Po prostu za dużo słów"  to barwna, pogłębiona rozmowa poświęcona karierze kompozytorskiej i pedagogicznej Lidii Zielińskiej, inkrustowana anegdotami rodzinnymi i towarzyskimi, wydobywanymi przez kompozytora Dominika Puka, absolwenta profesorki, i skrzypaczkę Annę Zielińską, prywatnie córkę kompozytorki Pustynnienia. 

W tych „słownych pejzażach” przeplatają się wątki z obszarów sztuki, kultury, polityki, socjologii, nauki i technologii. Ostatecznie jednak rozmowa zawsze powraca do muzyki – odczuwanej nawet „przez drgania w organizmie”. Obejmuje ona między innymi eksperymenty w zakresie technik, form i idei twórczych, eksplorację nowych technologii, a także poszukiwanie równowagi między tradycyjnymi instrumentami akustycznymi a elektroakustycznymi. W poszczególnych wątkach rozmowy toczą się wokół autorskich instalacji i realizacji projektów intermedialnych, refleksji teoretycznej – szczególnie nad kulturą Dalekiego Wschodu oraz pejzażem dźwiękowym (soundscape) – a wreszcie próby uchwycenia przewartościowań, które odcisnęły piętno na muzyce Zielińskiej w ostatnich dwóch dekadach. To także słodko-gorzka opowieść o byciu kobietą kompozytorką w patriarchalnym świecie, potrzebie dążenia do niezależności twórczej i finansowej, o życiu artystów w PRL-u, wartości otwierania się na inność, zagrożeniach dostrzeganych w aktualnej sztuce i tych płynących z unifikacji kulturowej.

Z rozmów wyłania się portret artystki dążącej do niezależności twórczej, artystki osobnej, z radością chłonącej i przetwarzającej wszystko, co życie niesie, otwartej na to, co nowe, na czerpanie „z ogrodu nauk”, by przywołać tytuł jednego z jej utworów, a przede wszystkim na drugiego człowieka.

Publikacja obejmuje trzy części i poświęcona jest nauce gry muzyki góralskiej na instrumentach charakterystycznych dla składu tradycyjnej kapeli góralskiej (prym, sekund I, sekund II, basy). W części pierwszej autor wprowadza zagadnienia teoretyczne, charakteryzujące muzykę regionu podhalańskiego, szczegółowo omawia zagadnienia repertuarowe oraz przywołuje nazwiska wybitnych instrumentalistów, takich jak m.in. Bartłomiej Obrochta Bartuś", Bronisława Dziadoń-Konieczna Dziadońka" czy Bolesław Karpiel Bułecka i Władysław Trebunia Tutka; którzy mieli bezpośredni wpływ na jej ostateczny kształt. Podsumowanie pierwszego tomu stanowią zdjęcia prezentujące tradycyjne trzymanie instrumentów, krótki opis wszystkich tradycyjnych instrumentów występujących na Podhalu, a także słowniczek wybranych terminów gwarowych. Część druga poświęcona jest zapisowi palcowemu, który pozwala na stopniowanie trudności w nauce gry. Dzięki zapisowi palcowemu naukę gry może rozpocząć każdy. W części trzeciej natomiast zawarto zapis nutowy, przeznaczony dla osób zaawansowanych w grze. Podręcznik stanowi kompendium wiedzy na temat nauki gry na instrumentach góralskich, jest przeznaczone dla uczniów na każdym poziomie zaawansowania. Można z niego zarówno nauczyć się grać od podstaw muzyki góralskiej, jak i rozwinąć swoje umiejętności gry, a także poszerzyć wiedzę teoretyczną. Dodatkową pomoc w nauce stanowią również dedykowane tej publikacji nagrania, do bezpłatnego pobrania dla wszystkich użytkowników podręcznika.

Książka jest próbą reportażowego portretu Tomasza Sikorskiego, opartą na rozmowach z jego przyjaciółmi i znajomymi, listach, dokumentach i psychoanalizach. Oddzielne rozdziały poświęcono wybranym dziełom, a także ulubionym obsadom i motywom twórcy. Inne dotyczą najważniejszych postaci, miejsc i wydarzeń z życia kompozytora, składając się na wielogłosowy kontrapunkt.

Kompozytor wyklęty? Wyrzut sumienia pokolenia? Głos odrębny, wyprzedzający swoje czasy i niezrozumiany za życia? Wszystkie te określenia pasują do Sikorskiego – zjawiska osobnego w polskiej muzyce drugiej połowy XX wieku.
Przypisywano go do sonorystów, wkładano do szuflady minimalizmu, a on wciąż był gdzieś indziej. Opętany ideami zwielokrotnienia i redukcji, doszedł do zupełnie unikatowego stylu, rozpoznawalnego od pierwszych sekund.
Muzykę Sikorskiego przenikają echa i dzwony, wybrzmiewania i pauzy, trytony i rytm utykającego kroku. Jego utwory wymagają nowego sposobu słuchania i dopiero niedawno doczekały się uznania odbiorców, a kompozytor stał się twórcą kultowym.

Wybór utworów do zbioru "Muzyka z kraju Chopina" na klarnet i fortepian został dokonany przez klarnecistę Karola Respondka. Z bogatych zasobów polskiej literatury fortepianowej i skrzypcowej zostały wybrane utwory przede wszystkim nadające się do transkrypcji na klarnet, ale równocześnie takie, które będą cieszyć słuchaczy i wykonawców. Głównym kryterium doboru poszczególnych pozycji był zakres skali i tonacji jak najbardziej odpowiadający możliwościom klarnetu, tak by ich wykonania brzmiały naturalnie i swobodnie. Kompozycje zawarte w zbiorze niekiedy są bardzo wymagające pod względem wykonawczym, dlatego przeznaczone są dla uczniów starszych klas szkół muzycznych II stopnia, studentów oraz profesjonalnych muzyków.

W zbiorze:
Fryderyk Chopin - Tarantella As-dur
Stanisław Moniuszko - Walc es-moll
Ignacy Jan Paderewski - Krakowiak B-dur
Karol Szymanowski - Mazurek op. 50 nr 14
Juliusz Zarębski - Dumka f-moll
Aleksander Zarzycki - Pieśń miłosna E-dur

Druga część szkoły obejmuje naukę kolejnych elementów gry. Wprowadzane są dwudźwięki, zmiany pozycji, bardziej skomplikowane układy rytmiczne (synkopa, rytm sicilianowy), artykulacja staccato, półpozycja, tonacja molowa, ozdobniki i akordy łamane". 

Niniejsza szkoła została pomyślana tak, aby uczeń od początku nauki możliwie często grał na lekcjach z nauczycielem w duecie, a od czasu do czasu także z akompaniamentem fortepianu. Wspólne muzykowanie uczy dyscypliny, rozwija muzykalność ucznia i stanowi  też dla niego dodatkową atrakcję.

Jest rzeczą oczywistą, ze nie można stawiać jednakowych wymagań wszystkim uczniom. Jedni założone cele dydaktyczne zrealizują w krótszym czasie, inni w dłuższym. Zamieszczony w części pierwszej podręcznika materiał uczniowie zdolnie mogą opanować w ciągu jednego roku, ale nie jest błędem rozłożenie go nawet na dwa lata nauki. 

Szkoła ABC na altówkę jest transkrypcją cenionego przez nauczycieli podręcznika Skrzypcowe ABC Antoniego Cofalika. Głównym założeniem autora transkrypcji było, by uczniowie już od początku nauki mogli korzystać z kompletnego materiału ćwiczeniowego i muzycznego w kluczu altowym. Akompaniament fortepianowy został przejrzany i opracowany tak, by dostosować go do rejestru i barwy altówki. Szkoła jest przeznaczona dla uczniów rozpoczynających grę na instrumencie zarówno w szkołach muzycznych cyklu 6- jak i 4-letniego.

Henryk Wieniawski (1835–1880)—a Polish composer and world-renowned violinist, known as the “prince of violinists,” the “king of the G string,” the “wizard of the violin,” “the last virtuoso of Romanticism”—an artist whom one might describe today as a celebrity in the best sense of the word. His creative legacy is not extensive, but its significance in the world of violin literature is fundamental. Mateusz Borkowski recounts the colorful biography and extraordinary life story of this fascinating figure, guiding the reader in the footsteps of the virtuoso’s numerous tours, during which he performed with an intensity comparable to that of today’s pop and rock stars. A virtuoso endowed with both immense passion and profound lyricism. The famous Poznań International Violin Competition bears his name, and although almost everyone has heard of the competition, not everyone is familiar with the figure of its patron. It’s surprising, really, because this biography reads like an engaging movie script—it draws you in completely. 

W podręczniku przedstawiono podstawowe złoża kopalin użytecznych znajdujących się w Polsce oraz miejsca ich występowania. Opisano znaczenie górnictwa dla gospodarki polskiej. Omówiono wiele zagadnień, takich jak: górnictwo odkrywkowe, wyrobiska udostępniające i przygotowawcze w górnictwie podziemnym, obudowa wyrobisk korytarzowych, podziemna eksploatacja pokładów węgla kamiennego, transport w kopalniach węgla kamiennego, przetwarzanie kopalń węgla kamiennego, odwadnianie kopalń, tąpanie górotworu, eksploatacja otworowa, oddziaływanie górnictwa na środowisko.

W roku 2003 Romuald Twardowski – powodowany ciekawością – komponował te miniatury bez użycia instrumentu, ufając wyłącznie swemu doświadczeniu i muzycznej wyobraźni. Mimo tego, że efekty pracy uznał za nadzwyczaj zadowalające, tego typu eksperymentu twórczego już więcej nie powtórzył. Podkreślał przy tym, że Trzy szkice na trio smyczkowe to ważna i unikatowa pozycja w katalogu jego dzieł. Miniatury pomyślane zostały jako cykl, na co wyraźnie wskazują tytuły poszczególnych części: Initio – Corale – Conclusione. Tym razem „kompozytor umiarkowanie nowoczesny”, jak mawiał Twardowski o sobie, odczuwający stale potrzebę dialogu z przeszłością, spogląda wstecz także na własne dokonania artystyczne. W Corale nawiązuje bowiem do pomysłu z finałowej części kompozycji orkiestrowej (utrzymanej w konwencji neoarchaicznej) z roku 1966, Tre studi secondo Giotto. Zestawiał tam – jak to określił – „ściśle wymierne rytmicznie wątki chorałowe” z „rozwibrowaną tkanką aleatoryczną”. W zakresie awangardowych technik i środków wyrazu jak zawsze zachowuje umiar, dzięki czemu narracja muzyczna pozostaje klarowna, logiczna i niezwykle zajmująca. Utwór został nagrany w 2006 roku przez Warsaw Trio dla wytwórni Acte Préalable.

Pierwsza gwiazdka z gitarą to kolekcja dwunastu kolęd w najłatwiejszym opracowaniu. Zamieszczone tu aranżacje wykorzystują podstawowe dźwięki, elementarne techniki prawej i lewej ręki, a przewaga pustych strun i schematyczne palcowanie to nawiązanie do metody i materiału popularnego podręcznika Gitara pierwsza klasa. Dzięki takim rozwiązaniom, każdy uczeń już po kilku, kilkunastu tygodniach nauki, z łatwością wykona kolędy zamieszczone w Pierwszej gwiazdce. Mimo technicznej prostoty każda kolęda zachowała swój wyjątkowy, niepowtarzalny charakter. Niekiedy nastrój ten podkreślony jest rytmicznym wstępem, np. w Dzisiaj w Betlejem, innym razem subtelnymi flażoletami, np. w lirycznej kolędzie Jezus malusieńki, czy delikatnej Cichej nocy. Obok melodii zamieszczone zostały słowa kilku zwrotek, a nad nimi  symbole akordów gitarowych, aby w ten sposób zachęcić gitarzystów do akompaniowania.

Dla specjalisty w zakresie gospodarki nieruchomościami jest więc niezbędna interdyscyplinarna wiedza i wielowymiarowe umiejętności praktyczne. Specjalista ten powinien prawidłowo i sprawnie rozróżniać, identyfikować, opisywać obiekty przestrzenne i nieruchomości oraz posługiwać się nimi w ich zarządzaniu i funkcjonowaniu. Kanwą i podstawą wiedzy i umiejętności w ramach tej specjalności są wybrane zagadnienia wynikające z: prawa cywilnego, rolnego, administracyjnego i gospodarczego, a także z gleboznawstwa i geodezji, w tym szczególnie z zakresu ewidencji gruntów i budynków przekształcanej w kataster nieruchomości.

Gospodarowanie nieruchomościami jest działalnością realizowaną w konkretnym środowisku społecznym i przyrodniczym w celu zaspokajania potrzeb określonych jednostek lub grup ludności oraz usprawnienia relacji pomiędzy tymi jednostkami lub grupami. Dla efektywnego funkcjonowania gospodarki konieczna jest znajomość struktury, organizacji i podziału administracyjnego przestrzeni, których dotyczą odrębne rozdziały podręcznika. Podejmowanie wszelkich działań gospodarczych i społecznych regulują przepisy prawa, co uzasadnia zaprezentowanie podstaw problematyki postępowania administracyjnego i zagadnień prawnych. W celu właściwej interpretacji i stosowania przepisów przytoczono i opisano obowiązujące definicje i pojęcia prawne. Osoba zajmująca się gospodarowaniem nieruchomościami powinna rozróżniać i prawidłowo identyfikować obiekty powierzchniowe, będące przedmiotem jej działalności.

Przy określaniu walorów i cech fizycznych obiektów gruntowych niezbędna jest znajomość gleboznawstwa oraz umiejętność rozróżniania sposobów zagospodarowania i rodzajów użytkowania ziemi, dlatego również te zagadnienia zostały szczegółowo przedstawione. W rozdziale 7 omówiono problematykę ewidencji gruntów i budynków, której baza danych i dokumentacja stanowią podstawę działań podejmowanych w gospodarowaniu nieruchomościami. Omówienie tej problematyki poprzedzono informacjami na temat dawnych, historycznych systemów katastralnych i sposobów dokumentowania danych o gruntach i ich posiadaczach. Uzupełnieniem dla wiadomości z katastru jest rozdział, w którym przybliżono Czytelnikowi zagadnienia z zakresu ksiąg wieczystych, zbiorów dokumentów i hipoteki oraz rejestracji danych o stanie prawnym nieruchomości

podręcznik do o kwalifikacji PGF.08 Zarządzanie kampanią reklamową; typ szkoły: technikum; zawód: technik reklamy

W książce jest bogato zilustrowana pozycyjna ofiara figury. Przestawione liczne przykłady z gry praktycznej oraz zadania służą dla wzbogacenia wiedzy szachowej i wyobraźni, żeby odnosić znakomite zwycięstwa przy realizacji pozycyjnych ofiar figur w partiach szachowych.

Książka w oryginalny sposób traktuje plany gry i kombinacje szachowe – z punktu widzenia horyzontalnych linii na szachownicy.

Mieczysław Najdorf. Arcymistrz ataku to książka poświęcona jednej z wielkich postaci świata szachów. Już jej tytuł kieruje uwagę ku temu, co fascynuje miłośników królewskiej gry: odwadze, inicjatywie i sztuce ataku.

Za publikacją stoją Jacek Gajewski i Jerzy Konikowski – autorzy łączący zainteresowanie historią szachów z bogatym doświadczeniem szachowym i szkoleniowym.

Jacek Gajewski jest doktorem nauk humanistycznych w dyscyplinie historia, autorem i współautorem książek szachowych oraz artykułów naukowych o szachach. Jerzy Konikowski to mistrz FIDE, doświadczony szkoleniowiec i były trener kadry narodowej Polskiego Związku Szachowego, a także autor licznych publikacji poświęconych królewskiej grze.

Dla kogo jest ta książka?

• Dla miłośników szachów i historii tej dyscypliny.
• Dla czytelników zainteresowanych postacią Mieczysława Najdorfa.
• Dla osób poszukujących prezentu dla szachisty lub kolekcjonera literatury szachowej.

Wyrazista okładka z motywem husarskim nadaje publikacji charakter i nawiązuje do tytułowego ataku. To propozycja do domowej biblioteczki każdego pasjonata szachów.

Polskie Państwo Podziemne – Kobiety w walce

Sam już piszę

kolorowe ilustracje*
szkoła: szkoła podstawowa/przedszkole

• literki wprowadzane są zgodnie z podstawą programową
• mnóstwo ciekawych ćwiczeń i zadań
• kolorowe, ładne ilustracje oraz naklejki