Historyczna Katarzyna Lech

Poradnik Modelarski Lotnictwo ( Waloryzacja modeli) Praca zbiorowa Na 60 kolorowych stronach bardzo doświadczeni modelarze zdradzają tajniki warsztatu, pokazują krok po kroku w jaki sposób z kilku plastikowych części można wyczarować piękną miniaturę samolotu, podpowiadają jakich użyć narzędzi, farb, dodatków. Całość napisana jest normalnym językiem (czytaj: "przez ludzi dla ludzi") Tytuły rozdziałów powiedzą wszystko o zawartości tej książki: Wprowadzenie Podstawy Samodzielne poprawki Elementy foto-trawione Porady na przewody Łączenie technik Waloryzacja modeli na przestrzeni lat Samodzielne odlewanie elementów żywicznych Barwione elementy foto-trawione Samodzielne tworzenie elementów foto-trawionych Drewniane śmigło Waloryzacja karabinów Koła szprychowe Faktura powierzchni Imitacja nitów Budowa kabiny od podstaw, skala 1/144 Waloryzacja podwozia Waloryzacja podwozia i komór podwozia Me-262 B1/U1 Wrota ładunkowe Wręgi Światła do lotów nocnych Światła pozycyjne Waloryzacja modelu MiG 23 Konwersja TBM-1C Avenger Porady i przykłady 60 stron + okładka na formacie A-4. Wydrukowano na błyszczącym papierze. Całkowicie po polsku. Wydawca: Wydawnictwo ZP  

Kwartalnik poświęcony kolejom wąskotorowym nr 4 (3-4/2008), 118 stron, bogato ilustrowany.

Kwartalnik poświęcony kolejom wąskotorowym nr 3 (2/2008), 100 stron, bogato ilustrowany.

Kwartalnik poświęcony kolejom wąskotorowym nr 2 (1/2008), 94 strony, bogato ilustrowany.

ŁOWCZÓWEK 1914
Bitwa Legionów Polskich na drodze do niepodległości

Na margines sztucznie kreowanej w czasach PRL-u nowej polskiej pamięci historycznej zepchnięto 11 listopada jako Święto Niepodległości, a rocznice wydarzeń związanych ze szlakiem bojowym Legionów wręcz starano się „wymazać” z kart polskiej historii. Taki los spotkał bitwę pod Łowczówkiem, stoczoną w dniach 22-25 grudnia 1914 r. przez świeżo sformowaną I Brygadę Legionów Polskich. W okresie międzywojennym uznawano ją za jedną z ważniejszych w szlaku bojowym Legionów, a znalazło to swój wyraz w umieszczeniu jej na jednej z tablic zawieszonych wokół Grobu Nieznanego Żołnierza w Warszawie. W trakcie odbudowy zniszczonego podczas II wojny światowej Grobu, napis przywołujący bitwę pod Łowczówkiem został pominięty i powrócił na to honorowe miejsce dopiero po 1990 r. Sama pamięć o bitwie choć nie zniknęła, zwłaszcza wśród mieszkańców okolic Tarnowa, to została sprowadzona do roli mało ważnego epizodu wojennego. Tym bardziej należy docenić trafną inicjatywę tarnowskiego środowiska historycznego, aby „przywrócić pamięć” o bitwie w tak dogodnym do tego momencie, jak celebrowane w niemal całej Europie obchody roku wybuchu I wojny światowej (…)

Wydawnictwo adresowane jest do środowisk naukowo-badawczych, ale niewątpliwie zainteresuje pasjonatów dziejów wojen i wojskowości. Z tego względu odegra rolę popularyzatorską i to wcale nie w wąskim zakresie poznawania przeszłości.

dr hab. Tomasz Ciesielski, prof.. UO ISBN: 9

Czechosłowackie grupy SOE
i zamach na Heydricha HHhH

Autor: Bartłomiej Szyprowski

Protektorat Czech i Moraw był dla SOE jak i czechosłowackich czynników rządowych istotny nie tylko jako obszar prowadzenia działalności sabotażowej i dywersyjnej w zakładach zbrojeniowych, ale również uzyskiwania informacji wywiadowczych o działalności niemieckiej. To było powodem zrzucenia kilkunastu grup spadochroniarzy w okresie 1941-1945 r., których podstawowym zadaniem było tworzenie sieci wywiadowczych, nawiązywanie kontaktów z podziemiem krajowym i utrzymanie stałej łączności radiowej. Protektorat był, ze względu na działalność niemieckich służb oraz podległych im jednostek służb policyjnych Protektoratu, dość trudnym terenem do operowania zarówno w zakresie wywiadowczym, jak i dywersyjnym.

Jak się wydaje w tym okresie podziemie czeskie nie było przygotowane do prowadzenia zorganizowanej na szeroką skalę akcji sabotażowej, likwidacyjnej czy dywersyjnej. To spowodowało małą aktywność grup bojowych, a co za tym idzie każda z grup spadochroniarskich była zmuszona wykonywać jedynie zlecone jej zadania. Ich sytuacja nie była podobna do cichociemnych np. w Generalnej Guberni, gdzie skoczkowie stanowili kadrę instruktorów walki czynnej, sabotażu czy dywersji. Na nie do końca skuteczne działanie niektórych grup spadochronowych miało wpływ wiele czynników jak na przykład: nieaktualne informacje o lokalach kontaktowych, które przekazywano w Anglii skoczkom; brak ustalenia placówek odbiorczych zrzutu; zagubienie dokumentów; duży poziom inwigilacji niemieckiej czy nie dość dokładne ukrycie materiałów zrzutowych. Niemniej jednak społeczeństwo czeskie pozytywnie odniosło się do „przybyszy z Anglii”. Spadochroniarze na każdym praktycznie kroku spotykali się z osobami gotowymi do świadczenia im pomocy, którzy byli przecież świadomi grożących im konsekwencji w razie odkrycia ich działań. Pozytywnie należy ocenić działalność grupy „Silver A”, która nie tylko doprowadziła do utworzenia sieci wywiadowczej, nawiązała kontakt z ruchem oporu, lecz długi czas utrzymywała nieprzerwaną łączność radiową z Londynem. Jedynym akcentem bojowym połączonych sił spadochroniarzy były akcja „Canonbury” i zamach na Heydricha. O ile rezultat nalotu na zakłady zbrojeniowe nie był zależny od działań skoczków, którzy spełnili wyznaczone zadanie to zamach, mimo nieoczekiwanej zmiany sytuacji na miejscu, został przeprowadzony według wyćwiczonych w Anglii prawideł. Nie ulega jednak wątpliwości, że jego rezultat był również w dużej mierze dziełem samego Heydricha. W wyniku tej akcji doprowadzono do fizycznej eliminacji najwyższego rangą oficera Sicherheistsdienstu i szefa Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy (RSHA), który zginął w czasie II wojny światowej z rąk podziemia. Jednocześnie zamach był pierwszym tego typu aktem zbrojnym podjętym od czasu wybuchu wojny wymierzonym w III Rzeszę oraz tak doniosłym w konsekwencji. Nadto przeprowadzono go na terenie włączonym do Wielkich Niemiec, który był do tej pory uznawany za bezpieczny dla niemieckich oficjeli. Zamach miał również aspekt psychologiczny: pozytywny dla ruchu europejskiego oporu oraz negatywny dla okupantów, którzy musieli od tej pory liczyć się z tego rodzaju odwetem podziemia. Czy jego przeprowadzenie było konieczne oraz czy poniesione ofiary rekompensowały zgładzenie Heydricha? Odpowiedź na to pytanie nie jest łatwa. Decyzja o likwidacji „płowej bestii”, jak nazywano Heydricha, miała charakter stricte polityczny i jak się wydaje nie miała żadnego znaczenia w sensie militarnym. Nie wiemy jak potoczyłyby się losy Heydricha gdyby nie zamach. Nie ulega wątpliwości, że od czasu objęcia rzeczywistych rządów w Protektoracie był osobą skupiającą w swym ręku potężną władzę i mającą bezpośredni dostęp do Hitlera. Miał także bardzo duży wpływ na Heinricha Himmlera. W III Rzeszy mówiono nawet, że mózg Himmlera nazywa się Heidrich (niem. Himmlers Hirn heiβt Heydrich – skrót HHhH) podkreślając zależność działań Reichsführera SS od pomysłów swojego inteligentnego i pozbawionego skrupułów w dążeniu do celu podwładnego. Jak się wydaje poprzez swoje działania w Protektoracie Heydrich zamierzał przenieść się na teren Francji, gdzie likwidując ruch oporu podniósłby swoją pozycję i działał w kierunku objęcia stanowiska „pierwszej osoby III Rzeszy”.

Wehrmacht Heer. Odznaki szturmowe 1939-1943

..."Książka ta ma spełniać rolę przewodnika, zawierającego genezę odznak szturmowych. W oparciu o zebrane materiały archiwalne, źródłowe i własną interpretację faktów z historii bojowej niemieckiego Heer (Wojska Lądowe) starałem się wyjaśnić, co wyrażać miały odpowiednio ukształtowane i ozdobione odznaki szturmowe, noszone na lewej piersi kurtki mundurowej żołnierzy. Opis odznak, przy założeniu przedstawiania ich w formie zdjęć, został ograniczony do najważniejszych informacji o wymiarach, materiale, sposobie wykonania, producentach i autorach projektów, o ile było to możliwe do ustalenia. Za podstawę wizerunku i opisu przyjąłem generalnie te odznaki, które udostępnili mi kolekcjonerzy z Austrii, Niemiec oraz USA. Od roku 1945 w muzeach i kolekcjach prywatnych, opisane przeze mnie odznaki są gromadzone jako eksponaty okazowe, dlatego też są to najczęściej wyroby renomowanych potentatów w tej dziedzinie. Z racji tego, że nabrały one charakteru muzealnego, ważne stało się ustalenie w miarę możliwości pełnego katalogu producentów. Natrafiłem w tym momencie na duże trudności. Ustalenie wytwórców stało się wielce kłopotliwe ze względu na ich dość znaczną ilość oraz brak wzorów poszczególnych firm. Odznaki, wykonywane przez bardziej znanych grawerów były sygnowane na rewersie, jednak większość firm ograniczała się do sygnowania wyłącznie swoich wyrobów na etui, którymi były koperty papierowe lub pudełeczka kartonowe. Toteż niejednokrotne przypadkowa zamiana koperty lub pudełeczka może wprowadzać w błąd co do jego wykonawcy. Sam fakt zgubienia etui albo jego zniszczenia, również powoduje niemożność ustalenia producenta. Mimo tych trudności starałem się podać jak najwięcej wiarygodnych informacji o wykonawcach określonej odznaki lub jej odmiany. Przytoczone za tym w książce opisy i zamieszczone wizerunki siłą rzeczy nie wyczerpują tematu w zakresie różnorodnych odmian tej samej odznaki, co do jej gabarytów i materiału. Podstawy prawne, na których oparte są nadawania odznak szturmowych to rozporządzenia i rozkazy z Dzienników Rozporządzeń i Rozkazów OKH z lat 1939-1944. W opisach związanych z odznakami przytoczyłem jako cytaty fragmenty tych aktów prawnych, których treść moim zdaniem jest najbardziej interesująca ze względu na ich zindywidualizowane zasady nadawania i jak również cofanie ich nadań. Książka jest przeznaczona dla szerokiego grona miłośników falerystki i militariów. Jestem przekonany że moje opracowanie przybliży początkującym kolekcjonerom temat odznak szturmowych Heer jak również wzbogaci wiedze średnio zaawansowanych. Najbardziej wymagający zapewne znajdą zaś szczegóły i liczby będące owocem wieloletnich badań i doświadczeń. Książka jest pierwszą tak obszerną i bogato ilustrowaną monografią o niemieckich odznakach szturmowych opracowaną w języku polskim. W przyszłości może stanowić punkt wyjścia do dalszych bardziej szczegółowych ustaleń oraz badań."...

5 Pułk Ułanów Zasławskich w Polskiej Wojnie Obronnej 1939 roku

- 5 Pułk Ułanów Zasławskich przed wybuchem II wojny światowej. Wyszkolenie, wyposażenie i uzbrojenie jednostki
- Mobilizacja 5 Pułku Ułanów Zasławskich w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii i przygotowania do obrony Ostrołęki
- Walki 5 Pułku Ułanów w Grupie Operacyjnej Kawalerii gen. bryg. Zygmunta Podhorskiego
- Ułani Zasławscy w walkach Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Polesie"

brak opisu

brak opisu

brak opisu

Prowadzenie działalności rozpoznawczej przez 32. PLRT było zadaniem niełatwym z racji swojej specyfiki. Sam proces szkolenia był wydłużony i nacechowany elementami o dość dużym stopniu trudności. Poszczególne załogi musiały charakteryzować się szczególnymi cechami psychofizycznymi, tj. doskonałą spostrzegawczością, pamięcią, kojarzeniem, dogłębną znajomością amii obcych oraz odpornością na stres i zdyscyplinowaniem. Każda z tych cech miała znaczący wpływ na wykonanie zadania bojowego. W okresie 35-letniej działalności pułku, śmiercią lotnika zginęło 11 osób, to cena wysoka, zbyt wysoka, ale każda działalność lotnicza niesie za sobą takie ryzyko.

Odradzająca się po latach niewoli Rzeczpospolita uzyskała dostęp do niewielkiego, mierzącego raptem 75 km pasa wybrzeża, na którym poza przystaniami rybackimi nie było żadnego portu. Mimo, że Rzeczpospolita ponownie uzyskała dostęp do morza, napotkała na swej drodze problemy natury gospodarczej, politycznej i militarnej. Jedną z najważniejszych kwestii była wówczas możliwość kontynuowania walk w obronie granic oraz możliwość sprowadzania materiału wojennego z zagranicy. Port Wolnego Miasta Gdańska z którego mogła korzystać Rzeczpospolita, był ze względów bezpieczeństwa nieodpowiedni. Dzięki zaangażowaniu wielu ludzi i staraniom rządu polskiego udało się pozyskać 47 ha skrawek ziemi, który stał się zalążkiem Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Zabezpieczenie interesów suwerennej i niepodległej Rzeczpospolitej nad Bałtykiem było „solą w oku” Rzeszy Niemieckiej i Wolnego Miasta Gdańska. 
Rozbudowa umocnień polowych i nieustanne szkolenia żołnierzy na wysuniętej placówce doprowadziły do stworzenia zabójczej maszyny wojennej. Garstka polskich żołnierzy i zmobilizowanych pracowników cywilnych, stawiła czoła Niemcom, którym zdawało się, że zdobycie Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte będzie tylko formalnością. Siedmiodniowe zmagania dowiodły właściwego rozplanowania poszczególnych schronów i pozycji obronnych. Polacy posiadający znikome, w porównaniu do Niemców, siły i środki wykazali nie tylko męstwo i hart ducha, ale również wysokie morale, które pozwoliło trwać