Celem geometrii wykreślnej jest odwzorowanie na płaszczyźnie rysunku elementów przestrzeni: punktów, prostych, płaszczyzn. Znając sposób odwzorowania tych elementów, będziemy mogli odwzorować każdy znajdujący się w przestrzeni (lub w naszej wyobraźni) kształt, każdą bryłę, która składa się z tych właśnie podstawowych elementów. Opanowanie zagadnień geometrii wykreślnej stanowi ponadto doskonały trening wyobraźni przestrzennej, niezbędnej w pracy inżynierskiej.

Dla osiągnięcia dobrych wyników konieczne jest przestrzeganie pewnych reguł w nauce tego przedmiotu:

• a) aby móc przejść do kolejnych zagadnień, trzeba dobrze zrozumieć poprzednie;
• b) należy rysować, choćby odręcznie, ilustracje do tekstu. Samo przeglądanie rysunków bardzo szybko okaże się niewystarczające, rysunki w miarę rozszerzania materiału będą coraz bardziej skomplikowane i odtwarzanie ich powstawania krok po kroku jest niezbędne;
• c) nie wolno pomijać żadnych oznaczeń elementów rysunku (punkty, proste, płaszczymy, wszelkie odnośniki), gdyż bez nich rysunek staje się niejasny;
• d) względna łatwość zapamiętywania rysunków w początkach poznawania geometrii wykreślnej powoduje pokusę uczenia się na pamięć, bez zrozumienia zagadnienia. Jest to ślepa uliczka. W miarę postępowania w głąb zagadnień rysunki będą coraz bardziej skomplikowane, a różnorodnych zadań nie sposób będzie rozwiązać bez dogłębnego zrozumienia. Ponadto przy takim podejściu do przedmiotu przestaje się trenować wyobraźnię.

Celem ćwiczenia jest zapoznanie studentów z podstawowymi metodami obróbki ściernej jak: szlifowanie, gładzenie, dogładzanie i docieranie, oraz obrabiarkami i narzędziami do obróbki ściernej.

Cechy charakterystyczne obróbki ściernej
W takich sposobach obróbki jak toczenie, wiercenie czy frezowanie używa się narzędzi jedno – lub wieloostrzowych, a więc w każdym przypadku jest to ściśle określona liczba ostrzy. Prócz tego w sposobach tych ostrze skrawające jest celowo ukształtowane i ma określone cechy geometryczne. Natomiast w obróbce ściernej istnieje szereg cech specyficznych, które tę obróbkę wydzielają spośród innych sposobów, pomimo wspólnej cechy podstawowej, tj. usuwania naddatku na obróbkę w postaci wiórów.
Specyficzną cechą obróbki ściernej jest to, że:

• liczba ostrzy skrawających nie jest ściśle określona,
• kształt ostrzy skrawających jest różny i różne jest ich rozmieszczenie, wskutek czego tylko część ostrzy wykonuje pracę skrawania, a część powoduje odkształcenia plastyczne obrabianego materiału,
• rozmiary warstwy skrawanej przez jedno ostrze w porównaniu z innymi sposobami są bardzo małe i niejednakowe dla różnych ostrzy,
• maksymalne szybkości skrawania są niekiedy kilkunastokrotnie większe niż stosowane w obróbce wiórowej.

Zatem obróbką ścierną nazywa się takie sposoby obróbki skrawaniem, w których proces obróbkowy dokonywany jest za pomocą narzędzi ściernych lub luźnego ścierniwa, tj. narzędzi o nie określonej ściśle liczbie i kształcie ostrzy skrawających. Narzędzia te zamieniają warstwę skrawaną na wióry o wielkości najczęściej niedostrzegalnej nieuzbrojonym okiem i w pewnej części utleniane.
Z uwagi na małe skrawane wiórki obróbkę ścierną stosuje się najczęściej w obróbce metali skrawaniem na końcu procesu technologicznego jako obróbkę wykańczającą. Obróbka ścierna umożliwia obrabianie części wykonanych z różnych metali, tak miękkich, jak i bardzo twardych (hartowanych).

Skrypt zawiera liczne rysunki.

Powstawanie elementów wyrobu przez przetwarzanie lub przez łączenie różnych materiałów, a następnie powstawanie z tych elementów wyrobu kolcowego (finalnego) nazywa się wytwarzaniem i odbywa się w trakcie procesów wytwarzania, jakie są realizowane m.in. w zakładach produkcyjnych przemysłu maszynowego.

Technika wytwarzania zajmuje się doborem metod i środków wytwarzania oraz oceną stopnia ich wykorzystywania z punktu widzenia kryteriów technologicznych.

Obróbka skrawaniem jest częścią procesu wytwarzania maszyn i urządzeń technicznych, w której przedmiot obrabiany uzyskuje wymagane kształty, wymiary i jakość powierzchni przez usuwanie ostrzem narzędzia określonego naddatku materiału zamienianego na wióry.

Obróbka skrawaniem ma w technice wytwarzania maszyn i urządzeń bardzo znaczny udział (około 50 proc.). Przyczyną powszechności stosowania obróbki za pomocą skrawania jest jej uniwersalność oraz możliwość osiągania bardzo dużych dokładności wykonania.

W obróbce skrawaniem wyróżnia się: obróbkę wiórową i obróbkę ścierną.

Obróbka wiórowa jest to obróbka wykonywana za pomocą narzędzi o określonej liczbie kształcie ostrzy skrawających. Wióry powstałe ze skrawania naddatku na obróbkę mają na ogół określoną postać i są widoczne „gołym okiem".

Skrypt zawiera liczne rysunki.

Koniuszy, Adam Identyfikacja stanów obciążeń ciągnika rolniczego / Adam Koniuszy ; Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. Szczecin : Wydawnictwo Uczelniane Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego, 2010. Print.

Kształtowanie osłony gazowej łuku spawalniczego