog niezwykłych przykładów architektury drewnianej z terenów dawnej Polski, obejmujący regiony takie jak Podlasie, Mazowsze, Litwa, Żmudź, Galicja, Czerwona Ruś, Podole, Wołoszczyzna, Wielkopolska, Grodzieńszczyzna i inne. Autor opisuje zarówno istniejące, jak i nieistniejące już obiekty z obszarów takich jak Lubelszczyzna, Ukraina, Ziemia Sandomierska, Opatowska czy Radomska.

Zygmunt Gloger prezentuje w swojej pracy drewniane cerkwie, kościoły, dwory szlacheckie, chaty, pałace, dzwonnice, lamusy, krzyże, pomniki przyrody oraz przedmioty codziennego użytku, jak kufry czy krzesła. Dzieło wzbogaca około 550 ilustracji, w tym rysunki autora, ryciny inspirowane dziełami Jana Matejki oraz fotografie. Praca ta, ze względu na unikatowy charakter i dokumentację nieistniejących już obiektów, posiada ogromną wartość historyczną i etnograficzną.

Nowe 2025 roku wydanie tytułu Znowelizowane WARUNKI TECHNICZNE, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie 2025 wyd. 16.

przepisy z komentarzem opisowo-graficznym (209 rysunków)

Wejście w życie przepisów na dzień 15 sierpnia 2024 r. 

 autorzy: architekt Władysław Korzeniewski, Rafał Korzeniewski

Renowacje obiektów budowlanych. Projektowanie i warunki techniczne 2025.

Podręcznik GEODEZJA I, w teorii i praktyce część 2 - powstał na bazie kilku wcześniejszych pozycji książkowych napisanych przez autora w latach 1999 – 2010, w tym głównie: skryptu Wykłady i ćwiczenia z geodezji I , wydania I książki Przewodnik do ćwiczeń z geodezji I, o treści związanej bezpośrednio z ćwiczeniami geodezyjnymi oraz dwóch wydań książki Geodezja I, obejmującej tematykę wykładów z przedmiotu „Geodezyjne pomiary szczegółowe”, prowadzonych w latach 1990 – 2011 przez autora dla studentów I roku Z uwagi na znaczącą zbieżność opisywanej tematyki z programem nauczania geodezji w technikach geodezyjnych i studiach policealnych, wymienione wyżej podręczniki były z powodzeniem wykorzystywane w całej Polsce w ramach kształcenia geodetów na poziomie szkolnictwa średniego.
Wydanie III książki „Geodezja I w teorii i praktyce” stanowi powrót do pierwotnej koncepcji połączenia w tym samym podręczniku zagadnień teoretycznych i praktycznych. Jak wykazały doświadczenia z lat poprzednich jednoczesne operowanie dwiema odrębnymi książkami do wykładów i do ćwiczeń jest nieco kłopotliwe, a ponadto w drugiej książce nie można uniknąć powtarzania pewnych wiadomości ogólnych, wprowadzających ucznia lub studenta do praktycznego rozwiązywania konkretnych zadań geodezyjnych. Pominięcie tych powtórzeń pozwoliło, przy relatywnie niezmienionej objętości tekstu obu części niniejszego wydania podręcznika w porównaniu z łączną objętością Geodezji I i Przewodnika do ćwiczeń, na wzbogacenie treści o dodatkowe zagadnienia nieujęte w poprzednim wydaniu. Należy tu między innymi wymienić: poszerzone wiadomości z zakresu historii geodezji i kartografii, opisy nowszych instrumentów firmy Leica, w tym m. in.: teodolitów cyfrowych Builder, niwelatora kodowego Sprinter, tachimetru elektronicznego TS 02 oraz nowy rozdział poświęcony standardom technicznym wprowadzonym poprzez niedawne akty wykonawcze do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Obecnie książka Geodezja I składa się z dwu części (tomów) i czternastu rozdziałów (poprzednio 12), zawierających wiadomości z podstawowych działów geodezji ogólnej: bezpośrednie i pośrednie pomiary liniowe, tyczenie kątów prostych, pomiar kątów poziomych i pionowych, rachunek współrzędnych, obliczanie pól, niwelacja, pomiary sytuacyjne, sporządzanie map wielkoskalowych. Wyliczenie to wskazuje, że podręcznik obejmuje znaczny zakres wiedzy zawodowej, koniecznej do opanowania w stosunkowo krótkim czasie i stanowiącej niezbędną podstawę do nauki dalszych przedmiotów zawodowych.

Pomiary wysokościowe-niwelacja.

Pomiary sytuacyjne.

Mapy.

Standaryzacja prac geodezyjnych.

Przykłady pytań i zadań kontrolnych do tomu 1 części 2

Podręcznik jest dedykowany studentom wydziałów geodezyjnych wyższych uczelni technicznych i uczniom technikum geodezyjnego.

Podstawy jednolitości prac geodezyjnych na terenie Polski.

Technologie zakładania osnowy poziomej.

Technologie zakładania osnowy wysokościowej.

Projektowanie osnów szczegółowych.

Stabilizacja punktów osnowy geodezyjnej.

Pomiar osnowy poziomej.

Pomiar osnowy wysokościowej metodą niwelacji geometrycznej.

Podstawy rachunku wyrównawczego i metod obliczeń geodezyjnych.

Elementy rachunków za pomocą wyznaczników i liczb zespołowych.

Wcięcia.

Wybrane zagadnienia z dziedziny obliczeń osnów geodezyjnych.

Transformacja współrzędnych na płaszczyźnie.

Niwelacja trygonometryczna.

Tachimetria.

Tachimetry.

Mapy.

Podręcznik Geodezja I - w teorii i praktyce, część pierwsza.
Przedmowa - Geodezja I (z wprowadzonym aktualnie uzupełnieniem tytułu o słowa „w teorii i praktyce”) powstała na bazie kilku wcześniejszych pozycji książkowych napisanych przez autora w latach 1999 – 2010, w tym głównie: skryptu Wykłady i ćwiczenia z geodezji I , wydania I książki Przewodnik do ćwiczeń z geodezji I, o treści związanej bezpośrednio z ćwiczeniami geodezyjnymi oraz dwóch wydań książki Geodezja I, obejmującej tematykę wykładów z przedmiotu „Geodezyjne pomiary szczegółowe”, prowadzonych w latach 1990 – 2011 przez autora dla studentów I roku Z uwagi na znaczącą zbieżność opisywanej tematyki z programem nauczania geodezji w technikach geodezyjnych i studiach policealnych, wymienione wyżej podręczniki były z powodzeniem wykorzystywane w całej Polsce w ramach kształcenia geodetów na poziomie szkolnictwa średniego

Wiadomości wstępne.

Przyrządy optyczne stosowane w geodezji.

Tyczenie prostych i pomiary liniowe.

Tyczenie kątów prostych.

Utrwalanie i sygnalizacja punktów osnowy geodezyjnej.

Elementy wyposażenia instrumentów geodezyjnych.

Pomiar kątów poziomych i pionowych.

Pomiary azymutów.

Podstawowe zadania geodezyjne z rachunku wspólrzędnych.

Obliczanie pola powierzchni.

Przykłady pytań i zadań kontrolnych do części 1.

Przyczółki i filary kamienne mostów drewnianych i żelaznych. Reprint 1891.

Wykład profesora Maksymiliana Thulliego, wykładowcy Politechniki Lwowskiej,

wydany drukiem w roku 1891 z rękopisu, wraz z  atlasem rysunków do wykladu.

Przedmiotem opracowania są warunki techniczne wykonania i odbioru przekryć dachowych i tarasowych, wykonywanych w odwróconym układzie warstw, tzn. z izolacją termiczną ułożoną na powierzchni izolacji wodochronnej. Odwróconych układów warstw nie zaleca się stosować na dachach zielonych i ogrodach dachowych.

Przedmiotem opracowania są warunki wykonania i odbioru uszczelnień miejsc newralgicznych części podziemnych budynków i budowli, których płyta denna i ściany piwnic wykonane są z betonu o stopniu wodoszczelności co najmniej W8.

Badania przedstawione w niniejszej pracy służą pogłębieniu rozumienia percepcji formy miejskiej przestrzeni publicznej. Starano się określić elementy tej przestrzeni, które mają istotne znaczenie w procesie postrzegania. Jak juk wspominano, lepsze poznanie mechanizmu postrzegania pozwala na bardziej precyzyjne określenie zasad, jakim powinna podlegać budowa formy. Drugim istotnym celem pracy jest powiązanie uzyskanych wyników z kardynalnymi wartościami, stanowiącymi podstawę budowy miejskiej przestrzeni publicznej, a szerzej – kreacji architektonicznej jako sztuki kształtowania przestrzeni.

Opracowanie składa się z czterech części.
We wprowadzeniu określono cel badań: problem badawczy, hipotezę oraz przyjęto metodę i zakres badań, a także opisano dotychczasowy stan wiedzy, dotyczącej percepcji formy miejskiej przestrzeni publicznej. Omówiono samo pojęcie miejskiej przestrzeni publicznej oraz jej cechy charakterystyczne, a przede wszystkim elementy wchodzące w skład jej fizjonomii.
W pierwszej części, w której zawarto badania empiryczne, przedstawiono dotychczas stosowane rodzaje metod badawczych dotyczących percepcji przestrzeni miejskiej, wynikających z różnych podejść do samego rozumienia przestrzeni. Wyjaśniono wybrane metody badawcze, przebieg badań oraz przedstawiono osiągnięte rezultaty. Natomiast szczegółowe wyniki badań umieszczono w Dodatku załączonym na końcu opracowania. Naszkicowano podstawową problematykę dotyczącą uwarunkowań fizjologicznych i psychologicznych aparatu percepcyjnego w ujęciu wielodziedzinowym. W szczególności wskazano na znaczenie złożonych pakietów informacji, nazywanych schematami percepcyjnymi, wykorzystywanych w procesach poznawczych, gromadzących wiedzę wynikającą z uwarunkowań biologicznych, kulturowych i subiektywnych doświadczeń.
W kolejnej części odniesiono kategorie witruwiańskie: trwałości, użyteczności i urody, do elementów tworzących miejską przestrzeń publiczną w trzech skalach: makro – całego układu, mezo – ciągu przestrzennego i mikro – wnętrza urbanistycznego. Jednocześnie powiązano te kategorie z trzema rodzajami pakietów informacji wchodzących w skład schematów percepcyjnych. W tym kontekście osadzono rezultaty przeprowadzonych badań empirycznych, łącząc zagadnienia odczytu wrażenia emocjonalnego, opisującego schemat percepcyjny, z waloryzacją estetyczną.
W części końcowej, podsumowującej opracowanie, przedstawiono wnioski, dotyczące uzyskania, przynajmniej częściowej, odpowiedzi na pytania o percepcję miejskiej przestrzeni publicznej oraz możliwości bezpośredniego ich przełożenia na sposób projektowania tej przestrzeni, pozwalające otworzyć nowe, wielodziedzinowe pola dla dalszych działań badawczych.

Dlaczego właśnie diagramy? Większość Czytelników zgodzi się zapewne z tym, że pojęcie diagram brzmi jakby mało architektonicznie. Prawdopodobnie wielu osobom, w tym także architektom, a może przede wszystkim właśnie im, diagramy wydadzą się dziwne, obce, odległe od symboliki zawartej oraz wyrażanej poprzez plany, przekroje, elewacje, perspektywy i ewentualnie aksonometrie – owe tradycyjne i uznane od pokoleń formy zapisów rysunków architektonicznych. A jednak, współczesna praktyka projektowa, a także poprzedzająca ją wiedza, podążając za innymi dziedzinami nauki i sztuki, coraz odważniej i bardziej świadomie odwołuje się do metody diagramatycznej jako tej, która sprawnie opisuje wieloaspektowość świata kreowanego, w tym przypadku przestrzeni architektonicznej. Wzrastająca popularność technik diagramatycznych, skądinąd niebędących niczym nowym dla obszaru wyobraźni i myśli, implikuje dość poważne pytania, z których podstawowe brzmi: czy diagramy są architekturą samą w sobie? Oczywiście zadanie sobie jednego pytania, dotykającego samej istoty diagramatyki, pociąga za sobą szereg kolejnych, jak choćby dotyczących zapisu i dekodowania go – czy diagramy oglądamy, czy też bardziej czytamy? Te i podobne im kwestie od lat nurtowały mnie i chcąc samemu sobie odpowiedzieć na nie, sięgnąłem poza obszar architektury, poza obszar sztuk wizualnych i nauk technicznych, w efekcie przyłapałem się na tym, iż zwróciłem swą uwagę ku metafizyce. Dlaczego właśnie tam? Z odpowiedzią przychodzi mi w sukurs nauczanie ojca filozofii nowożytnej Kartezjusza, który, poświęcając całe życie nauce, twierdził, iż wiedza jest niczym drzewo, którego korzenie to metafizyka, pień to fizyka, a gałęziami są wszelkie inne nauki. Wracając zatem do postawionych pytań – a książka ta jest pośrednio próbą odpowiedzi na nie – replika, która wywodzi się z takich obszarów jak sztuka, filozofia, kognitywistyka, psychologia, matematyka i oczywiście architektura, nie jest jednoznaczna. Diagramy są z pewnością zapisem idei projektowej, a w pewnych wyjątkowych okolicznościach mogą stać się architekturą samą w sobie, natomiast nie są zdecydowanie tym, czym nuty są dla muzyki, litery dla literatury, no i plany dla architektury. Być może są czymś więcej…