Nowości

Odpowiednio dobrane zeszyty zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji. 

Drugi zeszyt ''Wyboru etiud'' zawiera ćwiczenia, etiudy i utwory o charakterze pedagogicznym, o średnim stopniu trudności. Podobnie jak w zeszycie pierwszym, utwory zostały ułożone w sposób progresywny, tj. od łatwiejszych do coraz trudniejszych, z których większość jest poprzedzona ćwiczeniami przygotowawczymi.

Zbiór Polskich tańców ludowych op. 55 na fortepian na cztery ręce Maurycego (Moritza) Moszkowskiego (1854-1925) - urodzonego we Wrocławiu polsko-niemieckiego kompozytora i pianisty, znanego dziś głównie z twórczości pedagogicznej na fortepian - został opublikowany po raz pierwszy w 1895 roku. Dwa Mazurki, Polonez i Krakowiak są reminiscencją licznych podróży Moszkowskiego do Warszawy, ale też z pewnością ukłonem w stronę jego polskich korzeni. Inspiracje narodowe są tu bardzo czytelne, zwłaszcza w Polonezie, stanowiącym opracowanie słynnego Pożegnania Ojczyzny przypisywanego Michałowi Kleofasowi Ogińskiemu. Punktem odniesienia dla Moszkowskiego jest nie tyle autentyczny folklor z jego zmiennością i modalizmami, ile polskość w salonowym wydaniu. Tańce nawiązują w istocie do zbioru cech niejako wysyntetyzowanych z twórczości Chopina i innych polskich kompozytorów. Odnajdziemy w nich delikatną chybotliwość metrorytmiczną wywołaną przesunięciami akcentów, charakterystyczne rytmy tańców narodowych, ich żywiołowość oraz melancholię, kantylenę, ale też skoczność. 
Moszkowski wielokrotnie daje również dowody znakomitego zmysłu melodycznego. Wszystko jest klarowne pod względem formalnym, a harmonicznie pozbawione może ekscesów, ale też dalekie od banalności. Polskie tańce ludowe, choć na pierwszy rzut oka nie wydają się bardzo trudne, wymagają od duetu muzycznej dojrzałości i głębokiego porozumienia. Dopiero wówczas możliwe jest wspólne zrealizowanie drobnych odchyleń agogicznych, czytelne komunikowanie gestów, budowanie znakomicie zaplanowanych przez kompozytora kulminacji, spójne wariantowanie licznych powtórzeń i uwypuklenie poszczególnych warstw tam, gdzie kiełkuje wielowątkowość. Ujmując krótko, niemałym wyzwaniem okazuje się salonowa elegancja, pozbawiona tandetnego przerysowania czy sztampy.

W bogatej twórczości fortepianowej krakowskiego kompozytora Franciszka Mireckiego (1791–1862) sonaty zajmują miejsce centralne. W swojej stylistyce nawiązują do klasycyzmu, szczególnie do twórczości Muzia Clementiego, Josepha Haydna oraz Johanna Nepomuka Hummla (którego Mirecki był uczniem).
Trzy sonaty op. 14 opierają się na wczesnoklasycznych wzorcach sonatowych, czego dowodem jest ich dwuczęściowa budowa, można jednak zauważyć również elementy nawiązujące do stylu brillant.

Utwory te stawiają wykonawcy pewne wymagania zarówno pod względem trudności interpretacyjnych, jak i wykonawczych. W stosunku do nieco wcześniejszych sonat (czy też sonatin) z opusu 12 skomponowane zostały z myślą o dojrzalszym wykonawcy: są bardziej rozbudowane, bogatsze we fragmenty polifonizujące, nie zostały też opatrzone przez kompozytora palcowaniem, a wskazówki dynamiczne czy ekspresyjne pojawiają się sporadycznie.
Na szczególną uwagę zasługuje Sonata a-moll (jedyna sonata Mireckiego w tonacji molowej), a konkretnie jej druga część – wariacje, w których jako temat kompozytor wykorzystał melodię krakowiaka.

Publikacja przeznaczona dla pianistów na poziomie II stopnia szkoły muzycznej.

Impromptu albo wariacje na temat arii „Que ne suis-je la fougère” to jeden z najbardziej reprezentatywnych przykładów twórczości fortepianowej krakowskiego kompozytora Franciszka Mireckiego (1791–1862).

Utwór cechuje się charakterystyczną dla twórczości Mireckiego przejrzystą, przeważnie homofoniczną fakturą oraz nadrzędną rolą melodyki. Istotną rolę w kształtowaniu dramaturgii dzieła odgrywa introdukcja, która w przeciwieństwie do tematu ma charakter niezwykle burzliwy i podniosły, jednak mocno osadzony w tradycji klasycyzmu. Faktura oraz sposób kształtowania fraz przywodzą na myśl orkiestrową uwerturę i tak też powinny zostać odwzorowane pod względem wolumenu oraz barwy brzmienia.

Wychowany w duchu poszanowania wartości klasycznych, Mirecki przykładał dużą wagę do sposobu konstruowania utworu, co widoczne jest choćby w sposobie dobierania różnorodnych technik wariacyjnych w następujących po sobie wariacjach. Szczególną uwagę warto zwrócić na wariacje ósmą i dziewiątą. Połączenie durowego, opisanego głównie przez trzydziestodwójki oraz sześćdziesięcioczwórki tematu z jego molową, prostą wersją sprawia, że utwór nabiera oddechu, aby poprowadzić słuchacza do wirtuozowskiego finału. 

Utwór nieskomplikowany, przeznaczony dla średnio zaawansowanych pianistów. 

Gustav Mahler (1860–1911) – kompozytor i dyrygent przeło­mu XIX i XX wieku, jedna z najbardziej fascynujących postaci późnego romantyzmu. Jego twórczość, początkowo przyjmo­wana z rezerwą, z czasem zdobyła uznanie i dziś należy do najważniejszych punktów odniesienia w repertuarze symfo­nicznym. Mahler rozwijał język muzyczny na styku tradycji i no­woczesności, łącząc rozbudowaną orkiestrację z intensywną, często skrajną ekspresją. W jego utworach spotykają się ele­menty natury, codzienności i refleksji egzystencjalnej, tworząc wielowymiarowe i pełne napięć struktury dźwiękowe. Choć za życia ceniono go przede wszystkim jako dyrygenta, kompono­wanie pozostawało dla niego sprawą najważniejszą. Nazywał siebie „wakacyjnym kompozytorem”, tworzył głównie w krót­kich przerwach od obowiązków zawodowych. Pozostawił po sobie stosunkowo niewielki, lecz niezwykle znaczący dorobek. Dziś jego muzyka postrzegana jest jako jedno z kluczowych ogniw prowadzących ku nowoczesnej wrażliwości. 

Wojciech Kilar Orawa na kwartet smyczkowy.

Kompozycja ma budowę jednoczęściową, lecz zróżnicowaną wewnętrznie.
Inspiracją do jej napisania był wiersz japońskiego poety Shigeharu Nakana pt. Rozstanie. W swoim utworze autor zwraca uwagę na ważne kwestie: miłość, kruchość bytu, cierpienie, śmierć i przemijanie. Poruszony tym do głębi, kompozytor postanowił napisać utwór, który odda atmosferę tej wyciszonej, bardzo osobistej poezji.

Utwór przeznaczony dla zaawansowanych instrumentalistów.

Celem opracowania Koncertu e-moll Chopina na fortepian i kwintet smyczkowy jest umożliwienie wykonywania tego popularnego dzieła przez małe kameralne zespoły. Sprowadzenie pełnej orkiestrowej partytury do wymagań kwintetu smyczkowego z jednoczesnym zachowaniem wierności oryginałowi było wielkim wyzwaniem dla twórców opracowania. Partia fortepianu została zaczerpnięta z wydania urtextowego zwanego Wydaniem Narodowym Dzieł Fryderyka Chopina. To wydanie jest również podstawą opracowania partii orkiestry.

Zapraszamy do przeczytania wywiadu z Kevinem Kennerem, w których pianista opowiada o tym, jak doszło do stworzenia opracowań Koncertów Chopina na kwintet smyczkowy.

Bacewicz w swojej czteroczęściowej Sonacie w sposób oczywisty nawiązuje do muzyki baroku, do wirtuozowskiego nurtu muzyki smyczkowej tej epoki. Wskazuje na to typ narracji, bachowskie ostinata i figuracje, chwyty fakturalne, takie choćby jak liryczne dwudźwięki czy burdony z pustą struną, kwintowy plan powtórzeń w części II itp. (...). Wszystko to czyni z Sonaty osobliwy komentarz do dzieła, którym się żywi i któremu wiele zawdzięcza (cykl Partit i Sonat na skrzypce solo J.S. Bacha), odzierając muzykę z arkadyjskich złudzeń, zostawiając jej za to muzykancki rozmach, niepodważalną ,,skrzypcowość brzmienia i energię, która jest wyłącznie energią tworzywa, bez jakichkolwiek pozamuzycznych odniesień. [M. Gąsiorowska, Bacewicz, PWM Kraków 1999]

Trzy sonaty op. 12 oparte są na wczesnoklasycznych wzorcach sonatowych, na co wskazuje dwuczęściowa budowa dwóch z nich. Można jednak zauważyć również elementy nawiązujące do stylu brillant.
W stosunku do nieco późniejszych Sonat op. 14 zostały napisane z myślą o młodszym, mniej doświadczonym pianiście. Są prostsze technicznie i interpretacyjnie, mniej rozbudowane, rzadziej pojawia się w nich polifonizująca faktura. Zawierają one więcej wskazówek dynamicznych i ekspresyjnych, zostały też opatrzone przez kompozytora palcowaniem. 

Są to kompozycje o wartościowym materiałem pedagogicznym, odpowiednim dla uczniów pierwszych lat szkoły muzycznej II stopnia. 

Zestaw ćwiczeń uwzględniający możliwie wszystkie zagadnienia techniczne pierwszych lat nauki, a więc wyrobienie siły i niezależności palców oraz rąk, uzyskanie równości uderzenia, przygotowanie do grania akordów, podwójnych tercji itd..

klasyczna pozycja z pogranicza psychologii rozwojowej i pedagogiki, która pokazuje, że zabawa to nie „czas stracony”, ale poważna i niezbędna praca rozwojowa dziecka – oraz daje dorosłym konkretne narzędzia, jak mądrze tę zabawę wspierać, a nie przeszkadzać jej swoją nieudolną interwencją.

Jest to psychologiczno-pedagogiczna rozprawa badająca naturę ludzkiej wyobraźni, ze szczególnym uwzględnieniem jej funkcjonowania u dzieci. Autor odrzuca traktowanie wyobraźni jako jednolitej zdolności, a zamiast tego dowodzi, że opiera się ona na obrazach zmysłowych (wzrokowych, słuchowych, dotykowych i mięśniowych).

Dbamy o kondycję. Dbamy o nią niezależnie od wieku, wykształcenia, płci. Coraz częściej, coraz mocniej, coraz bardziej świadomie. Na siłowniach, w klubach fitness, w strefach wellness. Biegając, uprawiając nordic walking, jeżdżąc na rowerze. Dbamy nierzadko w sposób metodyczny, korzystając ze wskazówek specjalistów, często pod okiem trenera. Czujemy, że nasz organizm potrzebuje regularnych, choć niekoniecznie forsownych dawek ruchu, które wykonane prawidłowo, przynoszą nam radość. Dbamy o nasze organizmy, każdy według potrzeb i możliwości, bo przecież nie trzeba, a nawet nie powinno się od razu biegać maratonu - czasem wystarczy solidny spacer.

Dobra pamięć to podstawa. Że w szkole, to wiadomo - kto sprawniej zapamiętuje, ten ma lepsze oceny, nawet jeśli nauce poświęca niewiele czasu. Ważna jest także w domu, w relacjach z przyjaciółmi i kolegami. Lubimy tych, którzy wiedzą, jak mamy na imię, nawet jeśli spotkaliśmy ich wcześniej tylko raz. Doceniamy, gdy ktoś pamięta o naszych urodzinach i zawsze na czas składa nam z tej okazji życzenia. Szukamy kontaktu z tymi, którzy są "dobrze poinformowani". Przykłady można mnożyć, ale jedno jest pewne: świat oczekuje od nas dobrej pamięci. Na szczęście da się ją wyćwiczyć tak samo, jak trenuje się mięśnie. Jeśli chcesz dobrze radzić sobie w szkole i życiu, być mądry i zdolny, jeśli marzysz o tym, by zapamiętywanie nowych informacji przychodziło Ci bez wysiłku, ta książka jest właśnie dla Ciebie!

W środku znajdziesz różne ćwiczenia, dzięki którym wzmocnisz pamięć, wytrenujesz spostrzegawczość i poprawisz koncentrację. Razem z Tobą w treningu będzie brał udział Móżdżek, nasz wspólny przyjaciel, który pomoże Ci w rozwiązywaniu zadań, a czasem opowie jakąś ciekawą historię ułatwiającą zapamiętanie nowej informacji. W książce znajdziesz ponad sto różnorodnych ćwiczeń, a na jej końcu - odpowiedzi do niektórych z nich.