Jedną z głównych atrakcji turystycznych Pałuk jest Żnińska Kolej Wąskotorowa, która funkcjonuje już prawie 130 lat od 1 lipca 1894 r. Ponieważ linie kolei normalnotorowej omijały znaczny obszar powiatu, kolej wąskotorowa wypełniła tę lukę ułatwiając przewóz towarów i pasażerów. W najlepszym okresie rozwoju długość wszystkich linii osiągnęła długość około 77 km. Gdy rozwinął się transport samochodowy jej znaczenie zaczęło maleć, groziła jej likwidacja. Lokalni działacze społeczno-kulturalni wpadli na pomysł aby zorganizować Muzeum Kolei Wąskotorowej, materialny ślad po małej kolejce. Otwarcie muzeum umożliwiło przewrócenie sezonowego ruchu turystycznego na trasie Żnin – Wenecja – Biskupin – Gąsawa, co doprowadziło do uratowania około 14 km kolei. Korzystając z pociągu można zwiedzić największe atrakcje turystyczne Pałuk.

                W książce przedstawiono historię powstania i funkcjonowania kolei wąskotorowej na Pałukach. Zawiera opis infrastruktury i taboru na przestrzeni lat. Uzupełnieniem tej części jest szkic o działalności kolei normalnotorowej. Jeden z rozdziałów poświęcono funkcjonującej prawie 80 lat kolei wąskotorowej cukrowni w Żninie. Druga część książki poświęcona jest powstaniu, działalności i zbiorom Muzeum Kolei Wąskotorowej w Wenecji. Część trzecia to przewodnik po trasie kolei turystycznej. Całość jest bogato ilustrowana zdjęciami, mapami, szkicami i schematami stacji, ładowni i przystanków.

SPIS  TREŚCI:

1. Początki kolei na Pałukach
2. Żnińska Kolej Wąskotorowa w służbie powiatu
3. Linie Żnińskiej Kolei Wąskotorowej
4. Tabor Żnińskiej Kolei Wąskotorowej
5. Kolej wąskotorowa cukrowni Żnin.
6. Muzeum Kolei Wąskotorowej w Wenecji
7. Spotkania Miłośników kolei wąskotorowych
8. Wąskim torem ze Żnina do Gąsawy.

Książka opisuje wybrane zagadnienia o zestawach kołowych pojazdów szynowych. 

Klub Miłośników Komunikacji Miejskiej w Warszawie istnieje już 40 lat. Jest jednym z większych stowarzyszeń tego typu w Polsce, a jego kolekcja zabytkowych pojazdów komunikacji miejskiej należy do najliczniejszych w tej części Europy. Ten wspaniały jubileusz stał się inspiracją do opracowania albumu w którym opisano historię klubu oraz odrestaurowanych autobusów. Autor zebrał w nim wiele cennych zdjęć oraz informacji z planowej eksploatacji autobusów co jest jednym z atutów tej pięknie wydanej publikacji. Miłośnicy transportu miejskiego, a szczególnie autobusów będą bardzo usatysfakcjonowani.    

Współczesne systemy telekomunikacyjne w transporcie kolejowym

Wspomagana komputerowo analiza dynamiczna pojazdów szynowych

10 lipca 1877 roku we Wrocławiu otworzono pierwszy odcinek miejskiej kolei konnej. Trasa obsługiwana przez przedsiębiorstwo Breslauer Straßen-Eisenbahn-Gesellschaft (Wrocławskie Towarzystwo Kolei Ulicznej) wiodła z Przedmieścia Oławskiego na Szczytniki. W ciągu kilkunastu lat udało się stworzyć jedną z największych sieci tramwajowych w Niemczech o łącznej długości tras przekraczającej 30 km. Pod koniec XIX stulecia, w okresie największego rozkwitu na pięciu liniach kursowało 140 wagonów, do ciągnięcia których spółka wykorzystywała ponad pół tysiąca koni.

Grzegorz Zając
Wieloaspektowe badania empiryczne z zakresu zużycia obręczy kół pojazdów szynowych

ISBN/ISSN: 978-83-65991-60-7
Wydawnictwo: Wydawnictwo Politechniki Krakowskiej
Rok wydania: 2019

Wokół stacji kolejowej w Koluszkach narosło wiele mitów i anegdot. Wszyscy słyszeli o Balu na dworcu w Koluszkach, a złośliwi twierdzili, że to… największy łódzki dworzec. W popularnej prasie często popadano ze skrajności w skrajność: pisano „największy w Polsce”, bądź przeciwnie „wstrętna prowizoryczna stacyjka”. A jak było naprawdę?

Dlaczego powstała stacja w Koluszkach, jak rozwinęła się w duży węzeł kolejowy, w którym stykały się tory o europejskiej i rosyjskiej szerokości oraz czemu połowa tego węzła znalazła się w Słotwinach – o tym Czytelnik dowie się z książki Michała Jerczyńskiego Węzeł kolejowy Koluszki.

Na podstawie archiwalnych materiałów Autor prześledził rozwój ruchu kolejowego w koluszkowskim węźle i historię budowy kolejnych dworców oraz ich niezrealizowanych projektów. Ilustracje, w dużej części dotąd niepublikowane, ukazują w większości nieistniejące już dziś budynki stacyjne oraz następujące na przestrzeni lat przebudowy układów torowych w węźle.

Przed Koluszkami kolejne wyzwanie. Czy nowy dworzec zadziwi mieszkańców i podróżnych? Czy kolejowy węzeł zyska nowoczesne oblicze? Centralna Polska czeka na niego z niecierpliwością!

Książka wydana z okazji 175. rocznicy powstania Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej:

WĘZEŁ KOLEJOWY KATOWICE ISBN 978-83-63652-24-1

Węzeł kolejowy w Katowicach to ogromny obszar z 12 stacjami i 13 posterunkami odgałęźnymi. W pewnym okresie, w ramach węzła można było jeździć w koło i to kilkoma różnymi trasami. Pierwszy jego element powstał w 1846 roku. W następnych latach, dzięki industrializacji opisywanego obszaru, notuje się szybki rozwój katowickiego węzła pod rządami, kolejno: Prus, Niemiec, II RP i PRL. Od 1854 r. węzeł normalnotorowy stopniowo uzupełniały tory wąskie o prześwicie 785 mm, które dotarły do głównej stacji, korzystając z podwórek kamienic zachodniej strony obecnej alei W. Korfantego, a rozszerzając swój zasięg, utworzyły siatkę ponad 20 km linii. Sto lat po kolei wąskotorowej na teren Katowic zawitała normalnotorowa kolej piaskowa. Mimo, że nie była własnością PKP, to miała swój udział w funkcjonowaniu węzła. Jej tory uzupełniały system transportu publicznego oraz tworzyły połączenia alternatywne.

Inowrocławski węzeł kolejowy należy do najważniejszych w kraju, a jego historia sięga lat 1872–1873, kiedy to otwarto pierwszą linię kolejową zbudowaną przez Towarzystwo Kolei Górnośląskich. Uruchomienie tych pierwszych połączeń kolejowych wpłynęło na gwałtowny rozwój miasta oraz lokalnego przemysłu co zaowocowało budową kolejnych, tym razem bardziej lokalnych linii kolejowych. Publikacja ma za zadanie przedstawienie historii inowrocławskiego węzła  na przestrzeni blisko 150 lat, a tradycyjnie bardzo bogata warstwa ilustracyjna w znakomity sposób uzupełni jego obraz. Autorzy zebrali nie tylko wspaniały materiał ilustracyjny ale także wiele archiwalnych rozkładów jazdy, dokumentów, rysunków budynków oraz cennych map. Książka ta jest kolejną monografią z serii poświęconej największym węzłom kolejowym w Polsce

Michał Zajfert — podróżnik i pasjonat kolei wąskotorowych — swoją przygodę z fotografią zaczął już w latach 80. Udało mu się udokumentować wiele unikalnych miejsc, po których często nie ma już śladu — nie tylko z obszaru PKP, ale też z wielu kolei przemysłowych czy leśnych. W albumie znajdziemy 686 starannie wybranych fotografii z podziałem na poszczególne dawne dyrekcje. Album rozpoczyna naszą ekskluzywną serię EUROSPRINTER GALERIA w której będziemy prezentować dorobek najwybitniejszych fotografów komunikacyjnych. Cennym atrybutem odróżniającym tę serię od innych naszych wspaniałych książek będzie eleganckie pudełko zabezpieczające książkę przed kurzem i uszkodzeniami. 

W książce przedstawiono wszystkie serie wąskotorowych wagonów spalinowych...

Łącznie w okresie powojennym na Polskich Kolejach Państwowych eksploatowano aż 129 wagonów motorowych na różne szerokości torów i różnych producentów stanowiących bogatą mozaikę typów, spośród których każdy był reprezentowany przez co najwyżej kilka egzemplarzy. Spośród nich do dzisiaj zachowało się 22 egzemplarzy pomijając najnowsze wagony produkcji rumuńskiej. Znawcy taboru wąskotorowego: M. Zajfert i K. Zintel przygotowali wspaniałą albumową monografię wagonów motorowych która z pewnością ucieszy każdego miłośnika wąskotorówek nie tylko z Polski.

Warszawskie Tramwaje Konne 1866-1908