Nowości

Uczysz się języka niemieckiego i zamierzasz zdawać egzamin na certyfikat B1, ale wciąż brakuje Ci swobody w pisaniu po niemiecku? A może planujesz wyemigrować do Niemiec, Austrii lub Szwajcarii i chcesz podszlifować umiejętność wyrażania się na piśmie? Albo pracujesz jako lektor lub nauczyciel języka niemieckiego i szukasz odpowiednich materiałów dla swoich uczniów? Jeżeli tak - ta książka powstała właśnie z myślą o Tobie!

Podręcznik pomoże Ci opanować pisanie po niemiecku zgodnie z wymaganiami egzaminu telc B1, który obejmuje cztery moduły. Jednym z nich jest Schriftlicher Ausdruck, czyli wykazanie umiejętności swobodnego wyrażania się na piśmie. Aby go zdać, należy napisać wiadomość - e-mail lub list - na zadany temat związany z życiem codziennym lub zawodowym, nadać jej odpowiednią strukturę i opracować treść według ściśle określonych wytycznych.

Książka zawiera przydatne wskazówki dotyczące zadań egzaminacyjnych, ćwiczenia i klucz rozwiązań, dzięki któremu od razu sprawdzisz, czy to, co piszesz, jest poprawne. W tej publikacji znajdziesz jednak nie tylko informacje dotyczące samego egzaminu, lecz przede wszystkim wiedzę na temat tego, jak rozpoznać i wybrać odpowiedni styl i ton wiadomości, a także jak nadać jej prawidłową strukturę i formę - stylistyczną, leksykalną i gramatyczną. W podręczniku czekają na Ciebie również praktyczne porady oraz przykłady zwrotów, wyrażeń i specyficznych sformułowań, które można przyswoić w krótkim czasie i od razu zastosować w praktyce. Na przykład podczas egzaminu!

Czego się nauczysz?

• Zainstalowania i skonfigurowania GitHub Copilot w środowisku IDE
• Wykorzystywania sugestii inline oraz pobierania alternatywnych podpowiedzi kodu
• Sterowania generowaniem kodu za pomocą komentarzy dyrektywnych i pytań w kodzie
• Prowadzenia konwersacji z Copilot Chat w edytorze, terminalu i szybkim czacie
• Projektowania skutecznych promptów z kontekstem, uczestnikami (@workspace, @vscode, @terminal) i zmiennymi czatu
• Tworzenia niestandardowych instrukcji generowania kodu i standardów zespołowych
• Edytowania projektów z Copilot Edits oraz przewidywania zmian dzięki Next Edit Suggestions
• Automatyzowania pracy w trybie Agent i korzystania z Copilot Vision
• Diagnozowania i usuwania błędów z pomocą Copilota w IDE
• Generowania testów jednostkowych i integracyjnych (w tym przez /tests, prompty i komentarze) oraz walidowania danych wejściowych
• Definiowania własnych instrukcji testowych i stosowania podejścia test-first z wykorzystaniem struktur bazowych
• Tworzenia dokumentacji (API, funkcjonalnej i podsumowującej) na podstawie kodu i kontekstu projektu
• Objaśniania fragmentów kodu, konwencji i potencjalnych problemów, także w nieznanych językach
• Zwiększania trafności i aktualności sugestii przez świadome zarządzanie kontekstem, dobór modelu i kontrolę halucynacji
• Stosowania Copilota do zadań poza kodem aplikacji: SQL, YAML/Kubernetes, regexy, generowanie danych i praca z GitHub CLI
• Rozszerzania Copilota przez instalację i tworzenie rozszerzeń (agentowych, skill-based oraz VS Code), z użyciem GitHub Apps i endpointów

Czego się nauczysz?

• Projektowania skutecznej architektury konwersacyjnej AI łączącej klasyczne komponenty i LLM
• Dobierania typu bota do celu: FAQ, agent kierujący lub bot procesowy
• Integracji chatbota z dużym modelem językowym i kierowania zapytań do LLM
• Planowania ciągłego doskonalenia i komunikowania go interesariuszom
• Budowania zespołu interdyscyplinarnego i definiowania wspólnych celów biznesowych oraz kryteriów akceptacji
• Mierzenia poziomu zrozumienia użytkownika w podejściach klasyfikacyjnych i generatywnych
• Pozyskiwania, oczyszczania i adnotowania logów rozmów do testów i iteracyjnych ulepszeń
• Diagnozowania problemów NLU: błędnie dopasowanej intencji i nierozpoznanej intencji
• Poprawiania jakości modeli intencji metrykami precyzji, czułości i F1 dla jednej oraz wielu intencji
• Wzbogacania klasycznego NLU generatywną AI, w tym projektowania promptów wyrażających zrozumienie
• Wdrażania RAG do odpowiedzi dziedzinowych oraz przygotowania repozytorium dokumentów i potoku pobierania
• Oceny jakości systemów RAG poprzez metryki indeksowania, wyszukiwania i generowania
• Upraszczania złożonych przepływów dialogowych z uwzględnieniem kontekstu, modalności i integracji API
• Ograniczania rezygnacji użytkowników przez lepsze powitania, ustawianie oczekiwań, elastyczny dialog i eskalację do człowieka
  • Streszczania konwersacji i transkryptów oraz generowania streszczeń tekstowych i ustrukturyzowanych za pomocą promptów

Czego się nauczysz?

• Instalowania Arduino IDE i przygotowania środowiska do pracy z Arduino Nano
• Podłączania Arduino Nano do komputera i wgrywania programu na płytkę
• Dobierania elementów i tworzenia listy zakupów do projektów elektronicznych
• Testowania czujników i elementów wykonawczych (LED, brzęczyk, port analogowy A0) prostymi szkicami
• Budowania inteligentnego alarmu z czujnikiem wstrząsów, kontaktronem i mikrofonem
• Odczytywania danych z czujników robota i analizowania pomiarów w programie
• Obsługiwania enkodera obrotowego i joysticka w projektach Arduino
• Konfigurowania stacji pogodowej i dobierania czujników (DHT11, BMP280, BME280) do pomiarów temperatury i wilgotności
• Tworzenia gry zręcznościowej na Arduino z logiką punktacji i reakcji na bodźce
• Budowania symulatora inteligentnych świateł z przekaźnikiem, czujnikiem dotyku i fotorezystorem
• Diagnozowania usterek w układach smart home na przykładach i studium przypadku
• Wykrywania płomienia i projektowania alarmu pożarowego z czujnikiem IR (KY-026)
• Konstruowania elektronicznego minisejfu i programowania logiki zabezpieczeń
• Uruchamiania pulsoksymetru na czujniku GY-MAX3010X oraz mierzenia tętna i saturacji
• Budowania bariery laserowej z laserem KY-008 i fotorezystorem oraz podejmowania decyzji na podstawie odczytów
• Tworzenia panelu sterowania z menu, wyświetlaczem LCD 1602, diodą RGB i diagnostyką działania układu

Opos Schrodingera. Jak zwierzęta przeżywają i rozumieją śmierć

CZY ZWIERZĘTA ROZUMIEJĄ ŚMIERĆ?

Trudno sobie wyobrazić, jak mogłyby jej nie rozumieć. Zwierzę, które nie pojmowałoby śmierci, znalazłoby się na bardzo niekorzystnej pozycji w darwinowskiej walce o przetrwanie. Ale to by oznaczało, że zwierzęta rozumieją wieczność lub nieskończoność niewiele lepiej niż my. Jak w związku z tym pojmują śmierć? I czy może to wyjaśnić, jak my także zwierzęta rozumiemy śmierć?

W listopadzie 2009 roku magazyn "National Geographic" opublikował zdjęcie, które zachwyciło zarówno czytelników, jak i naukowców. Przedstawiało zmarłą, czterdziestokilkuletnią szympansicę Dorothy. Na drugim planie grupa szesnastu szympansów zebranych za ogrodzeniem wpatrywała się w swoją towarzyszkę. Zdjęcie zafascynowało wiele osób ze względu na to, że pozostałe osobniki ze stada, z którym Dorothy spędziła ostatnie osiem lat życia w Centrum Ratowania Szympansów Sanaga-Yong w Kamerunie, zebrały się, by ją pożegnać. Czyżby szympansy przeżywały coś podobnego do naszej żałoby po śmierci bliskiej osoby? Czy rozumiały, co się stało z Dorothy? Czy wiedziały, że prędzej czy później czeka je to samo?

Opos to zwierzę, które żyje na kontynencie amerykańskim. Najbardziej zadziwiającą cechą tego zwierzęcia jest zachowanie, jakie przejawia, gdy czuje się zagrożone. Jeśli widzi, że nie ma szans na ucieczkę, nieruchomieje, kładzie się na boku i przyjmuje pozycję embrionalną z podwiniętym ogonem, szeroko otwartymi oczami, rozdziawionym pyskiem i ze zwisającym językiem. Temperatura ciała spada o 0,6, tętno obniża się o 46%, oddech zaś spowalnia o 31%. Język, który normalnie jest różowy, staje się niebieskawy. W tym stanie, przypominającym zwłoki w fazie rozkładu, opos pozostaje bez ruchu, dopóki trwa zagrożenie. Można go uszczypnąć, a nawet obciąć mu ogon - nie zareaguje. Jednak pomimo tej przekonywującej gry, dzięki której by nas oszukał, gdybyśmy nie znali tej sztuczki, wciąż żyje. W zupełnym bezruchu, z funkcjami życiowymi ograniczonymi do minimum, roztaczając trupi fetor, zwierzę dokładnie obserwuje co się wokół niego dzieje, gotowe wrócić do zwykłych czynności, gdy tylko niebezpieczeństwo minie. Można by powiedzieć, że podobnie jak kot ze słynnego paradoksu Erwina Schrdingera, opos jest jedocześnie żywy i martwy.

Ta książka przedstawia przekonującą teorię dotyczącą tego, co my ludzie i pozostałe zwierzęta pojmujemy, kiedy uzmysławiamy sobie złożoność śmierci. Czy jeśli chcemy zrozumieć samych siebie, powinniśmy się zwrócić ku filozofom, czy ku zwierzętom? Susana Monsó, filozofka, i to z pewnością utalentowana, skonstruowała potężny argument, który dowodzi, że musimy się odwoływać do jednych i do drugich.

Mark Rowlands, autor wstępu

Jednoczęściowa sonata fortepianowa opatrzona tytułem Esercizio została zadedykowana prof. Stefanii Allinównie, u której Józef Świder przez dwa lata uczył się gry na fortepianie w katowickim Liceum Muzycznym, a następnie podczas studiów pianistycznych w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. 
Niewątpliwie można tu zauważyć zarówno neoklasyczne inspiracje będące pokłosiem studiów u Woytowicza oraz fascynacji twórczością Sergieja Prokofiewa, jak i wpływ techniki kompozytorskiej Béli Bartóka. Schemat kompozycji nawiązuje do klasycznej formy sonatowej, wykorzystując kontrast wyrazowy dwóch głównych myśli tematycznych, które w toku utworu podlegają przekształceniom.

Utwór przeznaczony dla zaawansowanych pianistów

Ze "skriabinowsko-chopinowskiego" kręgu stylistycznego wyrastają 4 Etiudy op. 4, skomponowane w latach 1900-1902 i dedykowane Tali Neuhaus. Odznaczają się śmielszym językiem harmonicznym i surowszą niż w dyscypliną w operowaniu jedną wybraną formułą rytmiczno-motywiczną.

Odpowiednio dobrane zeszyty zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji. 

Drugi zeszyt ''Wyboru etiud'' zawiera ćwiczenia, etiudy i utwory o charakterze pedagogicznym, o średnim stopniu trudności. Podobnie jak w zeszycie pierwszym, utwory zostały ułożone w sposób progresywny, tj. od łatwiejszych do coraz trudniejszych, z których większość jest poprzedzona ćwiczeniami przygotowawczymi.

Zbiór Polskich tańców ludowych op. 55 na fortepian na cztery ręce Maurycego (Moritza) Moszkowskiego (1854-1925) - urodzonego we Wrocławiu polsko-niemieckiego kompozytora i pianisty, znanego dziś głównie z twórczości pedagogicznej na fortepian - został opublikowany po raz pierwszy w 1895 roku. Dwa Mazurki, Polonez i Krakowiak są reminiscencją licznych podróży Moszkowskiego do Warszawy, ale też z pewnością ukłonem w stronę jego polskich korzeni. Inspiracje narodowe są tu bardzo czytelne, zwłaszcza w Polonezie, stanowiącym opracowanie słynnego Pożegnania Ojczyzny przypisywanego Michałowi Kleofasowi Ogińskiemu. Punktem odniesienia dla Moszkowskiego jest nie tyle autentyczny folklor z jego zmiennością i modalizmami, ile polskość w salonowym wydaniu. Tańce nawiązują w istocie do zbioru cech niejako wysyntetyzowanych z twórczości Chopina i innych polskich kompozytorów. Odnajdziemy w nich delikatną chybotliwość metrorytmiczną wywołaną przesunięciami akcentów, charakterystyczne rytmy tańców narodowych, ich żywiołowość oraz melancholię, kantylenę, ale też skoczność. 
Moszkowski wielokrotnie daje również dowody znakomitego zmysłu melodycznego. Wszystko jest klarowne pod względem formalnym, a harmonicznie pozbawione może ekscesów, ale też dalekie od banalności. Polskie tańce ludowe, choć na pierwszy rzut oka nie wydają się bardzo trudne, wymagają od duetu muzycznej dojrzałości i głębokiego porozumienia. Dopiero wówczas możliwe jest wspólne zrealizowanie drobnych odchyleń agogicznych, czytelne komunikowanie gestów, budowanie znakomicie zaplanowanych przez kompozytora kulminacji, spójne wariantowanie licznych powtórzeń i uwypuklenie poszczególnych warstw tam, gdzie kiełkuje wielowątkowość. Ujmując krótko, niemałym wyzwaniem okazuje się salonowa elegancja, pozbawiona tandetnego przerysowania czy sztampy.

W bogatej twórczości fortepianowej krakowskiego kompozytora Franciszka Mireckiego (1791–1862) sonaty zajmują miejsce centralne. W swojej stylistyce nawiązują do klasycyzmu, szczególnie do twórczości Muzia Clementiego, Josepha Haydna oraz Johanna Nepomuka Hummla (którego Mirecki był uczniem).
Trzy sonaty op. 14 opierają się na wczesnoklasycznych wzorcach sonatowych, czego dowodem jest ich dwuczęściowa budowa, można jednak zauważyć również elementy nawiązujące do stylu brillant.

Utwory te stawiają wykonawcy pewne wymagania zarówno pod względem trudności interpretacyjnych, jak i wykonawczych. W stosunku do nieco wcześniejszych sonat (czy też sonatin) z opusu 12 skomponowane zostały z myślą o dojrzalszym wykonawcy: są bardziej rozbudowane, bogatsze we fragmenty polifonizujące, nie zostały też opatrzone przez kompozytora palcowaniem, a wskazówki dynamiczne czy ekspresyjne pojawiają się sporadycznie.
Na szczególną uwagę zasługuje Sonata a-moll (jedyna sonata Mireckiego w tonacji molowej), a konkretnie jej druga część – wariacje, w których jako temat kompozytor wykorzystał melodię krakowiaka.

Publikacja przeznaczona dla pianistów na poziomie II stopnia szkoły muzycznej.

Impromptu albo wariacje na temat arii „Que ne suis-je la fougère” to jeden z najbardziej reprezentatywnych przykładów twórczości fortepianowej krakowskiego kompozytora Franciszka Mireckiego (1791–1862).

Utwór cechuje się charakterystyczną dla twórczości Mireckiego przejrzystą, przeważnie homofoniczną fakturą oraz nadrzędną rolą melodyki. Istotną rolę w kształtowaniu dramaturgii dzieła odgrywa introdukcja, która w przeciwieństwie do tematu ma charakter niezwykle burzliwy i podniosły, jednak mocno osadzony w tradycji klasycyzmu. Faktura oraz sposób kształtowania fraz przywodzą na myśl orkiestrową uwerturę i tak też powinny zostać odwzorowane pod względem wolumenu oraz barwy brzmienia.

Wychowany w duchu poszanowania wartości klasycznych, Mirecki przykładał dużą wagę do sposobu konstruowania utworu, co widoczne jest choćby w sposobie dobierania różnorodnych technik wariacyjnych w następujących po sobie wariacjach. Szczególną uwagę warto zwrócić na wariacje ósmą i dziewiątą. Połączenie durowego, opisanego głównie przez trzydziestodwójki oraz sześćdziesięcioczwórki tematu z jego molową, prostą wersją sprawia, że utwór nabiera oddechu, aby poprowadzić słuchacza do wirtuozowskiego finału. 

Utwór nieskomplikowany, przeznaczony dla średnio zaawansowanych pianistów. 

Gustav Mahler (1860–1911) – kompozytor i dyrygent przeło­mu XIX i XX wieku, jedna z najbardziej fascynujących postaci późnego romantyzmu. Jego twórczość, początkowo przyjmo­wana z rezerwą, z czasem zdobyła uznanie i dziś należy do najważniejszych punktów odniesienia w repertuarze symfo­nicznym. Mahler rozwijał język muzyczny na styku tradycji i no­woczesności, łącząc rozbudowaną orkiestrację z intensywną, często skrajną ekspresją. W jego utworach spotykają się ele­menty natury, codzienności i refleksji egzystencjalnej, tworząc wielowymiarowe i pełne napięć struktury dźwiękowe. Choć za życia ceniono go przede wszystkim jako dyrygenta, kompono­wanie pozostawało dla niego sprawą najważniejszą. Nazywał siebie „wakacyjnym kompozytorem”, tworzył głównie w krót­kich przerwach od obowiązków zawodowych. Pozostawił po sobie stosunkowo niewielki, lecz niezwykle znaczący dorobek. Dziś jego muzyka postrzegana jest jako jedno z kluczowych ogniw prowadzących ku nowoczesnej wrażliwości. 

Wojciech Kilar Orawa na kwartet smyczkowy.

Kompozycja ma budowę jednoczęściową, lecz zróżnicowaną wewnętrznie.
Inspiracją do jej napisania był wiersz japońskiego poety Shigeharu Nakana pt. Rozstanie. W swoim utworze autor zwraca uwagę na ważne kwestie: miłość, kruchość bytu, cierpienie, śmierć i przemijanie. Poruszony tym do głębi, kompozytor postanowił napisać utwór, który odda atmosferę tej wyciszonej, bardzo osobistej poezji.

Utwór przeznaczony dla zaawansowanych instrumentalistów.