Muzyczne

Batalia to kompozycja przeznaczona na dwa fortepiany, choć na sześć rąk – obsada pierwszego fortepianu podzielona jest bowiem na dwie oddzielne partie. Język muzyczny tego efektownego brzmieniowo utworu odpowiada konwencjonalnemu stylowi przełomu epok. Kompozycja wzbogacona jest licznymi momentami ilustracyjnymi, bazującymi na tremolandach w niskim rejestrze, mających odzwierciedlać najpewniej bitewne odgłosy powstania. Przede wszystkim jednak odnaleźć
można w Batalii szereg cytatów patriotycznych. Krogulski wplótł do kompozycji melodie Mazurka Dąbrowskiego, Szarej piechoty czy pieśni Witaj majowa jutrzenko napisanej w kwietniu 1831 roku.

Najpopularniejsze pieśni Bożonarodzeniowe, jakie złożyły się na niniejszą kolekcję, zostały opracowane z myślą o początkujących pianistach. Większość kolęd można wykonać bez trudu już po kilku tygodniach nauki. Melodie zostały zharmonizowane w sposób tradycyjny, z wykorzystaniem możliwie ograniczonego materiału dźwiękowego. W aranżacjach zastosowano rozmaite sposoby prowadzenia linii melodycznej i zabiegi fakturalne: gra prawą i lewą ręką na przemian, równoległe prowadzenie tematu, nieskomplikowane imitacje, układy dwugłosowe ze sporadycznym użyciem dwudźwięków. W trosce o wygodę gry utwory zostały starannie opalcowane. Miniatury nawiązują do różnych form i gatunków muzycznych (inwencja, walczyk, oberek) tak, by każda kolęda miała niepowtarzalny charakter. Służą temu również środki artykulacyjne oraz zaproponowane w kilku przypadkach krótkie wstępy, bądź zakończenia.

Powodów, dla których można nazwać ten zbiór publikacją wyjątkową, jest kilka, wymieńmy trzy najważniejsze. Można zacząć od najbardziej oczywistego – każda publikacja z utworami Fryderyka Chopina jest wyjątkowa, tak jak wyjątkowa jest muzyka tego kompozytora. O ile jednak przez dziesiątki lat wydawano, poza oryginalnymi wersjami kompozycji Chopina, transkrypcje jego muzyki fortepianowej na inne instrumenty, tutaj, po raz pierwszy chyba, mamy do czynienia z sytuacją odwrotną. Publikacja ta zawiera bowiem wybór pieśni Chopina w opracowaniu na fortepian solo. Trzecia, bodaj najbardziej znacząca cecha wyróżniająca ten zbiorek od innych, to osoba opracowującego – jest nią wybitny polski kompozytor i pedagog końca XIX wieku – Zygmunt Noskowski.

Niewygórowany poziom trudności zamieszczonych w publikacji utworów pozwoli już najmłodszym adeptom pianistyki na praktyczne zaznajamianie się z twórczością Fryderyka Chopina.

• Autor: Fryderyk Chopin
• Autor opracowania: Ignacy Jan Paderewski , Ludwik Bronarski , Józef Turczyński

  Nagrania całości utworów: Walc Des-dur

Zestaw ćwiczeń, kanonów oraz krótkich utworów zawartych w niniejszej książce powstawał z myślą o rozwijaniu kompetencji rytmicznych młodzieżowego zespołu chóralnego, ale można stosować go bez obaw także w innych grupach wiekowych. Odwołuje się w dużej mierze do naturalnych skłonności młodego chórzysty do muzycznej zabawy, spontanicznego reagowania na bodźce dźwiękowe, a także do samolubnego czerpania przyjemności z procesu wytwarzania rytmicznego hałasu. Wykorzystano tu zasoby niskobudżetowej kreacji dźwiękowej, będące w zasięgu każdego adepta chóralistyki: począwszy od dźwięków wokalnych, możliwych do uzyskania za pomocą własnego narządu gębowego, po klaskanie, tupanie czy pstrykanie palcami. Celem prezentowanych zadań rytmicznych i melorytmicznych jest koordynacja ruchowa ciała w czynnościach wokalnych, a w szczególności praca nad zespołowym synchronizowaniem pulsu muzycznego z artykulacją głosek frazy tekstowej. Przedstawione zostaną także kreatywne sposoby użycia do celów muzycznych swoistych cech fonetyki języka polskiego oraz zagadnienia rytmiczne podejmowane w edukacji muzycznej mniej chętnie: synkopy, polirytmia, polimetria i metrum nieregularne. Ćwiczenia w znacznym stopniu nawiązują do stylistyki muzyki popularnej, która stanowi naturalne środowisko powstawania wyrazistych zjawisk rytmicznych (szczęśliwie jest to również naturalny ekosystem młodzieży). Są one stopniowane pod względem poziomu trudności i opatrzone stosownym komentarzem metodycznym, objaśniającym ich cel oraz sposób wykonania, a także podpowiadającym możliwe rozwiązania ewentualnych problemów wykonawczych. Szczegółowe komentarze są również pewną wykładnią mojej metody pracy z chórem, wskazującą istotne zagadnienia i efektywne sposoby osiągania celów".   Przy wybranych przykładach muzycznych znajdują się symbole odsyłające do do nagrań audio lub audio-wideo dostępnych na kanale PWM.   Premiera: 16 kwietnia 2019

Program nauczania gry na flecie zawiera obfitą literaturę pomocniczą. Wydanie niniejszego zbioru etiud, które wybrano z licznych podręczników, powinno ułatwić tok studiów i ściślejszą realizację programu nauczania. W doborze etiud kierowałem się dążeniem do podniesienia muzykalności uczniów oraz systematycznego opanowania przez nich instrumentu, a więc uwzględniałem przede wszystkim etiudy o wartościach artystycznych, a jednocześnie stopniowo wprowadzałem początkujących uczniów w coraz to nowe zagadnienia techniki gry na flecie. Etiudy zestawiłem progresywnie pod względem trudności, tak co do tonacji, jak i techniki palcowej i brzmieniowej. Opracowałem je na nowo pod względem frazowania i palcowania oraz przedstawiłem sposoby ćwiczenia dla zwiększenia ich instruktywności. Rozpoczęcie studiów niniejszego zbioru etiud nastąpić może po przyswojeniu sobie przez ucznia podstawowych umiejętności z zakresu czytania nut, pojęć rytmicznych, właściwego układu warg i wydobycia dźwięku, a więc po przestudiowaniu początkowych ćwiczeń odpowiedniej szkoły gry fletowej (Szkoła E. Towarnickiego, PWM). [Feliks Tomaszewski]

Zeszyt niniejszy jest drugim z kolei w cyklu ''Wyborów etiud na flet'', przeznaczonych dla szkół muzycznych I i II stopnia. Rozwija więc zagadnienia techniczne i muzyczne, z którymi uczeń zapoznał się w pierwszym zeszycie, a także wprowadza nowe, dotyczące artykulacji, rytmu i biegłości technicznej oraz ogólnego rozwoju muzycznego. Materiał w nim zawarty przewidziany jest na III rok nauki. [Feliks Tomaszewski]

W Suicie koncertowej znajdziecie wszystko, co bliskie mojemu muzycznemu światu: kantylenę, jazz, muzykę latynoską, przestrzeń, synkopy, zabawę barwą. Najważniejszym elementem tej całości jest bogata harmonia, która zabiera nas w daleką podróż i wciąga w swoją wielowątkową opowieść. A historia ta zaczyna się od monumentalnego Walca, który porywa nas do tańca, ale i czasami wytrąca z trójdzielnej strefy komfortu. Następujące po nim Perpetuum mobile pozwala nam osiąść na miękkiej, przestrzennej poduszce brzmieniowej i realizować swój niekończący się ruch, który ostatecznie jednak zatrzymuje się, robiąc miejsce Bossafino – kołyszącej nas subtelnie bossa novie. Całość zamyka Toccata jasé, której nazwa pochodzi od francuskiego słowa jaser („paplać, pleść, gadać”), co słychać w jej nieustającej i intensywnej narracji. Poszczególne części Suity, choć całkiem różne w wyrazie, tworzą spójną opowieść skłaniającą nas, wykonawców, do zatopienia się w jej meandrach i poprowadzenia przez nie słuchacza. Dajmy się więc wspólnie ponieść tej historii.

Większość kompozycji zamieszczonych w wydaniu Moja kolorowa wiolonczela pochodzi z pierwszego napisanego przeze mnie zbioru (Moja wiolonczela) do którego dodałam jeszcze kilka nowych utworów. Wybór został przygotowany z myślą o uczniach rozpoczynających przygodę z wiolonczelą. To właśnie praca z najmłodszymi stała się inspiracją do napisania tych miniatur, podobnie jak w przypadku albumu Zaczarowana wiolonczela. Utwory zawarte w obecnym zbiorze charakteryzują się różnorodnością środków artykulacyjnych oraz interpretacyjnych. Ciekawe tytuły rozbudzają wyobraźnię młodych wykonawców, a duety – bo i te można tu znaleźć obok utworów solowych – wprowadzają w świat kameralistyki i pozwalają cieszyć się wspólnym muzykowaniem.

Agnieszka Kaszuba