W książce w przystępny sposób opisano zagadnienia związane z technologią kolejowych przewozów ładunków i osób, w tym m.in.:

• zarys kolejowego procesu przewozowego,
• drogi kolejowe i ich elementy składowe oraz zasady ich utrzymania i naprawy,
• kolejowe punkty eksploatacyjne (posterunki ruchu, punkty handlowe do odprawy osób i przesyłek oraz stacje kolejowe),
• urządzenia sterowania ruchem kolejowym (klasyfikację, zasady sygnalizacji, urządzenia stacyjne, liniowe i łączności oraz zasady ich utrzymania),
• wagony kolejowe towarowe i osobowe wraz z podstawowymi danymi eksploatacyjnymi, zasadami ładowania wagonów towarowych oraz numeracją i oznaczaniem wagonów, a także zasadami ich utrzymania i naprawy,
• pojazdy trakcyjne spalinowe, elektryczne i parowe oraz zasady ich oznaczania, a także kolejowe pojazdy pomocnicze, zasady ich utrzymania i naprawy,
• zasady prowadzenia ruchu pociągów na szlakach i stacjach,
• technologię pracy manewrowej,
• technologię pracy stacji kolejowych towarowych i osobowych,
• technologię przemieszczania ładunków i osób w transporcie kolejowym,
• technologię kombinowanych procesów transportowych z udziałem transportu kolejowego, uwzględniającą tabor, terminale przeładunkowe i technologię przeładunku,

określenie zdolności przepustowej linii kolejowej oraz zdolności przerobowej i ładunkowej stacji.

Odbiorcy: studenci wydziałów transportu, logistyki oraz zarządzania wyższych uczelni, doradcy ds. transportu przedsiębiorstw, a także osoby profesjonalnie związane z przewozami kolejowymi.

Technologia transportu kolejowego

W książce w przystępny sposób opisano zagadnienia związane z technologią kolejowych przewozów ładunków i osób, w tym m.in.:

• zarys kolejowego procesu przewozowego,
• drogi kolejowe i ich elementy składowe oraz zasady ich utrzymania i naprawy,
• kolejowe punkty eksploatacyjne (posterunki ruchu, punkty handlowe do odprawy osób i przesyłek oraz stacje kolejowe),
• urządzenia sterowania ruchem kolejowym (klasyfikację, zasady sygnalizacji, urządzenia stacyjne, liniowe i łączności oraz zasady ich utrzymania),
• wagony kolejowe towarowe i osobowe wraz z podstawowymi danymi eksploatacyjnymi, zasadami ładowania wagonów towarowych oraz numeracją i oznaczaniem wagonów, a także zasadami ich utrzymania i naprawy,
• pojazdy trakcyjne spalinowe, elektryczne i parowe oraz zasady ich oznaczania, a także kolejowe pojazdy pomocnicze, zasady ich utrzymania i naprawy,
• zasady prowadzenia ruchu pociągów na szlakach i stacjach,
• technologię pracy manewrowej,
• technologię pracy stacji kolejowych towarowych i osobowych,
• technologię przemieszczania ładunków i osób w transporcie kolejowym,
• technologię kombinowanych procesów transportowych z udziałem transportu kolejowego, uwzględniającą tabor, terminale przeładunkowe i technologię przeładunku,
• określenie zdolności przepustowej linii kolejowej oraz zdolności przerobowej i ładunkowej stacji.
  
  Odbiorcy: studenci wydziałów transportu, logistyki oraz zarządzania wyższych uczelni, doradcy ds. transportu przedsiębiorstw, a także osoby profesjonalnie związane z przewozami kolejowymi.

Przewodnik zabiera Czytelnika w podróż po najciekawszych i najważniejszych obiektach polskiego dziedzictwa przemysłowego. Autorami książki są Marek Barszcz, Judyta Kurowska-Ciechańska i Ariel Ciechański – znawcy tematu, od wielu lat z pasją zgłębiający historię techniki i kolejnictwa. Dokąd można pojechać koleją retro, jak pokonać śluzy i pochylnie kanałów wodnych, kiedy powstała Kopalnia Soli „Wieliczka”, jakie parowozy można obejrzeć w Wolsztynie, w jaki sposób wydobywano surowce mineralne i jak wykonywano z nich narzędzia – to wszystko w książce, która zmieści się w kieszeni. Przewodnik prezentuje urządzenia, obiekty inżynieryjne i technologie, które są świadectwem rozwoju cywilizacji, a także pokazują, w jaki sposób człowiek radził sobie z naturą. Przedstawia ich znaczenie historyczne i kulturowe oraz udowadnia, jak bardzo niedoceniane w Polsce są takie zabytki. Książka zawiera obszerne opisy, schematy budowy, zdjęcia, mapki z lokalizacją i informacje praktyczne dotyczące ponad 90 najciekawszych i najważniejszych obiektów techniki w naszym kraju.   W przewodniku m.in.: linie kolejowe i tramwajowe latarnie, młyny i spichlerze fabryki, huty, walcownie kanały, mosty, wiadukty gazownie i wodociągi kopalnie i sztolnie muzea i skanseny historie obiektów schematy maszyn i urządzeń informacje praktyczne mapy lokalizacyjne kolorowe fotografie

Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska (DŻWW) była pierwszą linią kolejową na ziemiach Królestwa Polskiego, które w XIX wieku i aż do I wojny światowej stanowiło zachodnią część Imperium Rosyjskiego. Była polską inicjatywą i pierwszą najdłuższą jednorazowo budowaną koleją w Europie. Budowało ją około 6 tysięcy osób przez 5 lat i 8 miesięcy. Jej pierwsza główna linia kolejowa miała 307 km długości, 21 stacji i 9 przystanków osobowych. Myśl wybudowania kolei zgłosił w 1835 roku Henryk hrabia Łubieński, wiceprezes „Banku Polskiego” w Warszawie, zarządzający przemysłem w Zagłębiu Śląsko-Dąbrowskim. Kolej miała ułatwić transport węgla, wyrobów hutniczych i przemysłowych z owego Zagłębia i z Łodzi do Warszawy. Towarzystwo Akcyjne DŻWW zawiązano w 1838 roku. Projekt linii wykonał i nadzór nad jej budową sprawował inż. Stanisław Wysocki. Kolej z Warszawy przez Skierniewice, Piotrków, Częstochowę, Ząbkowice biegła do stacji Granica, później nazwanej Maczki, dziś dzielnicy miasta Sosnowca. Tam, po przekroczeniu granicy rosyjskiej, miała łączyć się z Koleją Północną Cesarza Ferdynanda (KFNB) z Wiednia. Stąd budowaną w Królestwie Polskim kolej nazwano warszawsko-wiedeńską.

W listopadzie 1841 roku budowę kolei musiano przerwać z braku środków finansowych. Towarzystwo Akcyjne DŻWW zebrało zbyt mało pieniędzy, zbankrutowało i zostało rozwiązane. Rada Administracyjna Królestwa Polskiego złożyła wniosek o dokończenie budowy kolei na koszt skarbu państwa rosyjskiego. W połowie 1843 roku powołano Zarząd DŻWW pod kierownictwem inżynierów rosyjskich: Iwana Dehna i Edwarda Gerstfelda, który kontynuował budowę jako kolej państwową. Pierwszy odcinek z Warszawy do Grodziska otwarto 14.6.1845, a ostatni 1.4.1848 od Ząbkowic do stacji Granica i przez granicę do Szczakowej, łącząc DŻWW z Drogą Żelazną Krakowsko-Górnośląską, a poprzez nią z KFNB. Dnia 26.8.1859 uruchomiono kolejny odcinek DŻWW między Ząbkowicami a Sosnowcem i poprzez granicę stworzono krótsze połączenie z pruską Koleją Górnośląską.

Eksploatacja DŻWW sprawiała Radzie Administracyjnej Królestwa Polskiego szereg trudności finansowych, więc 10.10.1857 kolej wydzierżawiono Towarzystwu Akcyjnemu o większości akcjonariuszy pruskich, kierowane przez prezesa Hermanna Epstein. On wprowadził wiele ulepszeń techniczno-organizacyjnych i wystąpił o dalsze połączenia z kolejami Prus. Rząd rosyjski zezwolił na tylko jedno takie połączenie, od Łowicza (odgałęzienia DŻWW ze Skierniewic) poprzez Kutno do Aleksandrowa przy ówczesnej granicy z Prusami. Ruch do Kutna otwarto 1.12.1861, a 3.12.1862 do granicy pruskiej przy Aleksandrowie. Utworzono nowe Towarzystwo Drogi Żelaznej Warszawsko-Bydgoskiej (DŻWB), ale personalnie identyczne z DŻWW. Dnia 1.7.1867 uruchomiono krótkie odgałęzienie z Aleksandrowa do uzdrowiskowej miejscowości Ciechocinek. W latach 1872 do 1880 ułożono drugi tor na linii kolejowej z Warszawy do Granicy i do Sosnowca. Wszystkie te koleje zbudowano o normalnej w Europie szerokości toru 1435 mm.

W 1872 roku zarząd obu kolei powrócił w ręce polskie przez wykupienie przez warszawskiego bankiera Leopolda Kronenberga większości akcji obu kolei. Dnia 1.1.1890 połączono DŻWW i DŻWB w jedno przedsiębiorstwo DŻWW. W 1895 roku długość głównych linii kolejowych wynosiła 431 km, zatrudniano 6097 pracowników stałych i około 4000 nieetatowych, eksploatowano 284 parowozy, 409 wagonów osobowych i 8241 towarowych, przewieziono w ciągu roku 3 031 029 pasażerów i 3 860 439 t towarów. Od 1898 roku na odcinku DŻWW Warszawa – Aleksandrów rozpoczął kursować międzynarodowy pociąg luksusowy „Nord Express” z Ostendy przez Brukselę i z Paryża przez Kolonię, Berlin, Poznań do Warszawy, a tam po przesiadce pasażerów dalej do Petersburga i Moskwy. Dnia 14.4.1900 DŻWW uzyskała koncesję na kolejne połączenie kolejowe z Warszawy przez: Sochaczew, Łowicz, Łódź, Sieradz do Kalisza i w Skalmierzycach z kolejami Prus. Rząd rosyjski wymusił budowę tej linii kolejowej DŻWW, nazywanej Droga Żelazna Warszawsko-Kaliska (DŻWK), z rosyjską szerokością toru 1524 mm. Uruchomiono ją 15.11.1902 do Kalisza i 28.10.1906 połączono z kolejami Prus. Od 20.11.1908 na DŻWW rozpoczął kursować kolejny międzynarodowy pociąg luksusowy „Nicea Express” z Petersburga przez Warszawę, Granicę, Wiedeń do Cannes. Dnia 13.1.1912 wszystkie linie kolejowe DŻWW przymusowo przejęto w zarząd państwowy. Wprowadzono jako urzędowy język rosyjski, wymieniono personel wyższy i część średniego na rosyjski. W latach I wojny światowej prawie cały tabor kolejowy, także normalnotorowy, wywieziono w głąb Rosji, a pod okupacją niemiecką i austriacką dawnego Królestwa Polskiego rosyjskie szerokie tory z Warszawy przez Kalisz do Skalmierzyc przekuto na szerokość normalną.

Świat kolei 12/2021

Świat kolei 12/2020

Świat kolei 10/2021.

Wreszcie jest album o Śląskim Okręgu Kolejowym... Ale jaki?! Czy widzieliście kiedykolwiek książkę o kolei mającą 544 stron i 1096 zdjęć? Nie mogliście bo dopiero się taka ukazała! To album o Śląskim Okręgu Kolejowym - swoisty dokument epoki który prezentuje dzień powszedni na najbardziej zurbanizowanym i uprzemysłowionym regionie kraju od lat 60. do 90. XX stulecia. Nieprzypadkowo — był to okres nadzwyczaj intensywnej działalności górnośląskiego przemysłu ciężkiego i ściśle współpracującej z nim kolei. Prezentowane zdjęcia ukazują: infrastrukturę (której często już nie ma), stacje i linie kolejowe, wydarzenia, wielkie inwestycje, pojazdy szynowe i kolejarzy. Może ktoś na zdjęciu znajdzie swoje ulubione miejsce, a może ktoś swojego dziadka lub mamę - kolejarzy? Modelarze znajdą na wielu fotografiach inspiracje dla swoich miniatur: budynków, wagonów, mostów itd. Cennym atrybutem odróżniającym ten album PREMIUM od innych naszych wspaniałych książek jest eleganckie pudełko zabezpieczające książkę przed kurzem i uszkodzeniami. Do książki dołączona jest cenna płyta CD z dokładną mapą Śląskiego Okręgu Kolejowego w największej fazie eksploatacyjnej w formacie PDF i alfabetycznym spisem fotografii według miejscowości bardzo ułatwiającym dotarcie do poszukiwanej fotografii. 

Książka o szynach

Książka ta powstała z pasji do komunikacji miejskiej. Dokumentuje szczególną historię Szczecina, w którym tramwaje pojawiły się już w drugiej połowie XIX wieku, odgrywając ważną rolę w życiu miasta. Najpierw tramwaje konne, następnie wraz z postępem techniki i elektryfikacją sieci tramwaje elektryczne stały się charakterystyczną częścią miejskiego krajobrazu.

Drugi tom cyklu Stacje kolejowe – architektura i budownictwo został w całości poświęcony warszawskim stacjom epoki zaboru rosyjskiego. Przy wszystkich ograniczeniach będących konsekwencją zniewolenia kraju, rozdarta między wschód i zachód Warszawa borykała się z różnym rozstawem szyn linii kolejowych, wymuszonym połączeniami z drogami żelaznymi w Rosji i w zachodniej Europie.

Stacje kolejowe – architektura i budownictwo to bogato ilustrowany cykl poświęcony tematyce gmachów dworcowych oraz innych budowli gospodarstwa kolejowego. Szczegółowo, często po raz pierwszy, opisano tu budynki stacji osobowych i towarowych, biurowce, magazyny, wiaty, remizy, warsztaty, wieże wodne, domki dróżników i zwrotniczych, noclegownie oraz domy i całe kolonie mieszkalne. Zaprezentowano wszystko to, co choć zazwyczaj znacznie mniej eksponowane, a dla podróżnych najczęściej niewidoczne, kryje się również pod nazwą „stacja kolejowa”