Wydawnictwo EUROSPRINTER

Dzieje transportu szynowego w Rudzie Śląskiej przedstawione w bogato ilustrowanym albumie, zawierającym ponad 900 fotografii w większości nie publikowanych. Wysoce staranny dobór materiału, pozwala na dokładne zapoznanie się z niewątpliwie ciekawą historią kolei żelaznej oraz tramwajów w Rudzie Śląskiej. 15 listopada 1845 r., budowana od Wrocławia do Mysłowic  Kolej Górnośląska, dotarła do Rudy i Chebzia ― obecnych dzielnic miasta. Fakt ten zapoczątkował w kolejnych dekadach gwałtowny rozwój przemysłu, budownictwa, oraz dalszą rozbudowę sieci kolejowej. Otwarcie kolejnych linii kolejowych z Chebzia do Tarnowskich Gór oraz Bytomia, Wirku i Rudy Południowej sprawiło, że Chebzie już w XIX w. stało się jedną z większych stacji węzłowych na Górnym Śląsku. Rozwijająca się w równie szybkim tempie kolej wąskotorowa o prześwicie 785 mm, z czasem stała się rozległą siecią transportową uzupełniającą kolej normalnotorową. Istotną rolę w bogatej historii transportu szynowego w Rudzie Śląskiej odegrały również koleje przemysłowe, w tym tzw. piaskowe. 

Dostępna jest najnowsza monografia z naszej serii poświęconej parowozom. Tym razem jest to wyczerpująca monografia jednego z najsilniejszych parowozów na sieci PKP i jednej z nielicznych konstrukcji trzycylindrowych eksploatowanych przez nasze koleje — niemieckiego parowozu BR 44, na kolejach niemieckich noszącego przydomek „Jumbo” (Słoń). Przedstawimy interesującą genezę powstania tej lokomotywy i jej służbę na kolejach niemieckich, opis konstrukcji i wyczerpujące statystyki. Później jej dzieje na kolejach polskich i w innych krajów europejskich. Seria Ty4, licząca na PKP tylko ponad 100 sztuk, była na tle innych maszyn chyba najczęściej testowanym parowozem, także w specjalnych jazdach doświadczalnych.W książce tradycyjnie będzie mnóstwo niepublikowanych zdjęć i rysunków.

Krakowska komunikacja miejska wczoraj i dziś to fotograficzny album poświęcony zmianom, jakie na przestrzeni niemal 150 lat zaszły w krakowskiej komunikacji miejskiej. Zebrane na przestrzeni lat zdjęcia dokumentujące codzienną służbę jaką wykonuje krakowski przewoźnik, ukazują w przystępny sposób naturalny proces rozwoju komunikacji. Polecamy zarówno pasjonatom transportu miejskiego jak i wszystkim którym bliski jest Kraków.

Kocmyrzów jest małą miejscowością położoną na północny-wschód od Krakowa. Mało znana osada swoje miejsce na mapie i rozwój zyskała w roku 1899, kiedy do ówczesnej północnej granicy cesarsko królewskich Austro-Węgier dotarła kolej żelazna. Linia miała swój początek na krakowskim Dworcu Głównym, który był dworcem Kolei Północnej Cesarza Ferdynanda i na odcinku do Wesołej dzieliła tory z główną magistralą do Lwowa — koleją Carl-Ludwig-Bahn. Za imponującym wiaduktem w centrum miasta, w dawnej kolejarskiej dzielnicy miała odgałęzienie do położonego nad Wisłą dworca Grzegórzki. Dalej prowadziła przez dzisiejsze dzielnice Dąbie i Wieczysta do Czyżyn z licznymi bocznicami przemysłowymi. Dalej poprzez małe stacje Bieńczyce, Grębałów i Prusy główna linia wiła się do stacji końcowej Kocmyrzów. Od 1917 w Kocmyrzowie zaistniała kolej wąskotorowa, która od czasów rozbudowy i scalenia, już w niepodległej Polsce, zabierała pasażerów i towary do Kazimierzy Wielkiej, łącząc Kraków z Powiślem i doliną rzeki Nidy, z licznymi miejscowościami oraz zakładami przemysłowymi. Linia powstała jako jedna z galicyjskich kolei lokalnych, które zapewniały rozwój całej okolicy Krakowa. W latach swojego rozkwitu linia kolei żelaznej do Kocmyrzowa miała ważne znaczenie strategiczne jako niezawodne połączenie fortyfikacji Twierdzy Kraków z granicą „rosyjską”. Nowa era dla linii rozpoczęła się po II wojnie światowej razem z odbudową i powstaniem nowego miasta i jednocześnie przyszłej dzielnicy Krakowa, Nowej Huty. Jednak rozbudowa dzielnicy i zabudowa nowych terenów doprowadziły z biegiem lat do kolizji z linią kolejową, która po kilku latach najpierw została przebudowana, a później zlikwidowana. W roku 1994 ostatni specjalny pociąg retro przypomniał o czasach kolei żelaznej na tym historycznym szlaku, lecz później wydarzenia potoczyły się szybko. W 1996 zniknęła prawie bez śladu kolej wąskotorowa, w 2006 zdemontowano ostatnie tory z Nowej Huty do Kocmyrzowa. Jako ostatni zburzono budynek dworca w Kocmyrzowie. Dzisiaj w jego miejscu, a częściowo w obszarze dawnej linii kolejowej została poprowadzona nowa dwujezdniowa droga do Proszowic. Ta mało znana lokalna linia zawsze była i pozostanie głęboko w sercach nie tylko ludności z najbliższej okolicy ale także wielu miłośników kolei z Polski południowej. „Kocmyrzówka” zawsze wyróżniała się swoim niepowtarzalnym urokiem i miłą atmosferą; niestety teraz w tej okolicy można znaleźć tylko nieliczne ślady jej wieloletniej historii. Książka będzie miała na celu każdemu miłośnikowi kolei przypomnieć czas nieśpiesznych pociągów, ruchliwych zadbanych stacji i historyczny tabor oraz obudzić nostalgiczne wspomnienia.

Warszawskie Tramwaje Konne 1866-1908 

Pruskie parowozy P 8, których konstruktorem był pochodzący z Opola niemiecki inżynier Robert Garbe, to jedna z najgenialniejszych konstrukcji parowozowych w dziejach. Budowana w pierwszych dwóch dekadach XX wieku lokomotywa początkowo była planowana jako parowóz pośpieszny, wkrótce przemianowaną ją jednak na osobową i w takiej roli była znana w całej Europie. W Polsce od początku istnienia PKP aż do lat 70. była podstawowym pojazdem trakcyjnym do lokalnego ruchu pasażerskiego i została oznaczona serią Ok1. Przed II wojną światową pracowało na PKP blisko 300 tych parowozów, po wojnie — ponad 400. Ostatnie skreślono z inwentarza dopiero u progu lat 80., a jeden egzemplarz (z numerem 359) pozostawiono w stanie czynnym — do końca lat 80. służył do jazd specjalnych i grał w wielu filmach, po 1989 r. powrócił do planowej służby w lokalnym ruchu pasażerskim, stacjonując w muzealnej parowozowni w Wolsztynie. W XXI wieku coraz mniej mieliśmy okazji do oglądania tej maszyny „pod parą”, a od kilku lat parowóz stoi wygaszony. W monografii przedstawiono dzieje tej serii na kolejach pruskich, DR i — przede wszystkim — na PKP. W książce znajdzie się mnóstwo rysunków i zdjęć z różnych okresów eksploatacji oraz wyczerpujące statystyki. Będzie to z pewnością gratka dla wszystkich miłośników trakcji parowej — „okajedynki” były wszakże przez kilka dziesięcioleci jednymi z najbardziej rozpoznawalnych pojazdów trakcyjnych naszych kolei i zyskały miano „kultowych”.

Inowrocławski węzeł kolejowy należy do najważniejszych w kraju, a jego historia sięga lat 1872–1873, kiedy to otwarto pierwszą linię kolejową zbudowaną przez Towarzystwo Kolei Górnośląskich. Uruchomienie tych pierwszych połączeń kolejowych wpłynęło na gwałtowny rozwój miasta oraz lokalnego przemysłu co zaowocowało budową kolejnych, tym razem bardziej lokalnych linii kolejowych. Publikacja ma za zadanie przedstawienie historii inowrocławskiego węzła  na przestrzeni blisko 150 lat, a tradycyjnie bardzo bogata warstwa ilustracyjna w znakomity sposób uzupełni jego obraz. Autorzy zebrali nie tylko wspaniały materiał ilustracyjny ale także wiele archiwalnych rozkładów jazdy, dokumentów, rysunków budynków oraz cennych map. Książka ta jest kolejną monografią z serii poświęconej największym węzłom kolejowym w Polsce

Klub Miłośników Komunikacji Miejskiej w Warszawie istnieje już 40 lat. Jest jednym z większych stowarzyszeń tego typu w Polsce, a jego kolekcja zabytkowych pojazdów komunikacji miejskiej należy do najliczniejszych w tej części Europy. Ten wspaniały jubileusz stał się inspiracją do opracowania albumu w którym opisano historię klubu oraz odrestaurowanych autobusów. Autor zebrał w nim wiele cennych zdjęć oraz informacji z planowej eksploatacji autobusów co jest jednym z atutów tej pięknie wydanej publikacji. Miłośnicy transportu miejskiego, a szczególnie autobusów będą bardzo usatysfakcjonowani.    

brak opisu

Monografia parowozu TKt48 zwanego „tekatką”, „osiołkiem” lub „uszatkiem”

Unikatowa, zaledwie trzystanowiskowa parowozownia w Kępnie, była jedną z ostatnich na sieci PKP, w której eksploatowano lokomotywy parowe w ruchu planowym. Aż do wiosny 1992 roku parowozy TKt48 z Kępna zapewniały obsługę trakcyjną pociągów osobowych w relacjach Kępno — Oleśnica i Kępno — Namysłów. Ponadto parowozy TKt48 wykonywały pracę manewrową w węźle Kępno i czasami prowadziły zdawcze pociągi towarowe. Płyta przedstawia sceny z jednego dnia służby parowozów TKt48 z parowozowni Kępno w 1991 roku.

To pierwsza pozycja poświęcona kolejnictwu w Jaworznie, która opisuje nie tylko kolej normalnotorową, ale również wąskotorową, piaskową, linową i bocznice wszystkich zakładów na terenie miasta. Przedstawione są te największe jak elektrownie, kopalnie, czy cementownia oraz pomniejsze. Ujęte są wszystkie rodzaje kolei, jakie występowały i występują na terenie miasta. Książka została wzbogacona 700 zdjęciami, mapami i schematami z różnych okresów. Dawne nie istniejące już kolejowo-przemysłowe miejsca zestawiono z teraźniejszymi widokami panoramy miasta. Tym samym pokazano jak wielkie zmiany nastąpiły w Jaworznie na przestrzeni ostatnich lat. Dodatkowym bonusem do książki jest duża mapa Jaworzna umieszczona w tylnej kieszonce ze wszystkimi nieistniejącymi liniami kolejowymi, stacjami, bocznicami, oraz tymi które pozostały i mającymi powstać. Przedstawi ona opisywaną w tekście skalę oraz różnorodność  kolei, jakie znajdowały się w Jaworznie, oraz zobrazuje czytelnikowi dawny wygląd miasta z widokami dzisiejszych zabudowań.

Oddajemy do rąk czytelników książkę o lokalnej, malowniczo położonej linii kolejowej z Bielska Białej do Kalwarii. Dzieje tej linii kolejowej są typowym przykładem rozwoju i późniejszej utraty znaczenia kolei lokalnej, położonej nieco na uboczu najważniejszych szlaków kolejowych PKP. Jej autor - Marek Ćwikła - pracował nad tym tytułem wiele lat, zbierając źródła, dokumenty i ilustracje w wielu miejscach. Efekty tego są imponujące.

Książka „Tramwaje powojennej Warszawy 1945–1975” to kolejne monograficzne opracowanie autorstwa Dariusza Walczaka, badacza historii komunikacji szynowej w Warszawie i w Polsce. Tym razem jest to książka, w której autor odkrywa przed Czytelnikiem dzieje warszawskiej komunikacji szynowej po zakończeniu II wojny światowej. Zostało tu opisanych wiele nieznanych faktów z powojennej historii warszawskich tramwajów. Autor opowiada o taborze, ale również o ludziach, którzy przywracali do życia miejską komunikację po okupacyjnych zniszczeniach. Są tu zaskakujące, nieznane szerzej fakty, odkryte podczas żmudnych poszukiwań w historycznych annałach. Są wspomnienia osób, które autor zebrał bezpośrednio od nich w trakcie osobistych spotkań z odnalezionymi przez niego, żyjącymi jeszcze bohaterami tamtych lat. Książka zawiera bezcenne informacje, publikowane po raz pierwszy, a wszystko to uzupełnione nieznanymi fotografiami dokumentującymi tamte trudne, ale pasjonujące dla rozwoju komunikacji szynowej w Warszawie, czasy. Jest to druga z kolei, po wydanej w grudniu 2016 r. Autor zadał sobie trud przedstawienia każdego rodzaju taboru eksploatowanego w powojennej Warszawie do 1975 roku w którym z ulic stolicy zniknęły ostatnie tramwaje dwuosiowe. Piękna albumowa pozycja może być wspaniałym prezentem dla każdego pasjonata komunikacji.  

Profesjonalny film dokumentalny poświęcony powstaniu, eksploatacji i eksportowi lokomotyw SU45 do Libanu, znanych też jako "Fiaty" ze względu na włoskie silniki spalinowe jakie w nich zamontowano. „Pochwała z Bejrutu” jest pierwszą próbą opowiedzenia historii lokomotyw spalinowych serii SP45 (późniejsza SU45) produkowanych w latach 1970–1976 w Zakładach Metalowych im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu. Prace nad filmem rozpoczęły się już w 2012 roku, zgłębia losy trzech lokomotyw sprzedanych Kolejom Libańskim. W tej niecodziennej ekspedycji maszyn do Libanu, która odbyła się latem 1976 roku, brało udział 30 osób. W filmie konwojenci opowiadają perypetie, jakie spotkały ich podczas miesięcznej podróży do ogarniętego wówczas wojną domową kraju. Ich trasa przebiegała przez ówczesną Czechosłowację, Węgry, Rumunię, Bułgarię, Turcję oraz Syrię. Ekipa przez dwa lata mieszkała potem wraz ze swoimi rodzinami w Bejrucie - za zadanie mieli między innymi przeszkolić libańskich kolejarzy oraz serwisować przywiezione lokomotywy. Polskie lokomotywy przetrwały wojnę domową w Libanie i pozostawały w użyciu aż do 1997 roku. Przez kolejne niemal 20 lat maszyny miały jednak status zaginionych. Odnalazł je właśnie Michał Bis na potrzeby swojego filmu dokumentalnego. W 2015 roku autor poleciał do stolicy Libanu, gdzie otrzymał zgodę na filmowanie lokomotyw. Obecnie maszyny znajdują się na terenie bazy wojskowej w Bejrucie. W filmie poznajemy losy maszyn od momentu ich transportu do Libanu, aż do czasów współczesnych. W dokumencie studenta AGH występują m.in. libańscy kolejarze pamiętający SU45, a także dawni pracownicy zakładów Cegielskiego, w tym uczestnicy konwoju z jego kierownikiem na czele.