Bogato ilustrowany poradnik eksploatacyjny poświęcony silnikom spalinowym pojazdów szynowych. Opisano w nim podstawy budowy i działania oraz praktyczne wskazówki dotyczące zasad utrzymania i obsługi najważniejszych zespołów i układów silników spalinowych współczesnych pojazdów szynowych użytkowanych w Polsce. W zwięzły i przystępny sposób przedstawiono podstawowe wiadomości z zakresu teorii silników wysokoprężnych, budowę tych silników, opis działania układów zasilania, smarowania, chłodzenia, sterowania, dolotowych i wylotowych. Podano także podstawowe wiadomości dotyczące diagnozowania oraz obsługi technicznej w warunkach eksploatacyjnych. Książkę wzbogacono o przegląd konstrukcji różnych rodzajów silników wysokoprężnych użytkowanych na sieci PKP.
Odbiorcy: kadra inżynieryjno-techniczna kolei (np. maszyniści, pracownicy obsługi), studenci wydziałów transportu i inżynierii lądowej wyższych uczelni technicznych, uczniowie techników o profilu kolejowym

W książce w przystępny sposób opisano zagadnienia związane z technologią kolejowych przewozów ładunków i osób, w tym m.in.:

• zarys kolejowego procesu przewozowego,
• drogi kolejowe i ich elementy składowe oraz zasady ich utrzymania i naprawy,
• kolejowe punkty eksploatacyjne (posterunki ruchu, punkty handlowe do odprawy osób i przesyłek oraz stacje kolejowe),
• urządzenia sterowania ruchem kolejowym (klasyfikację, zasady sygnalizacji, urządzenia stacyjne, liniowe i łączności oraz zasady ich utrzymania),
• wagony kolejowe towarowe i osobowe wraz z podstawowymi danymi eksploatacyjnymi, zasadami ładowania wagonów towarowych oraz numeracją i oznaczaniem wagonów, a także zasadami ich utrzymania i naprawy,
• pojazdy trakcyjne spalinowe, elektryczne i parowe oraz zasady ich oznaczania, a także kolejowe pojazdy pomocnicze, zasady ich utrzymania i naprawy,
• zasady prowadzenia ruchu pociągów na szlakach i stacjach,
• technologię pracy manewrowej,
• technologię pracy stacji kolejowych towarowych i osobowych,
• technologię przemieszczania ładunków i osób w transporcie kolejowym,
• technologię kombinowanych procesów transportowych z udziałem transportu kolejowego, uwzględniającą tabor, terminale przeładunkowe i technologię przeładunku,

określenie zdolności przepustowej linii kolejowej oraz zdolności przerobowej i ładunkowej stacji.

Odbiorcy: studenci wydziałów transportu, logistyki oraz zarządzania wyższych uczelni, doradcy ds. transportu przedsiębiorstw, a także osoby profesjonalnie związane z przewozami kolejowymi.

Technologia transportu kolejowego

W książce w przystępny sposób opisano zagadnienia związane z technologią kolejowych przewozów ładunków i osób, w tym m.in.:

• zarys kolejowego procesu przewozowego,
• drogi kolejowe i ich elementy składowe oraz zasady ich utrzymania i naprawy,
• kolejowe punkty eksploatacyjne (posterunki ruchu, punkty handlowe do odprawy osób i przesyłek oraz stacje kolejowe),
• urządzenia sterowania ruchem kolejowym (klasyfikację, zasady sygnalizacji, urządzenia stacyjne, liniowe i łączności oraz zasady ich utrzymania),
• wagony kolejowe towarowe i osobowe wraz z podstawowymi danymi eksploatacyjnymi, zasadami ładowania wagonów towarowych oraz numeracją i oznaczaniem wagonów, a także zasadami ich utrzymania i naprawy,
• pojazdy trakcyjne spalinowe, elektryczne i parowe oraz zasady ich oznaczania, a także kolejowe pojazdy pomocnicze, zasady ich utrzymania i naprawy,
• zasady prowadzenia ruchu pociągów na szlakach i stacjach,
• technologię pracy manewrowej,
• technologię pracy stacji kolejowych towarowych i osobowych,
• technologię przemieszczania ładunków i osób w transporcie kolejowym,
• technologię kombinowanych procesów transportowych z udziałem transportu kolejowego, uwzględniającą tabor, terminale przeładunkowe i technologię przeładunku,
• określenie zdolności przepustowej linii kolejowej oraz zdolności przerobowej i ładunkowej stacji.
  
  Odbiorcy: studenci wydziałów transportu, logistyki oraz zarządzania wyższych uczelni, doradcy ds. transportu przedsiębiorstw, a także osoby profesjonalnie związane z przewozami kolejowymi.

Jedną z największych inwestycji komunikacyjnych w Polsce międzywojennej była przebudowa węzła kolejowego w Warszawie, polegająca na wykonaniu częściowo przebiegającej w tunelu linii średnicowej wraz z dworcem Warszawa Główna oraz zelektryfikowaniu dla potrzeb ruchu podmiejskiego trzech najważniejszych w tym zakresie linii kolejowych.

Sieci trolejbusowe istnieją na terenie Polski od 1930 roku. Przez szereg lat ten typ komunikacji funkcjonował w 14 miastach i planowano jego uruchomienie w kolejnych. Obecnie te elektryczne pojazdy spotkamy na ulic...

Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska (DŻWW) była pierwszą linią kolejową na ziemiach Królestwa Polskiego, które w XIX wieku i aż do I wojny światowej stanowiło zachodnią część Imperium Rosyjskiego. Była polską inicjatywą i pierwszą najdłuższą jednorazowo budowaną koleją w Europie. Budowało ją około 6 tysięcy osób przez 5 lat i 8 miesięcy. Jej pierwsza główna linia kolejowa miała 307 km długości, 21 stacji i 9 przystanków osobowych. Myśl wybudowania kolei zgłosił w 1835 roku Henryk hrabia Łubieński, wiceprezes „Banku Polskiego” w Warszawie, zarządzający przemysłem w Zagłębiu Śląsko-Dąbrowskim. Kolej miała ułatwić transport węgla, wyrobów hutniczych i przemysłowych z owego Zagłębia i z Łodzi do Warszawy. Towarzystwo Akcyjne DŻWW zawiązano w 1838 roku. Projekt linii wykonał i nadzór nad jej budową sprawował inż. Stanisław Wysocki. Kolej z Warszawy przez Skierniewice, Piotrków, Częstochowę, Ząbkowice biegła do stacji Granica, później nazwanej Maczki, dziś dzielnicy miasta Sosnowca. Tam, po przekroczeniu granicy rosyjskiej, miała łączyć się z Koleją Północną Cesarza Ferdynanda (KFNB) z Wiednia. Stąd budowaną w Królestwie Polskim kolej nazwano warszawsko-wiedeńską.

W listopadzie 1841 roku budowę kolei musiano przerwać z braku środków finansowych. Towarzystwo Akcyjne DŻWW zebrało zbyt mało pieniędzy, zbankrutowało i zostało rozwiązane. Rada Administracyjna Królestwa Polskiego złożyła wniosek o dokończenie budowy kolei na koszt skarbu państwa rosyjskiego. W połowie 1843 roku powołano Zarząd DŻWW pod kierownictwem inżynierów rosyjskich: Iwana Dehna i Edwarda Gerstfelda, który kontynuował budowę jako kolej państwową. Pierwszy odcinek z Warszawy do Grodziska otwarto 14.6.1845, a ostatni 1.4.1848 od Ząbkowic do stacji Granica i przez granicę do Szczakowej, łącząc DŻWW z Drogą Żelazną Krakowsko-Górnośląską, a poprzez nią z KFNB. Dnia 26.8.1859 uruchomiono kolejny odcinek DŻWW między Ząbkowicami a Sosnowcem i poprzez granicę stworzono krótsze połączenie z pruską Koleją Górnośląską.

Eksploatacja DŻWW sprawiała Radzie Administracyjnej Królestwa Polskiego szereg trudności finansowych, więc 10.10.1857 kolej wydzierżawiono Towarzystwu Akcyjnemu o większości akcjonariuszy pruskich, kierowane przez prezesa Hermanna Epstein. On wprowadził wiele ulepszeń techniczno-organizacyjnych i wystąpił o dalsze połączenia z kolejami Prus. Rząd rosyjski zezwolił na tylko jedno takie połączenie, od Łowicza (odgałęzienia DŻWW ze Skierniewic) poprzez Kutno do Aleksandrowa przy ówczesnej granicy z Prusami. Ruch do Kutna otwarto 1.12.1861, a 3.12.1862 do granicy pruskiej przy Aleksandrowie. Utworzono nowe Towarzystwo Drogi Żelaznej Warszawsko-Bydgoskiej (DŻWB), ale personalnie identyczne z DŻWW. Dnia 1.7.1867 uruchomiono krótkie odgałęzienie z Aleksandrowa do uzdrowiskowej miejscowości Ciechocinek. W latach 1872 do 1880 ułożono drugi tor na linii kolejowej z Warszawy do Granicy i do Sosnowca. Wszystkie te koleje zbudowano o normalnej w Europie szerokości toru 1435 mm.

W 1872 roku zarząd obu kolei powrócił w ręce polskie przez wykupienie przez warszawskiego bankiera Leopolda Kronenberga większości akcji obu kolei. Dnia 1.1.1890 połączono DŻWW i DŻWB w jedno przedsiębiorstwo DŻWW. W 1895 roku długość głównych linii kolejowych wynosiła 431 km, zatrudniano 6097 pracowników stałych i około 4000 nieetatowych, eksploatowano 284 parowozy, 409 wagonów osobowych i 8241 towarowych, przewieziono w ciągu roku 3 031 029 pasażerów i 3 860 439 t towarów. Od 1898 roku na odcinku DŻWW Warszawa – Aleksandrów rozpoczął kursować międzynarodowy pociąg luksusowy „Nord Express” z Ostendy przez Brukselę i z Paryża przez Kolonię, Berlin, Poznań do Warszawy, a tam po przesiadce pasażerów dalej do Petersburga i Moskwy. Dnia 14.4.1900 DŻWW uzyskała koncesję na kolejne połączenie kolejowe z Warszawy przez: Sochaczew, Łowicz, Łódź, Sieradz do Kalisza i w Skalmierzycach z kolejami Prus. Rząd rosyjski wymusił budowę tej linii kolejowej DŻWW, nazywanej Droga Żelazna Warszawsko-Kaliska (DŻWK), z rosyjską szerokością toru 1524 mm. Uruchomiono ją 15.11.1902 do Kalisza i 28.10.1906 połączono z kolejami Prus. Od 20.11.1908 na DŻWW rozpoczął kursować kolejny międzynarodowy pociąg luksusowy „Nicea Express” z Petersburga przez Warszawę, Granicę, Wiedeń do Cannes. Dnia 13.1.1912 wszystkie linie kolejowe DŻWW przymusowo przejęto w zarząd państwowy. Wprowadzono jako urzędowy język rosyjski, wymieniono personel wyższy i część średniego na rosyjski. W latach I wojny światowej prawie cały tabor kolejowy, także normalnotorowy, wywieziono w głąb Rosji, a pod okupacją niemiecką i austriacką dawnego Królestwa Polskiego rosyjskie szerokie tory z Warszawy przez Kalisz do Skalmierzyc przekuto na szerokość normalną.

Pierwsze, mające format kieszonkowy, wydanie „Atlasu parowozów” ukazało się w 2003 roku i już od dawna nie jest dostępne w sprzedaży. Od paru lat nowe wydania tematycznych opracowań, poświęconych między innymi pojazdom trakcji spalinowej i elektrycznej, ukazują się w zwiększonej objętości i w większym formacie, co dało autorom możliwości zamieszczenia bogatszych opisów i lepszych jakościowo ilustracji. Niniejszym przekazujemy do rąk Czytelników wydawnictwo poświęcone lokomotywom parowym, opracowane według tych samych standardów. Podobnie, jak wydanie kieszonkowe, tema

Pierwsze, mające format kieszonkowy, wydanie „Atlasu parowozów” ukazało się w 2003 roku i już od dawna nie jest dostępne w sprzedaży. Od paru lat nowe wydania tematycznych opracowań, poświęconych między innymi pojazdom trakcji spalinowej i elektrycznej, ukazują się w zwiększonej objętości i w większym formacie, co dało autorom możliwości zamieszczenia bogatszych opisów i lepszych jakościowo ilustracji. Niniejszym przekazujemy do rąk Czytelników wydawnictwo poświęcone lokomotywom parowym, opracowane według tych samych standardów. Podobnie, jak wydanie kieszonkowe, tematyka niniejszej pozycji została ograniczona do taboru pracującego na torach o normalnej szerokości, z uwagi na odrębność funkcjonalną kolei dojazdowych, którym ponadto poświęcono wydany w 2019 roku „Atlas kolei wąskotorowych”. Nieliczne konstrukcje wagonów silnikowych napędzanych silnikami parowymi, eksploatowanych na torach PKP, opisane zostały w „Atlasie lokomotyw spalinowych” z uwagi na wspólny dla obu trakcji ówczesnej doby charakter ich wykorzystania jako pociągi motorowe.

 Portrety poszczególnych parowozów podzielone zostały – zgodnie z zasadami ich klasyfikacji i oznakowania – na pięć części: pospieszne, osobowe, osobowe tendrzaki, towarowe oraz towarowe tendrzaki. W zestawieniach lokomotyw określonych rodzajów ujęte zostały wszystkie serie, które po 1946 roku otrzymały nowe oznakowanie, stosownie do przepisów obowiązujących na PKP. W oddzielnym rozdziale przedstawione zostały również sylwetki parowozów zbudowanych przez krajowe wytwórnie dla kolei przemysłowych.

 W porównaniu z poprzednim wydaniem, liczba opisanych typów parowozów została zwiększona o około 30 pozycji, obejmując także serie wykreślone z inwentarza w latach 50., a więc w praktyce wszystkie typy lokomotyw jakie były w tym czasie w eksploatacji w przedsiębiorstwie PKP. Gwoli ścisłości należy jednak podkreślić, że po ostatniej wojnie polskie koleje odziedziczyły znacznie bogatszą mozaikę typów lokomotyw rozmaitego pochodzenia, które jednak bądź podlegały zwrotom do macierzystych zarządów kolejowych, bądź też trafiły na złom i częstokroć w ogóle nie były uruchamiane po wojennych zniszczeniach. Podana liczba lokomotyw odpowiada stanowi ewidencyjnemu, oddzielnie w latach przedwojennych – do 1939 roku (PKP-A) i powojennych – od roku 1946 (PKP-B), również w przypadkach, gdy do konkretnej serii błędnie zaliczone zostały parowozy innych typów.

 Pewną trudność stanowiło ustalenie danych technicznych niektórych typów lokomotyw, ze względu na stosowane różne sposoby obliczania powierzchni ogrzewalnej kotła, modyfikacje wprowadzane w trakcie produkcji bądź braki w materiałach źródłowych. W wątpliwych sytuacjach z reguły przytaczano dane z literatury niemieckiej, która jest w tym względzie najdokładniejsza.

 „Atlas parowozów” nie wyczerpuje, rzecz jasna, zagadnień związanych z historią trakcji parowej na polskich kolejach. Stanowić będzie natomiast wprowadzenie do tematu, zwłaszcza dla szerokiego grona Czytelników, którzy parowozy spotykali już tylko w roli pojazdów historycznych, nie mając również dostępu do fachowej literatury.

Wrocławskie Dni Mostowe:

1. Mosty podwieszone i wiszące
2. Technologiczne aspekty w projektowaniu i budowie mostów betonowych
3. Kładki dla pieszych - architektura, projektowanie, realizacja, badania
4. Mosty Stalowe. Projektowanie, technologie budowy, badania, utrzymanie
5. Obiekty mostowe na autostradach i drogach ekspresowych
6. Prefabrykacja w budownictwie
7. Aktualne realizacje mostowe
8. Trwałość obiektów mostowych
9. Obiekty mostowe w infrastrukturze miejskiej
10. Współczesne technologie budowy mostów
11. Mosty łukowe - dzieła kultury. Projektowanie, budowa, utrzymanie
12. Duże mosty wieloprzęsłowe
13. Mosty. Przemiany w projektowaniu i technologiach budowy
14. Mosty hybrydowe
15. Mosty a środowisko
16. Bezpieczeństwo budowli mostowych
17. Wyzwania współczesnego mostownictwa
18. Obiekty kolejowe

Stare kartki pocztowe są skarbnicą wiedzy o miastach, ich architekturze, zwyczajach mieszkańców czy komunikacji. Często zamieszczamy je w naszych albumowych monografiach. Tym razem jak wskazuje tytył są tematem głównym tego albumu. Bogata historia krakowskiej komunikacji została w tym przypadku przedstawiona wyłącznie za pomocą kart pocztowych pochodzących z różnych okresów historycznych miasta. Autor zebrał 165 pocztówek z tematyki komunikacyjnej którymi następnie wypełnił 25 rozdziałów związanych z miejscami i dzielnicami Krakowa. Znakomite opisy różnych miejsc i pocztówek to nie jedyna zaleta tej publikacji. Album zwraca uwagę także swoją bardzo piękną szatą graficzną i oprawą. Jeśli ktoś myśli o szczególnym prezencie dla bliskiej osoby - to ten album nadaje się na to wybitnie.

W monografii omówiono zagadnienia związane z oceną oddziaływania hałasu generowanego przez pojazd kolejowe zwiększonych prędkości na otoczenie. Zidentyfikowano główne źródła hałasu w pojeździe kolejowym zwiększonych prędkości w oparciu o rzeczywiste wyniki pomiarów akustycznych. Określono dominujące źródła emisji hałasu oraz ich charakterystyk amplitudowo-częstotliwościowych.

W dalszej części pracy przedstawiono autorski model propagacji hałasu wraz ze zbudowaną bazą danych, zawierającą rzeczywiste przebiegi w dziedzinie czasu i częstotliwości. Dodatkowo, na podstawie przeprowadzonych badań eksperymentalnych zweryfikowano zachowanie wybranych modeli propagacji hałasu, w tym autorskiego modelu, opisujących zmianę poziomu dźwięku z podziałem częstotliwości na pasma tercjowe, w funkcji zmiennej odległości obserwatora od linii kolejowej, na której eksploatowany jest badany pojazd kolejowy zwiększonych prędkości.
 

W monografii zaproponowano rozwiązanie problemu związanego z interpretacją wyników opierających się na porównaniu wartości zmierzonych do wartości dopuszczalnych. W tym celu zaproponowano autorski wskaźnik obciążenia hałasem, określający trzy przedziały wartości hałasu: akceptowalne, niepokojące oraz niedopuszczalne.

W książce przedstawiono wszystkie serie wąskotorowych wagonów spalinowych...