Edukacja

Jaki był naprawdę?

Jak i kiedy ukształtował się jego mit?

Co było jego podstawą i komu był potrzebny?

Jaką spełnił rolę w polskim życiu społecznym, politycznym i kulturalnym?

Zdrajca i sowiecki szpieg czy pragmatyk i realista, którego aktywność przypadła na tak trudny dla Polski i Polaków czas?

Z kim rywalizował w łonie formacji komunistycznej?

Jakie były jego prawdziwe poglądy?

Doc. dr hab. Andrzej Jaszczuk jest historykiem myśli społecznej i politycznej, historykiem idei XIX i XX wieku. Przez wiele lat pracował w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk.

Wspomnienia przyjaciela rtm. Witolda Pileckiego z pobytu i konspiracji w Auschwitz.

Są częścią pamiętnika, prowadzonego przez Wincentego Gawrona w okresie wojny

i w pierwszych latach po jej zakończeniu.

Autor starannie odnotowywał dramatyczne wydarzenia,

których był uczestnikiem.

Książka zawiera liczne historie opowiadające o łaskach i cudach,

które wydarzyły się zarówno za życia Jana Pawła II, jak i po Jego śmierci.

Są one znakami Jego wstawiennictwa, w sprawach wiernych,

którzy zwrócili się z swymi prośbami do Boga za pośrednictwem Jana Pawła II.

Dzięki swojej świętości,

mocy słowa i świadectwa oraz zawierzeniu Bogu zdołał uczynić to,

co przez dziesięciolecia nie powiodło się wielkim światowym mocarstwom

- przywrócił wolność wielu narodom uciemiężonym jarzmem komunizmu

– ożywił wiarę i rozbudził głos sumienia w milionach serc ludzkich

W przeciwieństwie do kontyngentów wojskowych na Bałkanach czy Bliskim Wschodzie,

misja Wojska Polskiego w Kambodży w ramach ONZ nie zapisała się w powszechnej pamięci.

Nie powstały o niej filmy fabularne, pisano o niej niewiele i z reguły źle.

Była to najtrudniejsza misja WP po '89 roku.

Mimo że była to jedna z najbardziej udanych misji zagranicznych WP.

Polscy żołnierze wypełniali  zadania, przeciwstawili się krwawym Czerwonym Khmerom,

gdy wyjeżdżali, Królestwo Kambodży dołączyło do najstabilniejszych państw rejonu.

Złote żniwa to esej historyczny Jana Tomasza Grossa i Ireny Grudzińskiej-Gross.

Wybitni polscy intelektualiści zajmują się przemilczanym aspektem stosunków polsko-żydowskich w czasie drugiej wojny światowej.

Zaskakuje odwaga, z jaką autorzy podchodzą do zasadniczego tematu książki: roli chciwości Polaków i innych narodowości wobec Żydów podczas Zagłady.
Esej porusza tematy drażliwe i bolesne: przejmowanie żydowskiego mienia przez Polaków, współudziału w tym procederze polskich środowisk prawniczych czy granatowej policji.

Autorzy opisują przerażającą sytuację Żydów na polskich wsiach, pytają o rolę Kościoła katolickiego w kształtowaniu zachowań wiernych.

Nie stronią od ostrych moralnych i historycznych ocen, wyrazistego, bezpośredniego języka i nie ukrywają swoich emocji.

Czyni to z lektury tej książki głębokie intelektualne i moralne przeżycie.

Książka składa się z trzech części;

pierwsza zawiera tło historyczne powstania i działań,

druga wywiady i wspomnienia kombatantów,

część trzecia zawiera literacki hołd  młodych, który składają NSZ.

Zagadkowa śmierć ważnego świadka, seria brutalnych zabójstw, półświatek, podziemie i ubecy…
Zygmunt Maciejewski, komisarz przedwojennej policji siedzi w więzieniu i jest rozpracowywany przez okrutnego ubeka.

Wprawdzie major Grabarz nie zdołał skłonić Zygi do kolaboracji, lecz wie, że dopnie swego.

Maciejewski, policjant oddany swojej pracy i lojalny wobec prześladowanych kolegów po fachu, zgadza się pomóc nawet ubekowi, gdy ten – zupełnie nieoczekiwanie – żąda,

by Zyga zapobiegł… mającemu wybuchnąć pogromowi w Lublinie.

Jeśli Maciejewski odmówi, życie jego byłego podkomendnego zawiśnie na włosku, o co Grabarz już się postara.
Komisarz wychodzi na wolność i trafia w środek powojennego zamętu i chaosu. Lublin już nie jest miastem, w którym Zyga znał każdy zaułek i każdą melinę.

Dawny gmach gestapo zajmuje NKWD, nową władzę trudno odróżnić od bandytów, a ludzki strach i zniechęcenie łatwo przeradzają się w agresję.
Mimo wszelkich trudności Zyga rozpoczyna nietypowe dochodzenie, rozpoznaje grunt i trafia na trop szmalcowników i delatorów, którzy w czasie wojny wydawali Żydów.

Przy okazji rozwikłuje zagadkę seryjnych morderstw, od kilku tygodni spędzającą sen z powiek milicji, i – co najważniejsze – stara się odzyskać utraconą rodzinę.

Czy te wszystkie sprawy nie przerosną zagubionego w powojennym świecie sanacyjnego policjanta?

Uczestnik II wojny światowej, przeszedł do historii jako „artysta uciekinier”.

Jego kariera wojskowa rozpoczęła się w 1929 roku.

Podczas wojny spędził kilka lat w obozach jenieckich, czternasta próba ucieczki okazała się skuteczna.

Przedostał się do Warszawy, gdzie brał udział w akcjach podziemnych.

Był członkiem AK.

W 1981 roku spisał swoje wspomnienia w książce Przeciw swastyce, cztery lata później został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej.

Sugestywna opowieść o mordzie we wsi Borów – największej pacyfikacji dokonanej przez hitlerowców podczas II wojny światowej.

Morderstwa dokonano w lutym 1944 roku w Borowie (na Lubelszczyźnie) i pobliskich miejscowościach.

Pod pozorem zwalczania „bolszewickich bandytów” oddziały SS i Własowcy zabili około 1200 osób,

a około 150 zdołało zbiec do lasu.

Ustalając fakty i próbując odtworzyć przebieg wydarzeń,

autor dotarł do rodzin tych, którzy przeżyli pogrom i do potomków sprawców tej tragedii.

Dziennik Leny Muchinej z czasów blokady - od 22 maja 1941 r. do 25 maja 1942 r. - odnaleziono niedawno w archiwum petersburskim. Jest to wstrząsające świadectwo cierpień i zagłady ludności cywilnej Leningradu, skazanej na powolną śmierć głodową. Szesnastoletnia dziewczyna - wesoła uczennica, szukająca przyjaźni, zakochana w swym rówieśniku i zastanawiająca się nad wyborem przyszłego zawodu - zmienia się w przerażoną, usiłującą jedynie przetrwać istotę. Z głodu zmarły dwie najbliższe jej osoby, w tym przybrana matka. Nieśmiała i skromna Lena powierzała dziennikowi swe marzenia, zapisywała ulubione wiersze lub piosenki. Przede wszystkim jednak, dzień za dniem, rejestrowała realia blokady: bombardowania, chłód i głód, brak prądu, wody i ogrzewania, wywożenie trupów na sankach na cmentarze, przymusową, zabójczą pracę wygłodzonych i zmarzniętych mieszkańców miasta przy uprzątaniu ruin. Porażająca lektura.

Zachodni recenzenci porównują ten dokument do słynnego dziennika Anny Frank.

Bohater uparty czy natrętny? Mąż stanu czy kompromitacja wolnej Polski?
Laureat Pokojowej Nagrody Nobla. Człowiek, który zniszczył komunizm. Pierwszy prezydent demokratycznej Polski wybrany w wolnych wyborach po upadku reżimu. Charyzmatyczny lider opozycji w czasie obrad Okrągłego Stołu. Postać, która do dziś wzbudza kontrowersje. Wielbiony przez jednych, nienawidzony przez innych. Jaki jest Lech Wałęsa? Czy współpracował z SB? Czy dobrze rządził Polską? Jak był odbierany na Zachodzie? Co jest prawdą, a co przekłamaniem na jego temat? Jak odnalazł się w nowej rzeczywistości?
Reinhold Vetter zbierał materiały do tej książki przez trzydzieści lat. Ma doskonałe rozeznanie w polskiej scenie politycznej – od ponad ćwierćwiecza pracuje jako korespondent z Europy Wschodniej dla niemieckich mediów. Lecha Wałęsę zna osobiście, ich pierwsze spotkanie miało miejsce podczas pamiętnych strajków z sierpnia 1980 roku.
Z dociekliwością dziennikarza i obiektywizmem naukowca Vetter przybliża sylwetkę człowieka legendy, bohatera „Solidarności”, prezydenta elektryka, bohatera-antybohatera, którego nie ominęły ataki z każdej niemal strony.
To pierwsza tak obszerna i wyczerpująca biografia Lecha Wałęsy na polskim rynku, która rzuca nowe światła na barwną postać ekscentrycznego polityka.

Generał Zając był osobowością nietuzinkową. Oficer piechoty, który projektował fortyfikacje śląskie i dowodził polskim lotnictwem.

Absolwent elitarnej francuskiej École Supeŕieure de Guerre, posiadający dwa cywilne doktoraty, w tym jeden uzyskany w wieku 60 lat na uczelni brytyjskiej,

po którym rozwinął badania naukowe i zyskał międzynarodowe uznanie.

Doskonały znawca historii sztuki, który zgromadzoną dzięki swej wiedzy kolekcję malarstwa i grafiki przekazał w darze społeczeństwu Śląska.

Książka jest próbą przedstawienia najważniejszych etapów kariery wojskowej gen. Zająca […].

Tam, gdzie to było możliwe, przytoczono wypowiedzi i sądy generała, zawarte w jego dziennikach i wspomnieniach.

Tekst zasadniczy wzbogacono o opinie i charakterystyki, wystawiane gen. Zającowi przez zwierzchników i współpracowników.

Książka zawiera dokumenty Rady Pomocy Żydom „ŻEGOTA” przy Pełnomocniku Rządu RP na Kraj

i Referatu Żydowskiego „ŻEGOTA” Departamentu Spraw Wewnętrznych Delegatury Rządu na Kraj, 

pochodzące ze zbiorów Archiwum Akt Nowych, które przygotował Mariusz Olczak, badacz specjalizujący się 

w publikacji dokumentów polskiego podziemia okresu okupacji.

Większość z 60 publikowanych dokumentów ukazuje się po raz pierwszy lub była dotąd bardzo mało znana. 

Publikacja przedstawia genezę powstania „ŻEGOTY”, a przede wszystkim konkretną różnorodną działalność

podejmowaną dla ratowania Żydów.

Doskonałe źródło oceny w nowym świetle stosunków polsko-żydowskich w okresie II wojny światowej.

Autorów z tego duetu nikomu nie trzeba przedstawiać. Jedno z najostrzejszych piór Polski, niepowtarzalny satyryk Michał Ogórek i uznany artysta fotograf Zenon Żyburtowicz bez patosu, ale za to z humorem opowiadają przede wszystkim o zwykłym życiu w PRL-u z jego zawiłościami i niedorzecznościami.
Obecnie PRL niektórym kojarzy się głównie z gagami z fi lmów Barei, Peweksem, kasetami magnetofonowymi, piosenkami Scorpionsów czy Franka Kimono. Jednak dla innych to wciąż wspomnienie szarej, pełnej trudów egzystencji.
Oto prawdziwy PRL – śmieszny, absurdalny i zarazem skłaniający do zadumy.
Michał Ogórek - dziennikarz, felietonista, satyryk. Od dwudziestu lat związany z „Gazetą Wyborczą”. Autor książek m. in. „Przewodnik po Polsce”, „Najlepszy Ogórek czyli kalendarz na każdy rok”, „Urok lat minionych”, „Poczet królów polskich”. W Telewizji Kino Polska prezentował cykl kronik fi lmowych „Na przełaj przez PRL”.

Zenon Żyburtowicz – reporter i artysta fotografi k. Podróżnik. Członek Académie Internationale de Lutece w Paryżu, Stowarzyszenia Polskich Artystów Karykatury i Związku Polskich Artystów Fotografi ków. Fotografował dla „Schweizer Illustrierte” i wiedeńskiego „Die Ganze Woche”. Laureat mnóstwa nagród za fotoreportaże i uczestnik wielu wystaw krajowych i zagranicznych. Autor wielu albumów, m.in. docenianego albumu Portret PRL. Twarze i maski.