PWM-Polskie Wydawnictwo Muzyczne SA

Rozwój jazzu i jego teoretyczna analiza otworzyła muzykom nowe drogi poznawania świata dźwięków. Harmonia, nierozerwalnie związana z każdym gatunkiem muzyki, w jazzie znalazła najbardziej podatny grunt dla wspaniałej ewolucji. Publikacja zawiera praktyczne informacje, podane w przystępnej formie. Celem książki nie jest omówienie tematu harmonii w całości, ale przekazanie wiadomości, które są ważne z punktu widzenia współczesnego muzyka praktyka, zajmującego się jazzem i gatunkami pokrewnymi. Poszczególnym jej elementom poświęcono tyle miejsca, na ile proporcjonalnie ważne one są w dzisiejszych czasach.

Do wydania dołączono pliki z nagraniami wybranych przykładów nutowych, dostępne on-line

W zbiorze znajduje się 10 utworów, większość o charakterze tanecznym nawiązującym do polskich tańców ludowych.
Poszczególne etiudy są przeznaczone na różne instrumenty perkusyjne, w tym 4 utwory na multiperkusję, 3 utwory na kotły oraz po jednym na ksylofon, marimbę i wibrafon. 

Wydawnictwo przeznaczone dla uczniów II stopnia szkół muzycznych oraz zaawansowanych instrumentalistów.

W zbiorze: 
Tańce góralskie na multiperkusję
Ozwodna na kotły
Reminiscencja na kotły
Krakowiak na ksylofon
Oberek na kotły
Ciupagi na multiperkusję
Polonez na marimbę
Pryma na wibrafon
Mazur na multiperkusję
Kujawiak na multiperkusję

42 Etiudy Rudolfa Kreutzera są dla skrzypków swego rodzaju elementarzem, który każdy uczący się gry na skrzypcach powinien w określonym czasie poznać, i bez którego trudno wyobrazić sobie budowanie prawidłowej techniki. (...) Niniejsze opracowanie Etiud Kreutzera idzie w kierunku sugerowanym przez pedagogów-pragmatyków, tj. wprowadzania w najdłuższych etiudach niewielkich skrótów (w pojęciu ucznia etiuda krótsza jest łatwiejsza, a już na pewno prostsza do opanowania pamięciowego), przy czym starałem się postępować z daleko idącą ostrożnością i wyczuciem, by nie burzyć konsekwentnej i przemyślanej formy." [Antoni Cofalik]

Czas rozstrojony. Muzyka i nadejście ery nowoczesnej Juliana Johnsona to przełomowa publikacja naukowa obejmująca swoim zakresem dzieje muzyki od renesansu do współczesności, które składają się na szeroką panoramę (muzycznej) nowoczesności. Autor z niebywałą erudycją porusza się między różnymi obszarami humanistyki, zarówno w jej wymiarze naukowym, jak i tym łączącym się z uprawianiem sztuki, błyskotliwie ukazując powiązania między rozmaitymi dziedzinami. Z perspektywy zarówno muzykologa, jak i kompozytora oświetla związki muzyki z historią sztuki, filozofią, historią idei, estetyką, a także z rozwojem technologii i nauki, pokazując, że nie są to zjawiska oderwane od siebie, ale wręcz ściśle powiązane, z którymi człowiek w swej podmiotowości styka się także na co dzień. Johnson przywołuje kanoniczne już dzieła muzyczne i na ich przykładzie udowadnia, jak wskazuje tłumaczka niniejszej książki, że muzyka zwiastuje „zmiany, które podmiot, uwikłany w czas historyczny, odbiera zazwyczaj jako przedwczesne lub spóźnione, niemal zawsze przychodzące nie w porę”, zaś „liczne pęknięcia, opóźnienia, przyspieszenia i dysonanse” powstające w procesie krystalizowania się czasów nowożytnych są przejawami „czasu rozstrojonego”.  

Hen, daleko stąd, za Rzeką Szmerów, Górą Łomotów i Morzem Dudnień rozciąga się Kraina Sonostworów. Słychać ją z daleka, jej mieszkańcy bowiem – istoty o cudacznych imionach i mnogich talentach – nade wszystko uwielbiają dźwięczeć. W poszukiwaniu publiczności i sławy odbywają nieraz dalekie podróże, docierając nawet do nas. Szczerze mówiąc, jest ich tu całe mrowie, niestety – mało kto zwraca na nie uwagę, co doprowadza je do rozpaczy. Dorośli ignorują je całkowicie, na szczęście można czasem liczyć na dzieci, takie jak mała Sonia, która dziś właśnie spotkała przedziwną istotkę imieniem Ostinato. Sonostworek uwielbia zagadki i grę w chowanego, więc – raz, dwa, trzy – szukaj, Soniu! Anna Pęcherzewska-Hadrych „Sonia w Krainie Sonostworów” to cykl edukacyjnych książeczek dla dzieci – baśniowych opowieści o małej Soni, wymyślonych przez Annę Pęcherzewską-Hadrych, spisanych zaś wierszem przez Katarzynę Huzar-Czub i zilustrowanych przez Gosię Herbę. Seria wprowadza odbiorców w świat niezwykłych zjawisk dźwiękowych, spotykanych zarówno w muzyce, jak i w otaczającej nas sonosferze. Odkrywając je wraz z tytułową bohaterką, mały Czytelnik zaczyna rozumieć ich naturę i uwrażliwia się na ich piękno. W serii, obok Ostinato ukazały się także: Glissando oraz Alikwoty.

Dopełnieniem książeczek są aplikacje mobilne (do pobrania bezpłatnie na Google Play i App Store) oraz gra pamięciowa: W Krainie Sonostworów.

Zapraszamy do zabawy z Sonostworami!  

Gra karciana towarzysząca publikacjom o Sonii i Sonostworach. Na kartach znajdują się rysunki prosto z książeczek. Za pomocą kart można grać w dwie gry: w tradycyjnego „Piotrusia” (choć w naszym przypadku Piotrusiem jest Sonia) oraz w grę typu „Memory”. Miłej zabawy!  

Hen, daleko stąd, za Rzeką Szmerów, Górą Łomotów i Morzem Dudnień rozciąga się Kraina Sonostworów. Słychać ją z daleka, jej mieszkańcy bowiem – istoty o cudacznych imionach i mnogich talentach – nade wszystko uwielbiają dźwięczeć. W poszukiwaniu publiczności i sławy odbywają nieraz dalekie podróże, docierając nawet do nas. Szczerze mówiąc, jest ich tu całe mrowie, niestety – mało kto zwraca na nie uwagę, czasem więc – zdesperowane – porywają upatrzonego słuchacza do swej krainy. Taka właśnie przygoda spotyka małą Sonię, która magicznym sposobem trafia prosto na próbę chóru Alikwotów. Dziwne to jednak śpiewy i dziwni chórzyści, coś tu brzmi znajomo, ale wszystko jest nie tak. I skąd te dziwne „pieśni”? Czy Soni uda się rozwiązać zagadkę? Anna Pęcherzewska-Hadrych „Sonia w Krainie Sonostworów” to cykl edukacyjnych książeczek dla dzieci – baśniowych opowieści o małej Soni, wymyślonych przez Annę Pęcherzewską-Hadrych, spisanych zaś wierszem przez Katarzynę Huzar-Czub i zilustrowanych przez Gosię Herbę. Seria wprowadza odbiorców w świat niezwykłych zjawisk dźwiękowych, spotykanych zarówno w muzyce, jak i w otaczającej nas sonosferze. Odkrywając je wraz z tytułową bohaterką, mały Czytelnik zaczyna rozumieć ich naturę i uwrażliwia się na ich piękno. W serii, obok Alikwotów ukazały się także: Glissando oraz Ostinato.

Dopełnieniem książeczek są aplikacje mobilne (do pobrania bezpłatnie na Google Play i App Store) oraz gra pamięciowa: W Krainie Sonostworów.

Zapraszamy do zabawy z Sonostworami!  

Po prostu za dużo słów"  to barwna, pogłębiona rozmowa poświęcona karierze kompozytorskiej i pedagogicznej Lidii Zielińskiej, inkrustowana anegdotami rodzinnymi i towarzyskimi, wydobywanymi przez kompozytora Dominika Puka, absolwenta profesorki, i skrzypaczkę Annę Zielińską, prywatnie córkę kompozytorki Pustynnienia. 

W tych „słownych pejzażach” przeplatają się wątki z obszarów sztuki, kultury, polityki, socjologii, nauki i technologii. Ostatecznie jednak rozmowa zawsze powraca do muzyki – odczuwanej nawet „przez drgania w organizmie”. Obejmuje ona między innymi eksperymenty w zakresie technik, form i idei twórczych, eksplorację nowych technologii, a także poszukiwanie równowagi między tradycyjnymi instrumentami akustycznymi a elektroakustycznymi. W poszczególnych wątkach rozmowy toczą się wokół autorskich instalacji i realizacji projektów intermedialnych, refleksji teoretycznej – szczególnie nad kulturą Dalekiego Wschodu oraz pejzażem dźwiękowym (soundscape) – a wreszcie próby uchwycenia przewartościowań, które odcisnęły piętno na muzyce Zielińskiej w ostatnich dwóch dekadach. To także słodko-gorzka opowieść o byciu kobietą kompozytorką w patriarchalnym świecie, potrzebie dążenia do niezależności twórczej i finansowej, o życiu artystów w PRL-u, wartości otwierania się na inność, zagrożeniach dostrzeganych w aktualnej sztuce i tych płynących z unifikacji kulturowej.

Z rozmów wyłania się portret artystki dążącej do niezależności twórczej, artystki osobnej, z radością chłonącej i przetwarzającej wszystko, co życie niesie, otwartej na to, co nowe, na czerpanie „z ogrodu nauk”, by przywołać tytuł jednego z jej utworów, a przede wszystkim na drugiego człowieka.

Książka jest próbą reportażowego portretu Tomasza Sikorskiego, opartą na rozmowach z jego przyjaciółmi i znajomymi, listach, dokumentach i psychoanalizach. Oddzielne rozdziały poświęcono wybranym dziełom, a także ulubionym obsadom i motywom twórcy. Inne dotyczą najważniejszych postaci, miejsc i wydarzeń z życia kompozytora, składając się na wielogłosowy kontrapunkt.

Kompozytor wyklęty? Wyrzut sumienia pokolenia? Głos odrębny, wyprzedzający swoje czasy i niezrozumiany za życia? Wszystkie te określenia pasują do Sikorskiego – zjawiska osobnego w polskiej muzyce drugiej połowy XX wieku.
Przypisywano go do sonorystów, wkładano do szuflady minimalizmu, a on wciąż był gdzieś indziej. Opętany ideami zwielokrotnienia i redukcji, doszedł do zupełnie unikatowego stylu, rozpoznawalnego od pierwszych sekund.
Muzykę Sikorskiego przenikają echa i dzwony, wybrzmiewania i pauzy, trytony i rytm utykającego kroku. Jego utwory wymagają nowego sposobu słuchania i dopiero niedawno doczekały się uznania odbiorców, a kompozytor stał się twórcą kultowym.

Publikacja obejmuje trzy części i poświęcona jest nauce gry muzyki góralskiej na instrumentach charakterystycznych dla składu tradycyjnej kapeli góralskiej (prym, sekund I, sekund II, basy). W części pierwszej autor wprowadza zagadnienia teoretyczne, charakteryzujące muzykę regionu podhalańskiego, szczegółowo omawia zagadnienia repertuarowe oraz przywołuje nazwiska wybitnych instrumentalistów, takich jak m.in. Bartłomiej Obrochta Bartuś", Bronisława Dziadoń-Konieczna Dziadońka" czy Bolesław Karpiel Bułecka i Władysław Trebunia Tutka; którzy mieli bezpośredni wpływ na jej ostateczny kształt. Podsumowanie pierwszego tomu stanowią zdjęcia prezentujące tradycyjne trzymanie instrumentów, krótki opis wszystkich tradycyjnych instrumentów występujących na Podhalu, a także słowniczek wybranych terminów gwarowych. Część druga poświęcona jest zapisowi palcowemu, który pozwala na stopniowanie trudności w nauce gry. Dzięki zapisowi palcowemu naukę gry może rozpocząć każdy. W części trzeciej natomiast zawarto zapis nutowy, przeznaczony dla osób zaawansowanych w grze. Podręcznik stanowi kompendium wiedzy na temat nauki gry na instrumentach góralskich, jest przeznaczone dla uczniów na każdym poziomie zaawansowania. Można z niego zarówno nauczyć się grać od podstaw muzyki góralskiej, jak i rozwinąć swoje umiejętności gry, a także poszerzyć wiedzę teoretyczną. Dodatkową pomoc w nauce stanowią również dedykowane tej publikacji nagrania, do bezpłatnego pobrania dla wszystkich użytkowników podręcznika.

Druga część szkoły obejmuje naukę kolejnych elementów gry. Wprowadzane są dwudźwięki, zmiany pozycji, bardziej skomplikowane układy rytmiczne (synkopa, rytm sicilianowy), artykulacja staccato, półpozycja, tonacja molowa, ozdobniki i akordy łamane". 

Niniejsza szkoła została pomyślana tak, aby uczeń od początku nauki możliwie często grał na lekcjach z nauczycielem w duecie, a od czasu do czasu także z akompaniamentem fortepianu. Wspólne muzykowanie uczy dyscypliny, rozwija muzykalność ucznia i stanowi  też dla niego dodatkową atrakcję.

Jest rzeczą oczywistą, ze nie można stawiać jednakowych wymagań wszystkim uczniom. Jedni założone cele dydaktyczne zrealizują w krótszym czasie, inni w dłuższym. Zamieszczony w części pierwszej podręcznika materiał uczniowie zdolnie mogą opanować w ciągu jednego roku, ale nie jest błędem rozłożenie go nawet na dwa lata nauki. 

Szkoła ABC na altówkę jest transkrypcją cenionego przez nauczycieli podręcznika Skrzypcowe ABC Antoniego Cofalika. Głównym założeniem autora transkrypcji było, by uczniowie już od początku nauki mogli korzystać z kompletnego materiału ćwiczeniowego i muzycznego w kluczu altowym. Akompaniament fortepianowy został przejrzany i opracowany tak, by dostosować go do rejestru i barwy altówki. Szkoła jest przeznaczona dla uczniów rozpoczynających grę na instrumencie zarówno w szkołach muzycznych cyklu 6- jak i 4-letniego.

Wybór utworów do zbioru "Muzyka z kraju Chopina" na klarnet i fortepian został dokonany przez klarnecistę Karola Respondka. Z bogatych zasobów polskiej literatury fortepianowej i skrzypcowej zostały wybrane utwory przede wszystkim nadające się do transkrypcji na klarnet, ale równocześnie takie, które będą cieszyć słuchaczy i wykonawców. Głównym kryterium doboru poszczególnych pozycji był zakres skali i tonacji jak najbardziej odpowiadający możliwościom klarnetu, tak by ich wykonania brzmiały naturalnie i swobodnie. Kompozycje zawarte w zbiorze niekiedy są bardzo wymagające pod względem wykonawczym, dlatego przeznaczone są dla uczniów starszych klas szkół muzycznych II stopnia, studentów oraz profesjonalnych muzyków.

W zbiorze:
Fryderyk Chopin - Tarantella As-dur
Stanisław Moniuszko - Walc es-moll
Ignacy Jan Paderewski - Krakowiak B-dur
Karol Szymanowski - Mazurek op. 50 nr 14
Juliusz Zarębski - Dumka f-moll
Aleksander Zarzycki - Pieśń miłosna E-dur

Henryk Wieniawski (1835–1880)—a Polish composer and world-renowned violinist, known as the “prince of violinists,” the “king of the G string,” the “wizard of the violin,” “the last virtuoso of Romanticism”—an artist whom one might describe today as a celebrity in the best sense of the word. His creative legacy is not extensive, but its significance in the world of violin literature is fundamental. Mateusz Borkowski recounts the colorful biography and extraordinary life story of this fascinating figure, guiding the reader in the footsteps of the virtuoso’s numerous tours, during which he performed with an intensity comparable to that of today’s pop and rock stars. A virtuoso endowed with both immense passion and profound lyricism. The famous Poznań International Violin Competition bears his name, and although almost everyone has heard of the competition, not everyone is familiar with the figure of its patron. It’s surprising, really, because this biography reads like an engaging movie script—it draws you in completely. 

Książka z serii Małe monografie.

Józef Koffler (1896–1943/1944) – pierwszy polski dodekafonista, jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów XX wieku i jedna z najbardziej tragicznych postaci muzyki polskiego modernizmu.
Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wiedeńskiego, później jednak przeniósł się na Wydział Filozofii, gdzie podjął studia muzykologiczne. Po uzyskaniu doktoratu (rozprawa o kolorystyce orkiestrowej Felixa Mendelssohna) osiadł na stałe we Lwowie, gdzie nauczał harmonii, form muzycznych, instrumentacji oraz kompozycji. Był twórcą o wyjątkowej wyobraźni, który jako pierwszy odważył się przeszczepić idee szkoły wiedeńskiej na grunt polski, łącząc surową dyscyplinę serii z neoklasyczną przejrzystością i niespotykaną dyscypliną formy.
Jego działalność twórczą i pedagogiczną brutalnie przerwała wojna. Po zajęciu Lwowa przez wojska niemieckie w 1941 roku Koffler podjął dramatyczną próbę ocalenia siebie i swojej rodziny, lecz nie zdołał uniknąć Zagłady.
Okoliczności jego śmierci nie zostały w pełni wyjaśnione.
Pozostawił jednak twórczość, która do dziś intryguje nowoczesnością, dyscypliną formy i odwagą w poszukiwaniu własnego języka dźwiękowego.

Popularna seria utworów dla dzieci.

Zbiór zawiera 76 łatwych kompozycji fortepianowych.

Większość z nich stanowi opracowania znanych i lubianych dzieł takich twórców jak: Moniuszko (tematy z , Strasznego dworu), Verdi, Bizet () czy Mozart (Marsz turecki

Jednoczęściowa sonata fortepianowa opatrzona tytułem Esercizio została zadedykowana prof. Stefanii Allinównie, u której Józef Świder przez dwa lata uczył się gry na fortepianie w katowickim Liceum Muzycznym, a następnie podczas studiów pianistycznych w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. 
Niewątpliwie można tu zauważyć zarówno neoklasyczne inspiracje będące pokłosiem studiów u Woytowicza oraz fascynacji twórczością Sergieja Prokofiewa, jak i wpływ techniki kompozytorskiej Béli Bartóka. Schemat kompozycji nawiązuje do klasycznej formy sonatowej, wykorzystując kontrast wyrazowy dwóch głównych myśli tematycznych, które w toku utworu podlegają przekształceniom.

Utwór przeznaczony dla zaawansowanych pianistów